Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα

Κανένα κανάλι, καμία εφημερίδα, κανένας απολογητής του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, δε θα μας πει ποτέ την αλήθεια, δε θα μας αποκαλύψει τι τελικά οδήγησε τα δυο 17χρονα κορίτσια, σε τόσο τρυφερή ηλικία, να πραγματοποιήσουν το θανατηφόρο σάλτο. Εξάλλου, ούτε καν σεβάστηκαν τα αυτονόητα, δημοσιεύοντας τα τελευταία τους λόγια, με ότι αυτό συνεπάγεται για την οικογένεια, τον περίγυρο αλλά και τον αντίκτυπο σε παιδιά ευάλωτα, πιεσμένα, με παρεμφερή άγχη και φόβους.

Τι ήταν τελικά αυτό που κυριάρχησε στο κεφάλι των κοριτσιών, υπερνίκησε τη ζωντάνια, τη δίψα για ζωή, την νεανική αισιοδοξία, τα όνειρά τους; Πιθανότατα η αφορμή να μη βρεθεί ποτέ. Οι αιτίες όμως είναι εδώ. Και όσο κι αν μοχθεί ο κόσμος του κεφάλαιου να τις κρύψει, συνεχώς εμφανίζονται με διάφορες μορφές στην καθημερινότητα του λαού. Έχει όνομα ο ένοχος, φέρει ακέραια την ευθύνη για όλες τις αποκρουστικές εικόνες που βλέπουμε στις τηλεοράσεις, στη γειτονιά, στη δουλειά, στο σπίτι, στο σχολείο. Είναι ο καπιταλισμός- ιμπεριαλισμός, είναι το κεφάλαιο και η αστική τάξη, είναι το δημιούργημά τους, μια κοινωνία σάπια, βάρβαρη, αποκρουστική για κάθε (νέο) λαϊκό άνθρωπο.

Το καθημερινό πρόσωπο του τέρατος που αντικρύζει ο εργαζόμενος στον αγώνα για το μεροκάματο, με τα 13ωρα, την εξόντωση στη δουλειά, τους μισθούς πείνας, συνεπώς και τα άγχη και τις αγωνίες που αντιμετωπίζει καθημερινά. Είναι η φρίκη των πολέμων των ιμπεριαλιστών, η φονική μηχανή των σιωνιστών, των πρόθυμων συνεργών τους τις αστικές τάξεις σαν και τη δική μας. Με απολογισμό εγκλημάτων τους πάνω από 70.000 νεκρούς Παλαιστίνιους και πολλαπλάσιους σακατεμένους, εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς στο μέτωπο της Ουκρανίας, τα ειδεχθή εγκλήματα σε σχολείο κοριτσιών στο Ιράν με τη σφαγή 175 παιδιών. Είναι τα ακόμα πιο κοντινά μας, οι 700 πνιγμένοι μετανάστες στην Πύλο, το έγκλημα των Τεμπών, οι νεκρές εργάτριες στη Βιολάντα, οι 200 νεκροί εργάτες κάθε χρόνο στη χώρα μας, θυσία στο βωμό του κέρδους.

Δεν ξέρουν τα παιδιά; Δεν ψυχανεμίζονται, δεν νιώθουν, δεν ξέρουν να εκτιμήσουν τι μέλλον τους προσφέρεται; Πως να μακιγιαριστεί το σχολείο των ταξικών φραγμών, το εξεταστικοκεντρικό σύστημα με τα ταξικά φίλτρα, ο σάπιος πολιτισμός, οι βρώμικες αξίες, ο ατομικός δρόμος, εν τέλει η αστική αλήθεια και ο αστικός κόσμος. Ποιος τελικά θρέφει το ρατσισμό, την πολεμοκαπηλεία, τη μισαλλοδοξία, το σοβινισμό; Ποιος εκβιάζει και απειλεί τους καθηγητές να μαθαίνουν την υποταγή, για να τη διδάσκουν αργότερα; Δεν βλέπουν τα παιδιά τις φωτιές του πολέμου, τις κούρσες εξοπλιστικών, το κλίμα φασιστικοποίησης, δεν υφίστανται συστηματικά την ιδεολογική τρομοκρατία;

Πριν καν βγουν στην εργασιακή γαλέρα, τα παιδιά ξέρουν τι τους περιμένει. Κάποια από μικρά το ζουν, δίχως να έχουν επιλογή. Αλλά ήδη μια καλή γεύση έχουν πάρει από το σχολείο και την καθημερινότητα στο σπίτι. Ξέρουν πως είναι από νωρίς καταδικασμένα σε δουλειές σκληρές, χωρίς προοπτική, με διαλυμένα όνειρα. Επομένως η “επιτυχία στις πανελλήνιες” αποκτά βαρύνουσα σημασία στις συνειδήσεις των παιδιών, αναγνωρίζοντας τους τεράστιους κόπους των γονιών, μη θέλοντας να τους απογοητεύσουν, κυνηγώντας τις μικρές ελπίδες για κάτι καλύτερο. Θα μάθουν αργότερα (δυστυχώς όχι σε αυτή την τραγική, πονεμένη περίπτωση των παιδιών) πως εξίσου δύσκολο είναι να ανταπεξέλθουν και στο δρόμο για το πτυχίο.

Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα. Μιας εποχής που φέρει τη σφραγίδα της ήττας των λαών και της εργατικής τάξης, απέναντι σε ένα σύστημα που όσο δεν απειλείται, όσο δεν αποκρούεται η πολυδιάστατη αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνώντων, τόσο θα μας φτιάχνει και πιο αποκρουστικές, εφιαλτικές εικόνες. Με αυτά είμαστε ήδη αντιμέτωποι, χρειάζεται αποφασιστικά να βρούμε το κουράγιο, να συγκροτήσουμε την πάλη για ζωή, τις αντιστάσεις, απέναντι στο ζόφο που θα απλώνει όσο δεν βρίσκει φραγμούς.