Όψεις των κινητοποιήσεων στο Ιράν

Εδώ και δύο εβδομάδες ξανά έρχεται στην ειδησεογραφία η κοινωνική και γεωπολιτική πραγματικότητα που υπάρχει στο Ιράν.

Από τις 28 του Δεκεμβρίου με βάση τα πραγματικά οικονομικά προβλήματα, τη διευρυμένη φτώχεια και ακρίβεια, ξεσπούν σε διάφορες πόλεις της χώρας σημαντικές διαδηλώσεις.

Διαδηλώσεις οι οποίες εκ των πραγμάτων, σύντομα και με βάση τις διευρυμένες ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις στα πλαίσια της ιρανικής κοινωνίας, απέκτησαν έντονη εκρηκτικότητα και περιεχόμενο με ευρύτερες στοχεύσεις.

Έδαφος όπως είπαμε, για αυτό το νέο ξέσπασμα αποτελεί η οικονομική και κοινωνική κατάσταση των μαζών στο Ιράν. Κατάσταση η οποία όπως γράφεται και σωστά δεν είναι μόνο και κυρίως αποτέλεσμα της κίνησης του αντιδραστικού θεοκρατικού καθεστώτος. Μα παρεπόμενο και της πολιτικής των εξοντωτικών δασμών από μεριάς ΗΠΑ – ΕΕ οι οποίοι οδηγούν σε συνεχή υποτίμηση του νομίσματος και σε άλματα του πληθωρισμού στη χώρα.

Η παραπάνω υπογράμμιση γίνεται προς αποφυγή παρερμηνειών της προσπάθειας μας να τοποθετηθούμε.

Σταθερές προς αποφυγήν παρερμηνειών.

Το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα στο σήμερα κινείται με όρους βαρβαρότητας απέναντι στις δυνάμεις  της εργατικής τάξης και των λαών.

Ισχύει για εμάς ότι αυτή του η κίνηση, εδράζεται στους αρνητικούς για τον κόσμο της δουλειάς και την πάλη του συσχετισμούς, της διάλυσης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και της αποσυγκρότησης των μετώπων της πάλης των λαών εν γένει.

Αυτή την κίνηση των δυνάμεων του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού την κανοναρχεί και από θέσεις ισχύος ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και την προωθεί με όρους αλυσοπρίονου τόσο απέναντι στην εργατική τάξη των ΗΠΑ όσο και με όρους ιδιοκτητών του πλανήτη, απέναντι στους λαούς μα και απέναντι σε εχθρικές ή φίλιες ιμπεριαλιστικές η περιφερειακές δυνάμεις.

Στα πλαίσια της εποχής αυτής έχει τεθεί πέραν των άλλων, το ζήτημα του ποιος ποιον και με όρους αναμέτρησης σε όλα τα επίπεδα του ενδο-ιμπεριαλιστικο.υ ανταγωνισμού.

Το αν οι ΗΠΑ – Δύση θα συνεχίσουν να πρωταγωνιστούν και να κραδαίνουν με ότι αυτό συνεπάγεται τους “τίτλους ιδιοκτησίας” του πλανήτη η αν θα περάσουμε πάλι με ότι αυτό συνεπάγεται για τους όρους μέσα από τους οποίους περνάει αυτή η μετάβαση, σε μια νέα ιεραρχία δυνάμεων.

Αυτά τα χαρακτηριστικά της κίνησης του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού στην εποχή μας, διαμορφώνουν εκρηκτικούς όρους για την έκφραση όλων των αντιθέσεων.

Είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας, η σπασμωδική μεν και στη βάση των όρων της μέχρι τώρα συγκρότησης της, μα και υπό το βάρος των συνεπειών της ήττας του κινήματος της (ΕΕΚΚ) η παρουσία στα ξεσπάσματα και τις Αντιστάσεις σε Δύση και Ανατολή σημαντικών εργατικών τμημάτων και ευρύτερων μαζών της δουλειάς και του μόχθου που βγαίνουν στην πάλη αναζητώντας απαντήσεις.

Είναι γνώρισμα, της σημερινής συγκυρίας στην εποχή μας η τυχοδιωκτική κίνηση και με όρους κυνισμού θα λέγαμε με τους οποίους οι ΗΠΑ τρέχουν.. να προλάβουν και σε όλα τα επίπεδα, σε όλα τα μέτωπα. Οδηγώντας και τους υπόλοιπους να πράξουν τα αντίστοιχα στη βάση των δεδομένων που παράγονται. Αυτά ως προς το γενικό καμβά πάνω στον οποίο τραβάν οι εξελίξεις.

Από εκεί όπου αρχίσαμε

Στα πλαίσια της αντιπαράθεσης ΗΠΑ, Δύσης με τις δυνάμεις της Ανατολής. Η υπόθεση της πάλης για την κυριαρχία η πιο σωστά τον έλεγχο και τον πρώτο λόγο στη περιοχή της Μέσης Ανατολής έχει βαρύνουσα θέση στον μεταξύ τους ανταγωνισμό.

Η κίνηση των Αμερικανών και των συμμάχων τους και προς διάψευση όλων αυτών που τους ήθελαν να..αποχωρούν από το πεδίο, το τελευταίο αρκετό διάστημα αυτό το πράγμα υπογραμμίζει.

Η διάλυση της Συρίας και η έξωση Άσαντ. Η σημαντικότατη φθορά του λεγόμενου άξονα της Αντίστασης, σε Λίβανο, Υεμένη και η προώθηση πριν από όλα και με όρους γενοκτονίας 21ου αιώνα από μεριάς των σιωναζιστων, δηλώνουν καθαρά την ανάγκη και διάθεση των δυτικών ιμπεριαλιστών και καταρχήν των ΗΠΑ να μοχλεύσουν ξανά και με όρους 2026 την περιοχή. Αιματοκυλώντας για ακόμα μια φορά τους λαούς της, ανάβοντας ξανά και ξανά νέες εστίες πολεμικής έντασης.

Η δράση τους αυτή, βασική προτεραιότητα έχει το πώς θα διαχειριστεί το ζήτημα Ιράν.

Επί του συγκεκριμένου και με αφορμή τις σημερινές εξελίξεις.

Η Τραμπικη διοίκηση στις ΗΠΑ μπορεί να βερμπαλίζει όσο θέλει και το κάνει για δικό της λογαριασμό.

Οι τυχοδιωκτικές κινήσεις τύπου Βενεζουέλας δεν είναι και το γνωρίζουν καλά οι επιτελείς των ΗΠΑ, εφαρμόσιμες σε αυτή την περίπτωση.

Το Ιράν είναι και μεγάλη χώρα και απέδειξε πρόσφατα ότι δεν είναι και δρόμος στρωμένος με Βάγια η όποια πολεμική αντιμετώπιση του.

Καθώς στον πρόσφατο εκ του ασφαλούς κατά ένα καθοριστικό βαθμό, από απόσταση σιωνιστικό βομβαρδισμό, δεν πλήγησαν μόνο οι ιρανικές εγκαταστάσεις, μα και το γόητρο και η υπόσταση της ισραηλινής αεράμυνας και συνολικά της οντότητας.

Όπως επίσης και έχοντας αυτά σαν δεδομένα, τα σενάρια για στρατιωτική επίθεση με όρους χερσαίας επιδρομής μάλλον στην ίδια σφαίρα του φανταστικού ανήκουν και αυτά.

Παρόλα αυτά όμως η διάθεση και οι ιεραρχήσεις των ΗΠΑ ΝΑΤΟ, ΕΕ, σιωνιστών, ευρύτερα της Δύσης είναι σαφείς ως προς το ζήτημα.

Προσπάθεια διατάραξης της ίδιας της υπόστασης του Ιράν, ως ο σημαντικότερος παράγοντας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Προσπάθεια μέσο αυτής τους της δράσης, για εξασθένηση, περιορισμό ή έξωση της δραστηριοποίησης των δυνάμεων της Ανατολής (Κίνα, Ρωσία) με της οποίες οι Πέρσες συμμαχούν στα πλαίσια των BRICS και όχι μόνο.

Και αυτά στοιχεία – κλειδιά για την δικιά μας ερμηνεία του πως και του τι συμβαίνει, που και πώς κινούνται οι σημερινές κινητοποιήσεις στο Ιράν.

Καθαυτές για τις κινητοποιήσεις.

Από αρχής, το Ιράν για εμάς δεν είναι μια χώρα με προοδευτικό καθεστώς, κάθε άλλο. Στα πλαίσια του όπως και εισαγωγικά υπογραμμίζει η παρούσα τοποθέτηση, ενυπάρχουν παρά πολλές και σημαντικές κοινωνικές αντιθέσεις οι οποίες τακτικά εκφράζονται και με εκρηκτικό τρόπο τα τελευταία χρόνια.

Στην εποχή μας και όπως σε κάθε χώρα η αντίθεση με τις δυνάμεις τις εργασίας και αυτές που υπηρετούν το κεφάλαιο, τροφοδοτείται από την όξυνση της επίθεσης και άρα τη δυσχέρεια των όρων ζωής της εργατικής τάξης και του κόσμου του μόχθου και στο Ιράν.

Πριν από όλα και όπως σημειώθηκε στην ιρανική πραγματικότητα επενεργεί και δρα με όρους ιμπεριαλισμού η κίνηση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Στρατιωτική, πολιτική οικονομική και γεωπολιτική.

Η όλη ιστορία του Ιράν έχει όπως όλοι οι λαοί της Μέσης Ανατολής σπουδαία συμμετοχή σε αντιδυτικα- αντιαμερικανικα – αντιιμπεριαλιστικα κινήματα.

Αυτά τα παραπάνω και άλλα τόσα, επενεργούν στους όρους με τους οποίους αναπτύσσονται οι αντιστάσεις στη μεγάλη αυτή χώρα.

 Δρουν είτε θετικά είτε αρνητικά προς τη μια η την άλλη κατεύθυνση. 

Με βάση αναφοράς για εμάς την πραγματικότητα της διάλυσης και της αποσυγκρότησης του ΕΕΚΚ, μα και τη δραστηριοποίηση των από κάτω και σε όλο τον κόσμο, οι αντιστάσεις από αρχής είναι δίκαιες.

Από εκεί και έπειτα όμως παρεμβάλλεται η υπόλοιπη συζήτηση. Πάνω σε ποιο έδαφος με ποιους συσχετισμούς και τι όρους έχουν.

Οι απόψεις της καθαρότητας ξεμπερδεύουν εύκολα με το να τις ξορκίσουν όπως κάθε φορά, κυρίως γιατί τις φοβούνται.

Οι απόψεις της αφέλειας θαμπώνονται και οδηγούνται σε σύγχυση και υποταγή στις δυνάμεις της αντίδρασης έως και του ιμπεριαλισμού.

Για εμάς η διαδρομή της πάλης για την εκ νέου συγκρότηση εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της εποχής μας περνάει μέσα από όλες αυτές τις αντιστάσεις και τους αγώνες που είναι σε εξέλιξη σήμερα και που θα προκύψουν αύριο. Στις μάχες αυτές και μέσα από αυτές θα προκύψουν οι σημερινές απαντήσεις στα σημερινά ζητούμενα για την υπόθεση.

Υπό αυτή την έννοια, η αλληλεγγύη στον ιρανικό λαό που τον καταπιέζει ο ιμπεριαλισμός, οι αντιδραστικοί και η αστικοφεουδαρχικη του τάξη είναι δεδομένη. Που είναι, όπως όλοι οι λαοί της Μέσης Ανατολής στο στόχαστρο των μεγαλύτερων φονιάδων των λαών και των σιωνιστών μακελάριδων με χίλιους και ένα τρόπους.

Όπως επίσης δεδομένο για εμάς είναι να συμβάλουμε με ουσιαστικό τρόπο στην πάλη ενάντια σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, βάσεις και ΕΕ στη χώρα μας. Στο να πάψει κάθε συνεργασία με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, πραγματώνοντας με τον πιο σοβαρό τρόπο την ένδειξη αλληλεγγύης στους λαούς που δοκιμάζονται από την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.