Οι ανταγωνισμοί για τις ΑΟΖ των μεγάλων συμφερόντων βάζουν την περιοχή στη διακεκαυμένη ζώνη τω μεγάλων ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων

Η θαλάσσια περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, ήδη από την προηγούμενη δεκαετία και από πολύ παλιότερα με εργαλείο βλέψεις και μαξιμαλισμούς των γύρω αστικών τάξεων, είναι πεδίο άγριας ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης.

Οι βάσεις των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ σε Σούδα, Κύπρο που ενισχύονται επικίνδυνα και απέναντι στη Συρία αυτές του Ρώσικου ιμπεριαλισμού, τονίζουν τη γεωπολιτική βαρύτητα μιας θερμής θάλασσας που έχει ήδη υπερθερμανθεί με τον πόλεμο και την καταστροφή στη Συρία και τη Λιβύη. Δεν είναι μόνο τα υπαρκτά και τα πιθανολογούμενα πλούσια κοιτάσματα κυρίως φυσικού αερίου. Ούτε μόνο η στρατηγικής σημασίας οδεύσεις ενεργειακών ροών, με αγωγούς που βουλιάζουν και αναδύονται ξανά και ξανά, ή με υποβρύχια καλώδια, ή με τάνκερ LNG που η γεωπολιτική αστάθεια τα προτάσσει ως τα πιο ευέλικτα. Η συγκεκριμένη περιοχή πέρα από κρίσιμη στον στρατηγικής σημασίας ενεργειακό πόλεμο, είνα εξίσου κρίσιμη στις ροές ανταγωνιστικών δρόμων εμπορευμάτων. Εξίσου κρίσιμο π.χ. με τον Παναμά είναι και το Σουέζ άρα και η γύρω θαλάσσια περιοχή, τα λιμάνια της και όλη η παράκτια ζώνη που την περιβάλλει.

Απολύτως τίποτα από την άλλη μεριά δεν έχουν να μοιράσουν οι λαοί της περιοχής, μιας και σίγουρα κανένας λαός δεν ωφελείται από τις μπίζνες των εφοπλιστών, των ενεργειακών ομίλων και όλων των καρχαριών του κεφαλαίου των χωρών της περιοχής και φυσικά των πιο ισχυρών του ιμπεριαλισμού.

Άλλο ένα πεδίο εκδήλωσης του αντιδραστικού ανταγωνισμού των αστικών τάξεων Ελλάδας – Τουρκίας αναζωπυρώνεται στη βάση και των δραματικών εξελίξεων που συνεχίζονται σε βάρος του πολύπαθου λαού της Συρίας, πάντα φυσικά της Παλαιστίνης κ.ο.κ.  Έτσι την ώρα που είναι σε εξέλιξη ο υπαγορευμένος από ΗΠΑ- ΝΑΤΟ ελληνοτουρκικός διάλογος η συζήτηση για τουρκοσυριακή ΑΟΖ φέρνει την τριμερή συνάντηση σήμερα Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου με στόχο αμοιβαία βολιδοσκόπηση και σύμπτυξη – αναθέρμανση ει δυνατόν συμμαχίας.

Κρίσιμοι φυσικά πέρα από το φασιστικό καθεστώς του Αλ Σίσυ και ο ρόλος του δολοφονικού σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ. Το καθεστώς της Τουρκίας του Ερντογάν που καταδυναστεύει Τούρκους και Κούρδους στην επικράτειά του και στηρίζει την εξοντωτική πολιτική των καθαγιασμένων από τη Δύση τζιχαντιστών στη Συρία, νοιάζεται τάχα για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, όταν δεν εμπόδισε ούτε στιγμή τον ενεργειακό εφοδιασμό του Ισραήλ όλο το διάστημα της σφαγής. Το δολοφονικό Ισραήλ νοιάζεται τάχα για τους Κούρδους που σφάζονται από Τουρκία – Τζιχαντιστές.

Η ελληνική αστική τάξη εμφανίζεται ως σταθερό ορμητήριο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού δηλώνοντας σε πόλεμο ακόμη και με τη Ρωσία, πόσο μάλλον με ισλαμιστές που δεν αρέσουν στη Δύση σαν αυτούς της παλαιστινιακής αντίστασης. Αυτός είναι ο κυνισμός των τυχοδιωκτικών αστικών τάξεων την ώρα που ο τραχανάς στην περιοχή είναι ήδη απλωμένος.

Οι λαοί δεν πρέπει να υποταχτούν στο επικίνδυνο και αντιδραστικό πλαίσιο κίνησης των ανταγωνισμών των αστικών τάξεων που εξελίσσεται στο πλαίσιο της μεγάλης ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης και το υπηρετεί. Για να μπορούν να πληρώσουν το ηλεκτρικό και τη θέρμανση οι λαοί, της Αιγύπτου, της Συρίας, της Τουρκίας και της Ελλάδας δε μπορούν να προσδοκούν, μαζί με την Exon Mobil την Total και τους ντόπιους καρχαρίες του κεφαλαίου, στις ΑΟΖ. Πρέπει να παλέψουν για αυξήσεις στους μισθούς κόντρα στους εκμεταλλευτές τους που ταυτόχρονα για τα κέρδη τους γίνονται και εμπρηστές του πολέμου που κανοναρχούν κατά το δοκούν οι ιμπεριαλιστές.  Κόντρα σε λύκους σαν τον Ρούτε να εναντιωθούν σε κούρσες εξοπλισμών που φέρνουν πόλεμο και να απαιτήσουν σπουδές, περίθαλψη και δικαίωμα στη ζωή. Mόνο έτσι στα παράλια της Μεσογείου θα δυναμώσει η φιλία των λαών και θα επιβληθεί από την πάλη τους η ειρήνη και η ομορφιά της ζωής κόντρα στον πόλεμο, τη δυστυχία, την προσφυγιά και το θάνατο.