Για τα γεγονότα στο Λος Άντζελες

Από αυτό που πρέπει να ξεκινήσει κανείς, μιλώντας για τα γεγονότα στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ, είναι η ασφυκτική πραγματικότητα που βιώνουν οι εργατολαϊκές μάζες στην ιμπεριαλιστική αυτή μητρόπολη. Την ένταση της καταλήστευσης που υφίστανται από τη σαρωτική επέλαση του κεφάλαιου, σε συνδυασμό με την ακρίβεια που τσακίζει κόκκαλα. Ένα παραπάνω, όταν καλείται ο λαός των ΗΠΑ να πληρώσει τα κόστη, τις συνέπειες της κλιμάκωσης του εμπορικού πολέμου προς εχθρούς, φίλους και “φίλους” των ΗΠΑ, τα υπέρογκα ποσά στα εξοπλιστικά προγράμματα, αλλά φυσικά και να επωμιστεί  και τις φοροελαφρύνσεις στους αμερικάνους μεγιστάνες.

Συμπλήρωμα αυτής της πολιτικής και στοιχείο διαφύλαξης της υλοποίησης της, η ένταση της φασιστικοποίησης, χέρι χέρι με την ιδεολογική τρομοκρατία του συστήματος. Αυτά δηλαδή που υποσχέθηκε προεκλογικά και προσπαθεί να εφαρμόσει μετεκλογικά η Τραμπική ηγεσία, από τα “drill baby drill” ως τα “ICE, ICE baby”, τέτοιες και οι προκλητικές και φασιστικές μεθοδεύσεις των δυνάμεων καταστολής απέναντι στους μετανάστες στο LA. Βλέπουμε λοιπόν από την περασμένη Παρασκευή ένα όργιο καταστολής και τρομοκρατίας, απέναντι στους μετανάστες, στη 2η μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ με πάνω από το 50% του πληθυσμού να είναι Λατίνοι. Πογκρόμ διώξεων, προσαγωγές, ελέγχους στα σπίτια και όταν υπήρξαν οι πρώτες αντιδράσεις, σαν έτοιμη από καιρό η ηγεσία Τραμπ έστειλε  4000 εθελοντές της Εθνοφρουράς και αργότερα 700 πεζοναύτες, συνοδευόμενα από τις εξοργιστικές δηλώσεις του προέδρου των ΗΠΑ(νόμος της Εξέγερσης κλπ). Φαίνεται οτι η κυβέρνηση θέλει να περαστεί πάση θυσία το μήνυμα της αδιάλλακτης, σκληρής στάσης και στο μεταναστευτικό, τόσο προς τα έξω αλλά κυρίως και στο εσωτερικό. Οι ενδιάμεσες εκλογές το Νοέμβρη του 26, η κόντρα με τον υποψήφιο αρχηγό των Δημοκρατικών, νυν κυβερνήτη του λος άντζελες, συνολικά οι ενδοαστικές κόντρες για τη χάραξη της αμερικανικης πολιτικής παίρνουν διαστάσεις άγριας κόντρας και αυτό αποτυπώνεται και στη περίπτωση αυτή.

Μια πολιτική όμως που αφορά άλλα επίδικα κυρίως, όπως η οικονομία, οι σχέσεις αντιθέσεις με ανταγωνιστές, αντιπάλους και συμμάχους κλπ. Άρα αποτελεί κυρίως αφορμή και  ευκαιρία για δημοκρατικούς-ρεπουμπλικάνους να συσπειρώσουν δυνάμεις, ακροατήρια και καθόλου δε σημαίνει οτι κάποια μεριά είτε δρα ιδεοληπτικά είτε ανάγεται σε υπερασπιστής των μεταναστών.

Εδώ χρειάζεται να γίνει μια σημαντική επισήμανση. Το κόμμα των δημοκρατικών είναι αυτό που έχει διεξάγει τους μεγαλύτερους πολέμους και έχει στο παλμαρέ του  για λογαριασμό του αμερικανικου ιμπεριαλισμού, αρκετές νίκες απέναντι στα φτωχά εργατολαϊκά στρώματα, όπως και ποτέ δεν έπαψαν οι δολοφονίες μαύρων, μεταναστών κλπ σε καθημερινό επίπεδο. Ίδια ροτα, απλά χωρίς φύλλα συκής ακολουθούν οι ρεπουμπλικάνοι, έχοντας και ένα ακροατήριο που θέλουν να ταΐζουν συνεχώς με σκοταδισμό, φασιστικό δηλητήριο, αντιμεταναστευτικό μένος. Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις όπως της CBS news για το 54% που είναι ενάντια στους παράτυπους μετανάστες, ή παλιότερα τα γεγονότα στο καπιτώλιο της 6 γεναρη του 21, δείχνουν ότι επενδύουν αρκετά στη κατεύθυνση αυτή.

Όμως υπάρχει κοινός παρονομαστής. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες( που οι ίδιοι ιμπεριαλιστές ευθύνονται για το ξεριζωμό και την βαρβαρότητα που βιώνουν) ανέκαθεν χρησιμοποιούνταν από το κεφάλαιο σαν φτηνό εργατικό δυναμικό και ταυτόχρονα για να διασπάσει την ενότητα της εργατικής τάξης, να σπείρει τον εθνικισμό, το ρατσισμό. Ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, που αποτελούν ένα πολυ μεγάλο κομμάτι της εργατιάς που σε συνθήκες εξαθλίωσης παράγει τον τεράστιο αυτό πλούτο της αμερικάνικης υπερδύναμης, τα δις (τρις πλέον) κάθε χρόνο για συντήρηση της μεγαλύτερης με διαφορά πολεμικής μηχανής του πλανήτη (χωρίς να μπαίνει στην εξίσωση κι ο πλούτος που συστηματικά κατακλέβεται από μια σειρά λαούς και χώρες δεκαετίες τώρα). Άρα αντιλαμβάνεται κανείς πως, όπως ομολογείται και από τους σοβαρούς αναλυτές, ούτε δυνατό ούτε επιθυμητό είναι από το αμερικάνικο κράτος να απελάσει εκατομμύρια μεταναστών, 1ης, 2ης, 3ης γενιάς. Ίσα ίσα, στη βάση του MAGA και της τάσης του αμερικανικου ιμπεριαλισμού για επαναπατρισμό εργοστασίων, επενδύσεων, κεφαλαιων στο εσωτερικό, θα απαιτηθούν άμεσα εκατομμύρια επιπλέον εργατικά χέρια και όπως γνωρίζουμε οι πιο ελκυστικοί προλεταριοι, με χαμηλούς μισθούς, λιγότερα δικαιώματα, με  αυξημένους τους εκβιασμούς στο μεροκαματο, παραμένουν οι μετανάστες- κολασμένοι της γης.

Οι όποιες αντιδράσεις λοιπόν για την ώρα, φαίνεται πως αξιοποιούνται και από τις δυο μεριές για την προώθηση της πολιτικής τους ατζέντας. Βρίσκονται κάτω από ξένες για τα λαϊκά συμφέροντα σημαίες, χάνουν το ταξικό τους προσανατολισμό και περιεχόμενο. Ακόμα και η μέρα που φαίνεται πως αποτελεί ορόσημο των κινητοποιήσεων, είναι η επέτειος γενεθλίων του Τραμπ και δείχνει πως όλη η δίκαιη αλληλεγγύη στους μετανάστες, η λαϊκή οργή για την απαξίωση της ζωής του λαού, η εναντίωση στη φασιστικοποίηση, ξοδεύεται στο αντι Τραμπ μένος.

Παρόλα αυτά, φαίνεται πως δε μπορεί κανείς να βάλει το χέρι του στη φωτιά για το πως θα οδηγηθούν τα πράγματα, δοσμένης της κλιμάκωσης της τρομοκρατίας στο κέντρο του λος άντζελες(10ωρη απαγόρευση κυκλοφορίας, μαζικές συλλήψεις, στρατός στο δρόμο) και της εξάπλωσης των ξεσπασμάτων σε αρκετές πόλεις. Κυρίως γιατί το έδαφος για αντιστάσεις απέναντι στη σαρωτική δράση του κεφάλαιου είναι ολοένα και πιο γόνιμο. Οι αντιθέσεις των μαζών απέναντι σε αυτό τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που βιώνουν, απέναντι στο κεφάλαιο που τους τσακίζει καθημερινά οξύνονται και όπως είδαμε και στη περίπτωση του 2020 με τις διαδηλώσεις με αφορμή το θανατο του Φλόιντ, εύκολα παίρνουν χαρακτηριστικά δυναμικών, επίμονων, μαζικών συγκρούσεων.

Οι συσχετισμοί παραμένουν να είναι αρνητικοί, το εργατικό κομμουνιστικό κίνημα είναι διαλυμένο, η σύγχυση, ο αποπροσανατολισμός είναι στοιχεία της κίνησης των μαζών. Αυτή είναι και η βάση της κλιμάκωσης της επίθεσης από μεριάς κεφαλαιου. Όμως οι λαοί θέλουν να ζήσουν, τα συμφέροντά τους παραμένουν να είναι αντίθετα από των εκμεταλλευτών τους. Η προσπάθεια των μαζών να προβαλλουν αντιστάσεις και η αντιδραστική ρότα των εξελίξεων με βάση τις ιμπεριαλιστικές κόντρες και τη καπιταλιστική λεηλασία θα χαρακτηρίζουν για καιρό τη πραγματικότητα που εξελίσσεται.