Πανελλήνιες, δείγματα της εντατικοποίησης, των ταξικών φραγμών και του σάπιου συστήματος στο οποίο ζούμε

Οι πανελλήνιες έφτασαν στο τέλος τους, για χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες που έδωσαν τη «μάχη» για την είσοδο τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μια είσοδο που σε μια παλιότερη περίοδο (όχι και πολύ μακριά από τις δικές μας εμπειρίες) θα εξασφάλιζε μια δουλειά και ένα μισθό που παρείχε έστω τις βασικές ανάγκες, δίνοντας τη δυνατότητα ακόμα και σε φτωχά και λαϊκά στρώματα να μπορούν να μορφωθούν και να διεκδικήσουν -σε ένα μικρό βαθμό πάντα- καλύτερες συνθήκες ζωής.

Αυτή η δυνατότητα και η ελπιδοφόρα για τα λαϊκά στρώματα είσοδο στα πανεπιστήμια πλέον γίνεται δυνατότητα για λίγους και εκλεκτούς. Η εντατικοποίηση και οι ταξικοί φραγμοί τόσο στα σχολεία όπως η τράπεζα  θεμάτων, η ελάχιστη βάση εισαγωγής, το εθνικό απολυτήριο αλλά και στα πανεπιστήμια αργότερα, με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τις διαγραφές κ.λ.π καταργούν άμεσα το δικαίωμα των λαϊκών στρωμάτων στις δωρεάν και δημόσιες σπουδές.

Αλλά ας γυρίσω λίγο στο ζήτημα των πανελλαδικών εξετάσεων. Αυτή η καταστροφική χρόνια των πανελληνίων για την υγεία μας και όχι μόνο αυτή αλλά όλη η διαδρομή μέχρι τη «κορύφωση» της τελευταίας χρόνιας οδηγούν χιλιάδες νέους μαθητές στην απογοήτευση, στη διάλυση κάθε ίχνους αυτοεκτίμησης και εμπιστοσύνης προς τον εαυτό τους. Κυρίως όμως με αυτήν τη χρονιά θέλουν να μάθουμε ότι αν δεν περάσουμε στο πανεπιστήμιο φταίμε εμείς που δεν ήμασταν αρκετά έξυπνοι, άριστοι ή ικανοί σύμφωνα με τα δικά τους ταξικά στάνταρ, όσο άλλοι.

Ταυτόχρονα το σύστημα και οι μηχανισμοί του πατάνε πάνω στα αντικειμενικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλοί μαθητές όπως η απόσπαση προσοχής και η δυσλεξία και ενισχύει την ατομική ευθύνη αν «αποτύχεις» κατά το σύστημα πάντα γιατί δεν πρόκειται περί αποτυχίας η επιτυχίας ενός ανθρώπου από μια εξέταση, και έτσι μας λένε πως εμείς φταίμε που δεν ήμασταν αρκετά έξυπνοι ή ικανοί.

Μόνο που η πραγματικότητά δεν είναι καθόλου αυτή. 

Το κριτήριο που πραγματικά κρίνει αν κάποιος μπει η όχι στο πανεπιστήμιο είναι καθαρά ταξικό. Και εξηγώ. Καθαρά ταξικό γιατί το παιδί μιας φτωχομεσαίας οικογένειας πόσο μάλλον μιας εργατικής οικογένειας,  δεν έχει καν τη δυνατότητα του φροντιστηρίου με βάση τη λεηλασία μισθών που βιώνει η οικογένεια του,  και άρα ούτε τη δυνατότητα να δώσει με αξιοπρεπείς όρους τη μάχη των πανελληνίων εφόσον το δημόσιο σχολείο διαμορφώνεται σταθερά σε μια όλο και πιο ταξική αντιλαϊκή βάση.

Ακόμα όμως, και τη δυνατότητα των φροντιστηρίων αν μπορεί να παράσχει η οικογένεια, οι συνθήκες με τις οποίες εξελίσσεται η διαδικασία των πανελληνίων απομονώνει και τελικά πνίγει τους μαθητές με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν και έτσι πολλοί να τα παρατάνε στη μέση της χρονιάς.

Όλα αυτά, θέλουν να φτάνουν εμάς και τους συμμαθητές μας στην παραίτηση, την εγκατάλειψη μιας μαχητικής – φρέσκιας αντίληψης για τη ζωή και σε περιπτώσεις, μέχρι και στην αυτοκτονία όπως δυστυχώς πολύ πρόσφατα είδαμε.

Ναι, οι πανελλήνιες τώρα για εμάς τελείωσαν αλλά το καπιταλιστικό σύστημα στο οποίο ζούμε δε γνωρίζει ανθρωπιά και φυλάει σε εμάς και στις οικογένειές μας πολύ δυσκολότερες μέρες. 

Οι διαγραφές, τα 13ωρα και οι μισθοί πείνας που δυστυχώς περνάνε χωρίς ουσιαστικές αντιστάσεις – λόγω της διάλυσης μιας προηγούμενης και ελπιδοφόρας σειράς νικηφόρων αγώνων – είναι πλέον καθημερινότητα και μας χτυπάνε την πόρτα.

Όμως ,όχι, καθόλου αυτά δεν πρέπει να μας απογοητεύουν και να παραλύουν τις συνειδήσεις μας.

Γνωρίζουμε καλά ότι αυτό το σύστημα δεν πρόκειται να σταματήσει να μας εκμεταλλεύεται και να κάνει τη ζωή μας όλο και πιο αφόρητη αν δεν το σταματήσουμε εμείς με τους αγώνες μας και τις αντιστάσεις μας.

Ποτέ καμία κυβέρνηση δεν έδωσε σε εμάς δικαιώματα και καλύτερες συνθήκες ζωής.

Αυτό έγινε μόνο όταν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του πιέστηκαν και αναγκάστηκαν από τους αγώνες και τις απεργίες της εργατικής τάξης και των λαών να δώσουν έστω για λίγο χρονικό διάστημα δικαιώματα γιατί διαφορετικά γνώριζαν πως θα έχαναν τα πάντα.

Έτσι λοιπόν η πραγματική δύναμη και η  ελπίδα μας βρίσκεται στους αγώνες μας και η ζωή και το μέλλον μας δε θα κριθούν σε μια εξέταση ούτε ακόμα σε ένα πανεπιστήμιο.

Θα κριθούν στον δρόμο του αγώνα γιατί εκεί και μόνο εκεί μπορούμε να κατακτήσουμε ζωή με δικαιώματα και μαχητική αισιοδοξία.

Στη δουλειά μας, στο Πανεπιστήμιο, στη γειτονιά μας είναι ζήτημα να ξανά πιάσουμε το νήμα τις αντίστασης και του αγώνα με συνελεύσεις, απεργίες, διαδηλώσεις.

Άλλο δρόμος δεν υπάρχει και όσο εμείς δε γινόμαστε κομμάτι αυτών των σπουδαίων αγώνων οι καιροί θα γίνονται όλο και πιο δύσκολοι. 

Η ζωή είναι μπροστά μας λοιπόν, και θα κριθεί στους αγώνες μας στον δρόμο γιατί εκεί κρινόταν πάντα. Πριν λίγες δεκαετίες αυτοί οι αγώνες έδωσαν στις ζωές μας αξία, έκαναν τη ζωή να βαρύνει στη ζυγαριά και σε εμάς όλα αυτά τα σπουδαία δικαιώματα που σήμερα μας παίρνουν πίσω  (8ωρο, δωρεάν και δημόσιες σπουδές, δωρεάν περίθαλψη κ.τ.λ).

Εστίες αντίστασης λοιπόν, σε κάθε χώρο που βρισκόμαστε γιατί μέσα από αυτές τις μικρές αλλά καθόλου αμελητέες και ασήμαντες εστίες αντίστασης μπορούμε να μπούμε σε μια διαδικασία εκ νέου συγκρότησης των αγώνων μας και μέσω αυτών θα αποκτήσουμε ζωές με δικαιώματα και ανθρώπινους όρους ξανά.

Γ.φ. μέλος της συλλογικότητας «αντίσταση και πάλη»