Για το Συνέδριο Διατλαντικής Ενεργειακής Συνεργασίας (P-TEC) στην Αθήνα

Ενδεικτικό της ρότας των εξελίξεων στην περιοχή  αλλά και ορόσημο της ενεργειακής πολιτικής που ξετυλίγεται, η σύνοδος που πραγματοποιείται το διήμερο 6 – 7/11 στην πρωτεύουσα της χώρας μας. Για να αντιληφθούμε τη βαρύτητα της συνόδου, αρκεί το γεγονός της «απόβασης» τριων στελεχών των ΗΠΑ (υπ.εσωτερικών Μπέργκαμ, υπ.ενέργειας Ράιτ, υφυπ. Εξωτερικών για θέματα πόρων Ρήγας), της συμμετοχής 25 υπουργών ενέργειας και 17 πολυεθνικών ομίλων τύπου Chevron, ExxonMobile,Google,Amazon κλπ. Επίκεντρο του ενδιαφέροντος (καταρχήν των ιμπεριαλιστών)  οι νέοι δρόμοι και τα κοιτάσματα ενέργειας στην περιοχή, αλλά και ζητήματα αποθήκευσης, logistics, data center, τεχνητής νοημοσύνης. Από τι φαίνεται, η προηγούμενη επίσκεψη του αμερικανού υπουργού ενέργειας Μπέργκαμ το Σεπτέμβρη μόνο τυχαία και άνευ περιεχομένου δεν ήταν, όπως αντίστοιχα και του timing του ερχομού της αμερικανίδας Πρέσβεως Γκιλφοιλ.

Για να τα πάρουμε όμως από την αρχή. Πρώτα πρώτα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως η περιοχή της ΝΑ Μεσογείου αποτελεί κρίσιμο πεδίο ενδιαφέροντος και δράσης των ιμπεριαλιστών, όντας ενεργειακό σταυροδρόμι, πιθανός φορέας ενεργειακών κοιτασμάτων, αλλά φυσικά και γεωστρατηγικός κόμβος, βλέποντας και το πόσα αεροπλανοφόρα, βάσεις, εστίες πολέμου «φιλοξενεί» η γωνιά αυτή του πλανήτη. Όταν λοιπόν οξύνονται οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών και αναζωπυρώνεται η κόντρα που αφορά όλα τα επίδικα του ανταγωνισμού τους, δεν μπορεί παρά να τρέχουν οι εξελίξεις και εδώ, με ότι αυτό συνεπάγεται φυσικά και για τους κλιμακούμενους κινδύνους που εγκυμονούνται για τους λαούς.

Οι ΗΠΑ, έχοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων, θέλουν να δρομολογήσουν, πέρα από το μεγάλωμα του γεωστρατηγικού-στρατιωτικού αποτυπώματος (που δε θέλει και πολλά επιχειρήματα), την ενεργειακή τροφοδότηση της Ευρώπης και της περιοχής με το αμερικάνικο φυσικό αέριο. Στη βάση της κλιμακούμενης κόντρας με Ρωσία-Κίνα, από τον σε εξέλιξη πόλεμο στην Ουκρανία, τον ενεργειακό πόλεμο, τους δασμούς και τον εμπορικό πόλεμο, βάζουν στο παιχνίδι ακόμα και τη μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Βέβαια, δοσμένου του κόστους του εγχειρήματος σε μόνιμη βάση, του γήρατος του στόλου τους, την υπεροχή των Κινέζων στη ναυπήγηση, παράλληλα δρομολογούν και την αναζήτηση κοιτασμάτων στη Μεσόγειο. Συγκεκριμένα, ανακοινώθηκε καταρχήν η συμφωνία για σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις στο Ιόνιο με τη σύμπραξη της ExxonMobile, της Energean του Ρήγα και της Hellenic Energy του Λιβανού και ακολουθούν τα οικόπεδα νότια της Κρήτης. Έτσι ενισχύεται περαιτέρω η «στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ που έχει φτάσει σε ιστορικά ύψη αλλά έχει κι άλλο..» όπως διαβεβαιώνει τη νέα Πρέσβη ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης, «αξιοποιείται ο εθνικός πλούτος» ή καλύτερα λεηλατείται κυρίως από τους ιμπεριαλιστές και ότι αρπάξει η αστική τάξη, αλλά και «κατοχυρώνει την αμερικάνικη προστασία και στήριξη», βλέπε βάθεμα της εξάρτησης και του αμερικάνικου αποτυπώματος στη χώρα.

Το ακόμα μεγαλύτερο έργο όμως, είναι η δέσμευση, ενδυνάμωση και περαιτέρω οικοδόμηση αυτού του διαύλου διοχέτευσης του αμερικάνικου LNG σε Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία, του Κάθετου Άξονα δηλαδή που φιλοδοξεί να αντικαταστήσει τις ρώσικες ροές φυσικού αερίου, όπως για παράδειγμα τις ροές που καταφθάνουν μέσω του Turkish Stream. Όπως ανακοινώθηκε στη συμφωνία του αμερικάνικου κολοσσού με τη κοινοπραξία του ομίλου ΑΚΤΩΡ και της ΔΕΠΑ εμπορίας, προβλέπεται η προμήθεια τουλάχιστον 0,5 εκατομμυρίων τόνων LNG ετησίως (MTPA), ενώ η εταιρεία έχει τη δυνατότητα να επεκτείνει τη δέσμευσή της για αγορά έως και περίπου 1,5 εκατομμύριο τόνους ετησίως (MTPA). Στις υπάρχουσες και τις νέες υποδομές του δικτύου ενδέχεται να προστεθούν κι άλλοι τερματικοί σταθμοί πέραν της Ρεβυθούσας και της Αλεξανδρούπολης, με πιθανές θέσεις στη νότια Πελοπόννησο, το Βόλο ή ακόμα και η κατασκευή 2^ου στην Αλεξανδρούπολη.

Άρα βλέποντας ξανά τη μεγάλη εικόνα, η ιστορία αυτή εντάσσεται στο σταμάτημα εισδοχής του ρώσικου αερίου στην Ευρώπη από 1/1/28 στα πλαίσια της όξυνσης του ενεργειακού πολέμου, όπως και στα πλαίσια της συμφωνίας της ΕΕ (βλέπε συμφωνία μείωσης των αμερικάνικων δασμών) για αγορά αμερικάνικης ενέργειας ύψους 750 δις(!). Αφορά όμως και την προσπάθεια να χτυπηθεί ο Κινέζικος δρόμος του μεταξιού, συνολικά το φρένο στην οικονομική επέκταση και διείσδυση του κινέζικου ιμπεριαλισμού στην Ευρώπη. Συγκεκριμένα, ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας που επεκτείνεται σε εμπόριο, σπάνιες γαίες, τεχνολογία, AI, αλλά και την κούρσα εξοπλιστικών-πολεμικής πυρηνικής τεχνολογίας, βλέπουμε πως έχει απολήξεις έως και στη χώρα μας. Αφού δεν κατάφεραν έως τώρα να διώξουν ή να αποδυναμώσουν την Cosco στο λιμάνι του Πειραιά, ετοιμάζουν την Ελευσίνα σαν λιμάνι που θα υποδέχεται πολεμικά, εμπορικά φορτία και θα συνδέεται με σιδηροδρομικά, οδικά και ενεργειακά δίκτυα. Στα ίδια πλαίσια και η πριμοδότηση του σχήματος IMEC, που έχει τη χώρα πύλη εισόδου της Ινδίας στην ΕΕ  και εκ των πραγμάτων δρα ανταγωνιστικά στο κινέζικο δρόμο.

Μέσα σε όλα αυτά, πάντα στα πλαίσια του «ανήκομεν εις τη Δύση» και στο πνεύμα του «θα ματώσουμε στο πλάι των ΗΠΑ ΝΑΤΟ», η αστική τάξη για  ακόμα μια φορά, τυχοδιωκτικά και εγκληματικά προς την εργατική τάξη και το λαό, μας εμπλέκει στη δίνη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, των σχεδιασμών στην περιοχή για αναβαθμισμένους ρόλους, μπίζνες, κέρδη που καμία σχέση δεν έχουν με τα εργατολαϊκά συμφέροντα. Ενώ ήδη με τον πληθωρισμό και φυσικά το τσάκισμα του εργατικού κόστους στα πλαίσια της επίθεσης στην εργατιά τα κέρδη του ντόπιου κεφάλαιου είναι απίθανα, οι επενδύσεις που ετοιμάζονται προϋποθέτουν και παγιώνουν τον εργασιακό μεσαίωνα και ετοιμάζουν νέους κύκλους κερδοφορίας. Από τους εφοπλιστές που διαφημίζονται στα κανάλια και τις εφημερίδες  (τους!) και αγοράζουν ομάδες, έως και τους πετρελαϊκούς κολοσσούς, τους παραγωγούς ενέργειας, ομίλους μεταλλουργίας, είναι μερικά παραδείγματα του ποια είναι και ποιους εξυπηρετεί η πολιτική αυτή της κυβέρνησης, σε αντιδραστική σύμπνοια με την αντιπολίτευση. Φιλοδοξούν λοιπόν να είναι «χώρα παραγωγός και προμηθευτής ενέργειας» ή ακόμα και «ενεργειακό Ελσίνκι», όμως όπως και με την ιστορία του East Med αλλά και την πιο πρόσφατη της ηλεκτρικής διασύνδεσης με τη Κύπρο, υπενθυμίζονται τα όρια που βάζουν αυτοί που κανοναρχούν τις εξελίξεις.

Σε κάθε περίπτωση, σε αυτά τα πλαίσια αντιλαμβάνεται η αστική τάξη πως μπορεί να εξυπηρετήσει καλύτερα τα στενά ταξικά της συμφέροντα, για αυτό και θέλει να παρουσιάζεται πρόθυμη να αναλάβει ότι καθήκον της ανατεθεί από τους ιμπεριαλιστές. Συνεργάζεται και ξεπλένει  το σιωνιστικό μαντρόσκυλο που συνεχίζει τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, συμμαχεί με τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής, ετοιμάζεται να ξανακαλωσορίσει το Ζελένσκι μέσα στο μήνα, επιβεβαιώνοντας τις «παλικαριές» του Μητσοτάκη για το ότι «είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία». Μάλιστα όπως επίσης ανακοινώθηκε στα πλαίσια της συνόδου, επανεπιβεβαιώθηκε η σύμπλευση στο σχήμα 3+1 με Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ, ΗΠΑ και αφορά την ενεργειακή ασφάλεια, την προστασία υποδομών και το προχώρημα της ενεργειακής-ηλεκτρικής διασύνδεσης, όπως επίσης και η στήριξη του ινδικού διάδρομου ΙΜΕC όπως αναφέρθηκε πιο πάνω.

Έτσι, ποντάρει και στο να βγει κερδισμένη, ευνοημένη έναντι της Τουρκικής αστικής τάξης, στον αντιδραστικό ανταγωνισμό των δυο άρχουσων τάξεων για όμορρους και αναβαθμισμένους ρόλους. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά πόσο και αν θα προχωρήσει το σχήμα 5χ5 (Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος, Λιβύη, Τουρκία) όταν τίθονται τα ζητήματα των ΑΟΖ, του μεταναστευτικού, της ενέργειας. Όμως οι ενεργειακές συμφωνίες που αναφέρθηκαν στο κείμενο, η επαναφορά της συζήτησης για την επέκταση των ναυτικών μιλίων, η ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου Ισραήλ, σίγουρα εντάσσονται στη πολιτική δημιουργίας τετελεσμένων που σε καμία περίπτωση η άρχουσα τάξη της Τουρκίας δε θα δεχτεί. Γιαυτό και προσπαθεί να αποτρέψει τον παραγκωνισμό της στους ενεργειακούς σχεδιασμούς στην περιοχή, παζαρεύει τη δυνατότητά της να προμηθεύει πολεμικό εξοπλισμό την Ευρώπη και να αγοράζει Eurofighter από Άγγλους-Γερμανούς, κυρίως με γεωπολιτικά ανταλλάγματα.

Για να βγαίνει όμως  ένα συμπέρασμα από όλα αυτά και κυρίως τι συνεπάγονται για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής. Το μόνο βέβαιο στη τροχιά των εξελίξεων, όποια κι αν είναι αυτή, είναι πως τα δύσκολα είναι μπροστά για αυτούς που παράγουν το πλούτο και βλέπουν τη ζωή τους να ρημάζεται, είτε σε πολέμους, είτε στη καθημερινότητα της ανέχειας. Όσο δεν συγκροτούνται μέτωπα πάλης απέναντι στη πολιτική της αστικής τάξης, απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, όσο δεν είναι υπολογίσιμες οι αντιστάσεις των μαζών, τόσο θα σκοτεινιάζει ο ορίζοντας. Γνωρίζει ο κόσμος της δουλειάς πως όχι μόνο κέρδη δε θα έχει από την αναμόρφωση-ανακατεύθυνση των ενεργειακών ροών και τα όποια κοιτάσματα βρεθούν, αλλά θα καλεστεί να πληρώσει πολλαπλά είτε το αυγάτισμα των κερδών του κεφαλαίου που θα είναι στις πλάτες του, είτε τις ζημιές και τα κόστη αυτής της πολιτικής.

Αντιστάσεις, μέτωπα πάλης λοιπόν για την ανατροπή της αντεργατικής-αντιλαϊκής-τυχοδιωκτικής πολιτικής της κυβέρνησης για λογαριασμό του κεφάλαιου. Βάζοντας στο στόχαστρο και καταγγέλοντας το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, της εμπλοκής στον πόλεμο και στους σχεδιασμούς ΗΠΑ ΝΑΤΟ, τις αντιδραστικές συμμαχίες που οικοδομούνται και το δηλητήριο του εθνικισμού, της φασιστικοποίησης σε όλες της τις εκφάνσεις. Το μόνο κοινό συμφέρον των λαών της περιοχής είναι να οικοδομήσουν σχέσεις φιλίας και αλληλεγγύης μεταξύ τους, να δυναμώσουν τη πάλη τους απέναντι στους «εσωτερικούς τους εχθρούς»,τις αστικές τάξεις, που τους στερούν το δικαίωμά στο να ζουν αξιοπρεπώς και ειρηνικά.