Η σωστή πλευρά της ιστορίας είναι η πάλη των λαών

Σε διάφορες ιστοσελίδες ενημέρωσης τις τελευταίες ημέρες διαβάσαμε τον εξής τίτλο “η Ρωσία ενέταξε την Ελλάδα και την Κύπρο στις μη φιλικές προς αυτήν χώρες.”

Η δήλωση αυτή έρχεται σαν φυσική συνέχεια απέναντι στη σταθερή και αδιάλειπτη στάση στήριξης της “σωστής πλευράς της ιστορίας” δηλαδή την Αμερικανονατοική, την επιφορτισμένη με τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίων των λαών του κόσμου.

Στάση στήριξης και συμμετοχής, ως πολιτική επιλογή για την αστική τάξη που μέσω αυτής βλέπει την υπηρέτηση των στενά ταξικών της συμφερόντων.

Μια πολιτική επιλογή που εμπλέκει το λαό και τη χώρα στους μεγαλύτερους εν εξελίξει πολέμους όπως αυτόν στην Ουκρανία, καθώς η βάση της Σούδας επιτελεί στρατηγικό σημείο ανεφοδιασμού και εξόρμησης των κάθε λογής κατασκοπευτικών αεροσκαφών, των πολυποίκιλων μέσων υβριδικού η και κανονικού πολέμου. Καθώς, καθημερινώς είναι στη περίπτωση αυτή ο ελλιμενισμός και η παραμονή αεροπλανοφόρων και λοιπών στρατιωτικών μονάδων.

Βάση που έχει χαρακτηριστεί διαμάντι της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ.

Βάση που αξιοποιείται και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο και στο εν εξελίξει σφαγείο του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ και τους δυτικούς χασάπηδες των λαών της Μέσης Ανατολής.

Βάση μαγνήτη πολεμικών κινδύνων και εν δυνάμει στόχο στα πλαίσια της αντιπαράθεσης ΗΠΑ, ΝΑΤΟ/Ρωσίας.

Στα πλαίσια της ίδιας κατεύθυνσης, έφτασε τις μέρες του Αυγούστου να συζητιέται ότι σε περίπτωση εμπλοκής μεταξύ Ιράν και Ισραήλ ο ελληνικός στόλος θα συνδράμει στη σύμμαχο χώρα..(γνωστή η αντιδραστική τριμερής μεταξύ των χωρών Ελλάδας Κύπρου Ισραήλ)
και παραπέρα, γνωστή είναι αλλά σίγουρα παραμένει χωρίς απάντηση από το αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, η παρουσία πλοίων του ελληνικού πολεμικού στόλου σε αντιπαράθεση με λαό της Υεμένης στα πλαίσια των πολεμικών επιχειρήσεων των δυτικών ιμπεριαλιστών στην περιοχή μα και για την υπηρέτηση των ιδιαίτερων συμφερόντων των Ελλήνων εφοπλιστών και συνολικά της ελληνικής αστικής τάξης η οποία διεκδικεί ρόλο και λόγο στα γεωστρατηγικά πράγματα της γειτονιάς της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Της ίδιας γραμμής κίνησης αποτέλεσμα είναι και η ζέση με την οποία αντιμετωπίζει το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του εκφραστές, κυβέρνηση και αντιπολίτευση το ζήτημα των στρατιωτικών δαπανών και πολεμικών εξοπλισμών.
Εξοπλισμοί που ενισχύονται ραγδαία με κεφαλαία που ληστρικά κόβονται από τις κοινωνικές κατακτήσεις και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και συνολικά των εργαζομένων μαζών. Ως συνέχεια αυτής της γραμμής και για τη διατήρηση του αξιόμαχου στα πλαίσια και της αντιδραστικής συνάμα και επικίνδυνης αντιπαράθεσης με την τουρκική αστική τάξη.

Πολιτική που στη σημερινή σκοτεινή εποχή που έχουμε εισέλθει γίνεται κυρίαρχο αστικό αφήγημα και οδηγεί τις αντιδραστικές εξελίξεις σε βάρος της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του συνόλου του λαού, ο οποίος καλείται να αποδεχτεί χωρίς να είναι δύστροπος, τη “σωστή πλευρά της ιστορίας”, την πλευρά του πολέμου των ιμπεριαλιστών, της σφαγής του παλαιστινιακού λαού, καθώς μέσω αυτής θα έχει η χώρα την εύνοια των ισχυρών. Δηλαδή θα διασφαλίζεται η κυριαρχία και θα υπηρετεί η αστική τάξη τα ταξικά της θέλω και τις επιδιώξεις της.

Τέτοιες πολιτικές ιεραρχήσεις έχουν αναγκαίο συμπλήρωμα και οργανικά συμπλέκονται, με την όξυνση της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Οι μηχανισμοί καταστολής διευρύνουν τη δράση τους και συγκροτούνται πάρα πέρα, οι εστίες Αντίστασης και συνολικά οι αγώνες και οι αντιστάσεις του λαού και της νεολαίας διώκονται εν τη γενέσει τους.
Στα πλαίσια του αντιδραστικού κλίματος που χτίζεται βρίσκουν χώρο έκφρασης οι πιο σκοτεινές αντιλήψεις, ανοιχτά βασίζουσες η και φασιστικές απόψεις, δίνεται πεδίο παρέμβαση σε εχθρικές για το λαό και τη νεολαία δυνάμεις. Συνολικότερα οι εξελίξεις κινούνται σε μια αντιδραστική τροχιά.

Αυτή η πολιτική έχει να προσφέρει μόνο δεινά στην εργατική τάξη, τον κόσμο της δουλειάς και τη νεολαία. Διαλύει σχέσεις φιλίας και αλληλεγγύης με τους γειτονικούς λαούς και μας εμπλέκει στους μεγαλύτερους πολεμικούς κινδύνους.

Οι απαντήσεις ούτε εύκολες είναι, ούτε θα έρθουν απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Μα άλλος δρόμος δεν υπάρχει για τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου, για τη νεολαία.

Η υπόθεση της πάλης για την Ειρήνη, ο αγώνας ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο πολέμου καθώς και η Πάλη για την απεμπλοκή τόσο από τον πόλεμο στην Ουκρανία, όσο και από το σφαγείο των λαών της Μέσης Ανατολής είναι ζήτημα πρώτης γραμμής. Αγώνας αξεδιάλυτα δεμένος με τον αγώνα για μισθούς και μεροκάματα που να καλύπτουν το κόστος της ζωής.

Μόνο μέσα από τέτοιους αγώνες και μέσα σε αυτούς τους αγώνες ο λαός και η νεολαία θα ξανά βρουν τα κουράγια τους, θα εμπιστευτούν τις δικές τους δυνάμεις. Οι αγωνιστές και οι δυνάμεις που εμπιστεύονται και επενδύουν στη λαϊκή υπόθεση, στη δυνατότητα της να νικήσει, σε αυτή την κατεύθυνση οφείλουν να συμβάλλουν. Η αντίληψη της κοινής δράσης μπορεί να συμβάλει πολλαπλασιαστικά και στο αντιπολεμικό/αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Οι αγώνες αυτοί θα κρίνουν το σήμερα και το αύριο του κόσμου που διαμορφώνεται.