Η αναγνώριση των αρνητικών συσχετισμών όρος για την προσπάθεια ανατροπής τους

Πόσο θα μπορούσε να διαφοροποιήσει τους ιδιαίτερα αρνητικούς συσχετισμούς σε βάρος της εργτατικής τάξης και του κινήματος το γεγονός πως στις 26 Γενάρη και στις 28 Φλεβάρη πλημμύρισαν τους δρόμους και τις πλατείες πλατιά στρώματα εργαζομένων;
Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη για όλους. Και μόνο το γεγονός πως δεν τόλμησαν καν οι δυνάμεις της αριστεράς να θέσουν στόχους πάλης που να εκφράζουν το συνολικότερο υπόθαθρο της οργής των εργαζομένων και της νεολαίας, είναι απόδειξη σύγχυσης, ατολμίας και οπορτουνιστικής υπεκφυγής από τα δύσκολα των απαιτήσεων της ταξικής πάλης. Οι σπουδές είναι ακριβές και απρόσιτες στα παιδιά των εργαζομένων, το ίδιο και η περίθαλψη βεβαίως και οι ασφαλείς μεταφορές. Το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή κατακρεουργείται, όταν οι μισθοί φτώχειας γίνονται μισθοί πείνας. Σε κάθε έκφρασή της η πολιτική «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο» προκαλεί ασφυξία, αν δεν δολοφονεί διαρκώς. Μέσα σ’ όλα αυτά η κυβέρνηση μαρσάρει την κούρσα των εξοπλισμών φορτώνοντας νέα δις στις πλάτες του λαού και με σύμμαχο τον Νετανιάχου και τους σιωνιστές του Ισραήλ, διεκδικεί ρόλο στην περιοχή άλλοτε σε διατεταγμένη φιλία με την αστική τάξη της Τουρκίας, άλλοτε με όξυνση του αντιδραστικού ανταγωνισμού που πάντα υπάρχει και αναπαράγεται στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που καθορίζουν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε.
Γεγονός είναι πως ακριβώς λόγω των αρνητικών συσχετισμών οι λαϊκές δυνάμεις αδυνατούν να συγκροτήσουν τα μέτωπα πάλης που απαιτούνται για την αντιμετώπιση αυτής της πραγματικότητας. Έτσι μεγάλο μέρος των δυνάμεων της αριστεράς βλέπουν την επιθετικότητα της τουρκικής αστικής τάξης και όχι την πραγματικότητα του αντιδραστικού ανταγωνισμού και από τις δύο μεριές του Αιγαίου. Άλλες δυνάμεις και όχι μόνο η αναρχία, κινούνται στο συγκεκριμένο ζήτημα με οπορτουνισμό ή σεχταρισμό χωρίς δυνατότητα, ιδιαίτερα τα προηγούμενα χρόνια της ελληνοτουρκικής όξυνσης, να έχουν καταγραφεί παρεμβάσεις μαζικής καταγγελίας των αστικών τυχοδιωκτισμών. Δύσκολα ζητήματα, ζητήματα που καίνε μα είναι γεγονός πως όσο δεν απαντιούνται με ταξική θεώρηση και ζητούμενο την ενίσχυση της πάλης για την Ειρήνη, παραλύουν συνολικά τη λαϊκή πάλη.
Καίει όμως και το ζήτημα του μεροκάματου. Η πολιτική όλα στο κεφάλαιο, πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Οι εργαζόμενοι εξοντώνονται για μισθούς πείνας με αυξήσεις ένα ευρώ τη μέρα για το 20% αυτών στον ιδιωτικό τομέα και μισό ευρώ τη μέρα για το σύνολο των εργαζομένων του δημοσίου. Η κυβέρνηση και οι δυνάμεις του συστήματος, εκ του αποτελέσματος αποκαλύπτεται, παίζουν χωρίς αντίπαλο και προχωρούν παραπέρα την αντιλαϊκή επίθεση.
Όλοι φυσικά μπροστά στην απεργία στις 9 Απρίλη , έθεσαν άλλοι δειλά και ανάμεσα σε χίλια άλλα αιτήματα, άλλοι απατηλά και ευκαιριακά το ζήτημα των αυξήσεων των μισθών. Όλοι βέβαια ανανέωσαν το ραντεβού για την 1η Μάη. Και μετά; Η εισοδηματική πολιτική δεν πιέζεται από την πλευρά των εργαζομένων και παρότι απονομιμοποιημένη η κυβέρνηση ετοιμάζει την ατζέντα 2030 και νέους γύρους εύνοιας στο κεφάλιο πιστή και στην πρόσφατη παραγγελία του Δ.Ν.Τ. εφιστά την προσοχή «όχι αυξήσεις στους μισθούς». Από την αριστερά της υπεκφυγής όλα τα παραπάνω θεωρούνται μικρά και γι’ αυτό δίνουν και παίρνουν οι ανατροπές πότε της κυβέρνησης (και μάλιστα απ’ αριστερά), πότε του συστήματος κ.ο.κ. Το ΚΚΕ από τη μεριά του καταθέτει τροπολογίες για 13ο και 14ο μισθό και ανακούφιση των νοικοκυριών από χρέη, όπως διαβάζουμε στο πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη μια μέρα πριν την απεργία. Το αποτέλεσμα δοσμένο, όμως το ΚΚΕ μ’ αυτό τον τρόπο κάνει τη δουλειά του και όλοι καλά.
Αναγνωρίζοντας τους αρνητικούς συσχετισμούς επιμένουμε και θέτουμε το ζήτημα της πάλης για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής μόνιμα και σταθερά κρίνοντας πως μια τέτοια κατεύθυνση αφορά και ενώνει το σύνολο των εργαζομένων. Υπηρετώντας καθημερινά και τις πιο μικρές εστίες αντίστασης σε κάθε χώρο, οι ταξικοί αγωνιστές πρέπει να προπαγανδίζουν και να ζυμώνουν την ανάγκη απεργιακού αγώνα και πάλης για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Η κατεύθυνση αυτή δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Όμως οι μισθοί πείνας κάνουν το ποτήρι και ξεχειλίζει. Η εκδήλωση της οργής των εργαζομένων στις 26-1 και στις 28-2 στις κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη εκφράζει την αδυναμία να τεθεί ανοικτά με όρους απεργιακού αγώνα το αίτημα για πραγματικές αυξήσεις. Οι κινητοποιήσεις ήταν σ’ ένα πλαίσιο άτολμης πολιτικής καταγγελίας πλευρών του συστήματος και έκφραση οργής χωρίς να εντάσσονται σ’ ένα αγώνα διαρκείας με στόχο την αγωνιστική ανατροπή πλευρών έστω της αντιλαϊκής επίθεσης. Δεν ήταν κάτι εύκολο να πάνε οι εργαζόμενοι π.χ. σε συνελεύσεις και να θέσουν στόχους πάλης προς κατάκτηση. Και φυσικά η αριστερά, που από καιρό έχει ξεχάσει το καθήκον της συμβολής στη διαμόρφωση όρων πάλης , πλειοδότησε στην πολιτική καταγγελία για το έγκλημα στα Τέμπη με τα γνωστά συνθήματα για ανατροπές κυβέρνησης, ακόμη και του συστήματος ολάκερου και όποιος τολμάει ας επιμένει στα «μικρά» και φτωχοπροδρομικά.
Σαν Αντίσταση και Πάλη καταθέσαμε άλλη άποψη. Θέσαμε και θέτουμε την κατεύθυνση της πάλης για πραγματικές αυξήσεις σαν τον κρίκο για να ευνοηθούν και να βρουν έδαφος ν’ αναπτυχθούν σε μια πορεία και άλλα αναγκαία μέτωπα πάλης του λαού. Μιλήσαμε για την αλληλοτροφοδότηση του μετώπου πάλης για το μεροκάματο με το μέτωπο πάλης για την Ειρήνη. Αντίστοιχα για την καταστολή λειτουργούμε με την αντίληψη πως «η τρομοκρατία δε θα περάσει του λαού η πάλη θα τη σπάσει». Όχι μόνο δε θεωρούμε τη γραμμή μας φτωχοπροδρομική, μα διαπιστώνουμε πως μας φέρνει σε επαφή με τους εργαζόμενους και ανοίγει τη συζήτηση στο κεντρικό ζήτημα της αγωνίας και του ενδιαφέροντος τους. Και αυτό δεν είναι άλλο, από το πως θα βγει ο μήνας….
Κάτι τέτοιο εισπράξαμε και από την πετυχημένη εκδήλωση με σχετικό θέμα στα Χανιά στις 5-4. Μ’ αφορμή την ενδιαφέρουσα συζήτηση που αναπτύχθηκε ανάμεσα σε νέους κύρια εργαζόμενους θα πρόσθετα πως οι εξοντωτικές συνθήκες δουλειάς που εξουθενώνουν και συχνά οδηγούν σε εργατικά «ατυχήματα», η τρομοκρατία, ο επιθεωρητισμός και το ζοφερό από πολλές απόψεις περιβάλλον εργασίας ακόμη και στα σχολεία, είναι μια δυσβάσταχτη πραγματικότητα. Τα πράγματα γίνονται ολοφάνερα χειρότερα όσο δεν αναπτύσσονται αντιστάσεις. Είμαστε με τις εστίες αντίστασης για κάθε ζήτημα και με την ευνόηση ευρύτερων αντιστάσεων για κρίσιμα ζητήματα ενός κλάδου όπως αξιολόγηση, διώξεις στους εκπαιδευτικούς.
Η διαμόρφωση υπολογήσιμων όρων πάλης, σ’ ένα κλάδο και συνολικά στους εργαζόμενους, είναι σίγουρο πως θα ευνοηθεί όταν κατορθωθεί ξανά να υπάρξει απεργιακός αγώνας που να αποσπάσει πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Στην ίδια γραμμή με την υπεράσπιση του δικαιώματος στην περίθαλψη, 8ωρο, σύνταξη, σπουδές, η πάλη για αυξήσεις αποτελεί υπεράσπιση του εισοδήματος από τη λεηλασία που υφίσταται και θα υποστεί παραπέρα από την ασταμάτητη ακρίβεια. Είναι επομένως ένας «φτωχοπροδρομικός» αγώνας αντίστασης που δε δίνεται ούτε εκεί που η αριστερά (εκπαιδευτικοί) έχει αξιόλογες δυνάμεις. Είναι και οι εκπαιδευτικοί εργαζόμενοι. Σαν τέτοιοι έχουν ανάγκη να ζήσουν και η δυσφορία και η οργή ξεχειλίζει για τους εξευτελιστικούς μισθούς.
Οι αρνητικοί συσχετισμοί είναι αυτοί που δεν οδηγούν τις αριστερές παρατάξεις με δοσμένο φυσικά τον οπορτουνισμό τους και τη ρεφορμιστική τους κατρακύλα να θέσουν το ζήτημα τολμηρά και αποφασιστικά. Ναι αυτοί είναι οι συσχετισμοί και ας μην κρυβόμαστε με άλματα στο κενό και άρνηση της πραγματικότητας. Αναγνωρίζοντας την πραγματικότητα να προπαγανδίζουμε και να ζυμώνουμε τη γραμμή πάλης για πραγματικές αυξήσεις βαθαίνοντας τις σχέσεις μας με εργαζόμενους σε κάθε χώρο και παλεύοντας στην κατεύθυνση ανατροπής ή έστω αξιόλογου μπλοκαρίσματος της αντιλαϊκής πολιτικής. Σ’ ένα τέτοιο πολιτικό πλαίσιο πάλης με αιχμή τις αυξήσεις μισθών μπορεί να ευνοηθεί το ξέσπασμα εστιών αντίστασης για επιμέρους ζητήματα αλλά και η συνολική πάλη σε κεντρικά ζητήματα ενός κλάδου. Ας πάψουν λοιπόν κάποιοι τις υπεκφυγές και εμείς ας επιμείνουμε με πλήρη επίγνωση των συσχετισμών, αλλά χωρίς να υποκλιθούμε σ’ αυτούς.

Δ.Ζ.