ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ- ΠΟΛΕΜΟΣ. ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Σοβαρές οι εξελίξεις στο Ρωσοουκρανικό μέτωπο, τόσο στις διαπραγματεύσεις όσο και στα πεδία των μαχών, που τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει ιδιαίτερα φονικές και καταστροφικές κυρίως (αλλά όχι αποκλειστικά) σε βάρος της Ουκρανίας. Όσο θερμαίνονται οι διεργασίες στο διπλωματικό πεδίο, άλλο τόσο γίνεται ξεκάθαρο πως  η κρίσιμης σημασίας  έκβαση στα πολεμικά μέτωπα είναι αυτή που θα καθορίσει τελικά  τις όποιες εξελίξεις. Παρότι παραμένουν δύσκολες οι προβλέψεις, ωστόσο η σημασία της έκβασης της σύγκρουσης ΗΠΑ-ΝΑΤΟ με την Ρωσία στην Ουκρανία αποκαλύπτει σιγά-σιγά μία σειρά κρίσιμα ζητήματα. Αποκαλύπτονται πραγματικότητες που υπήρχαν, άλλες που υπάρχουν και διαφοροποιούνταν, καθώς και νέες πραγματικότητες και δεδομένα, που (ταχύτερα σ’ ένα μεγάλο πόλεμο)  γεννά η εξέλιξη του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού στα διάφορα πεδία.

Ο μεγαλύτερος και ο πιο κρίσιμος από γεωπολιτική άποψη  πόλεμος, μετά τον Β’ Παγκόσμιο  (ιδιαίτερα αν και εφόσον υπάρξει μία κάποια ρύθμιση), θα αποκαλύψει πολλά και σημαντικά για το πώς λειτουργεί το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα της εποχής μας. Σ’ αυτές τις εξελίξεις και στα πραγματικά γεγονότα υπάρχει η πραγματικότητα και όχι στα σχήματα και ανακαλύψεις του καθενός. Στην ανάγκη για κάποιες εκτιμήσεις για το που πάνε τα πράγματα, εμείς θα μένουμε πάλι στα δεδομένα που μας αποκαλύπτονται και  θα καταθέσουμε και κάποια ερωτήματα. Κρίσιμο  δεδομένο για την έκβαση κάθε πολέμου είναι οι συσχετισμοί ισχύος. Αυτοί διαφοροποιούνται, αλλά δε μεταλλάσσονται με άλματα ούτε προς τη μία ούτε προς την άλλη κατεύθυνση.

Οι ΗΠΑ λοιπόν οικονομικά, αν συνυπολογίσουμε παραγωγική βάση, ενεργειακούς πόρους και παγκόσμιο έλεγχο  ροών, νομισματική κυριαρχία, έλεγχο σε ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, Παγκόσμια Τράπεζα, οίκους αξιολόγησης και κυριαρχία στην αγορά της δυτικής συμμαχίας, την τεχνολογική τους υπεροχή στην οποία επενδύουν αποφασιστικά, τον έλεγχο για την ώρα του εχθρού λαού πολιτικά, ιδεολογικά, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε: Πως οι ΗΠΑ μπορούν να στηρίζουν διαρκώς έναν γιγαντιαίο στρατό με υπεροχή έναντι οποιουδήποτε αντιπάλου τόσο στο συμβατικό  όσο και στο πυρηνικό επίπεδο, πλην Ρωσίας στο δεύτερο. Παρόλα αυτά στη διαμόρφωση της σημερινής στρατηγικής τους ασφάλειας βαραίνει η αρνητική εμπειρία προηγούμενων εκστρατειών (Ιράκ, Αφγανιστάν, κ.λπ.)  Επίσης έχουν δυσθεώρητο χρέος με τάση αύξησης, γι’ αυτό και παίρνουν τα μέτρα τους. Άλλωστε πόσο εύκολο είναι να θέσει κάποιος θέμα αξιόχρεου για τις ΗΠΑ;

Όλα αυτά, τα απολύτως εμφανή, ξεχάστηκαν και άλλοτε. Έτσι γύρω στη δεκαετία του 80 κάποιοι θαμπώθηκαν από την ταχύτατα αναπτυσσόμενη Ιαπωνία και δύο δεκαετίες μετά (κάποιοι έως πρόσφατα) έβλεπαν το νέο άλμα της Γερμανίας. Τελευταία ο πραγματικός ογκόλιθος της Κινέζικης παραγωγής και οικονομίας με τη δυναμική του να αυξάνει (όχι χωρίς προβλήματα) σ’ όλα τα πεδία, δικαίως αξιολογείται σαν ισχυρά ανερχόμενη ιμπεριαλιστική παρουσία, όμως και πάλι η βιασύνη οδηγεί σε υπερβολές και λάθη. Εδώ βέβαια υπεισέρχονται και οι προτιμήσεις για τους πιο καλούς ή λιγότερο κακούς ιμπεριαλιστές. Εμείς ούτε απ’ αυτό θα πάρουμε. Ζυγίζοντας όσο επιτρέπει μία συνοπτική τοποθέτηση για τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θα λέγαμε:

Η Ρωσία δεσπόζει γεωγραφικά στον Ευρασιατικό Βορά του πλανήτη, έχει τεράστιο ενεργειακό πλούτο και άλλους εδαφικούς πόρους, αλλά όχι ανάλογη οικονομική, τεχνολογική, νομισματική ισχύ, εκτόπισμα σε αγορές, συμμαχίες τέτοιες που και να μπορεί να πλησιάσει στη συνολική ισχύ των ΗΠΑ. Η συμμαχία με την Κίνα έχει στρατηγική σημασία αν οξυνθούν τα πράγματα, μα τότε στο βάθεμα της θα γίνει λεόντειος υπέρ της Κίνας…

Τέλος, είναι σημαντικό για την παρακολούθηση των εξελίξεων να επισημάνουμε ότι στα 4 χρόνια πολέμου η Ρωσία με κόστος κατέκτησε  στη συγκυρία ένα εμπειροπόλεμο στρατό, τον πιο ισχυρό στον πλανήτη, σε δράση γύρω από τα εδάφη της και μία πολεμική οικονομία με σοβαρές γραμμές εφοδιασμού. Εδώ όμως είναι αναγκαστική για τον ίδιο λόγο, άλλη μία επισήμανση. Πιο αδύναμο σαφώς αλλά πιο υπολογίσιμο και εμπειροπόλεμο στρατό συνεχίζει να διαθέτει η διαλυμένη από πολλές απόψεις Ουκρανία, που η ίδια της η ύπαρξη σε μεγάλο βαθμό θα κριθεί από την έκβαση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που εδώ και 4 χρόνια καθορίζει τις εξελίξεις στο πεδίο και τις διαπραγματεύσεις.

Οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές αν μπορούσαν να ενωθούν θα ήταν μία υπολογίσιμη παράμετρος τόσο στο ουκρανικό όσο και στις παγκόσμιες εξελίξεις. Όμως όχι μόνο δεν μπορούν να ενισχύσουν την ενότητά τους μπροστά στις πιέσεις, αλλά αντίθετα υποχωρούν και από το επίπεδο ενότητας που είχαν κατακτήσει.

 

ΜΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ

Η επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία, ήδη από τα χρόνια του covid, φάνηκε να κλιμακώνεται συχνά με όρους ωμότητας σε παγκόσμια κλίμακα. Η φτώχεια απλώνεται σε όλο τον πλανήτη, οι ανισότητες γίνονται αβυσσαλέες και η εκμετάλλευση της εργασίας γνωρίζει μέρες δόξας. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου διαβάζουν τον συσχετισμό και απελευθερώνουν τις πιο επιθετικές δυνάμεις τους. Η λιμοκτονία σε χώρες της Αφρικής, τα αλυσοπρίονα του Μιλέι στην Αργεντινή και η επικράτηση υμνητών του  Πινοσέτ στη Χιλή δίπλα στην ωμότητα του Τραμπισμού απέναντι στους αδύναμους, σε συνδυασμό με την πλέρια ελευθερία στο κεφάλαιο, δίνουν τον τόνο.

Σ’ ότι αφορά τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές η επίθεση του κεφαλαίου όπως φαίνεται θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Για όσο διαρκεί ο πόλεμος στην Ουκρανία, η πολεμοκαπηλεία επιδιώκει να δημιουργήσει το έδαφος για την επίθεση στις εργατολαϊκές  συνειδήσεις που δεν πρόλαβε να δημιουργήσει ο covid. Επιδιώκουν όλοι τους, από τις ευρωπαϊκές καγκελαρίες μέχρι τον εδώ Δένδια αλλαγή κουλτούρας των ευρωπαϊκών λαών,  με αποδοχή  πολιτικών  άγριας λιτότητας ακόμη και  φέρετρα. Η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και η διάλυση του κινήματος της είναι η αιτία της γενικότερης  σύγχυσης στην πλευρά των λαών και η ενίσχυση της ακροδεξιάς δείγμα αυτής της πραγματικότητας.

Όμως οι δυνάμεις του κεφαλαίου στην Ευρώπη μιλάνε πιο ξεκάθαρα από οπουδήποτε αλλού. Αν δεν μπορούν να ενωθούν σε μία γεωπολιτική οντότητα και αντίθετα φουντώνουν εθνικισμούς, απ’ τη φύση τους ωστόσο για να διατηρήσουν την κερδοφορία τους στρέφονται στην επίθεση στην εργασία. Με ωμότητα κρίνουν σπατάλες την περίθαλψη, τις κοινωνικές δαπάνες, και τις ενισχύσεις στους αγρότες, ενώ με την ακρίβεια λεηλατούν τους μισθούς των εργαζομένων και ετοιμάζουν νέους γύρους επιθέσεων στη συνέχεια. Όμως το ενδιαφέρον στην ευρωπαϊκή ήπειρο δεν είναι μόνο η άγρια επίθεση του κεφαλαίου. Η πολύπλευρη κρίση στο πλαίσιο ενός άγριου  ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σε όλο τον πλανήτη, επιφέρει γενικευμένη αναδιάταξη.

Ενδιαφέρον είναι πως στην Ευρώπη το επίπεδο ζωής αφορά κατακτήσεις  της πάλης των λαών, που δε θα αφεθούν αμαχητί. Οι αντιστάσεις ιδιαίτερα στην Γαλλία ήδη επέβαλαν αναδίπλωση στις δυνάμεις του κεφαλαίου παρότι είτε με Μακρόν, είτε με ακροδεξιά λυσσομανούν και θα συνεχίσουν. Μιλώντας λοιπόν για την κεφαλαιοκρατία και τις βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης επιφυλασσόμαστε. Δεν ξέρουμε αν ο Μερτς πετύχει κάτι στο κρίσιμο στοίχημα επανεξοπλισμού της Γερμανίας που πέραν Ρωσίας και ΗΠΑ (που σύμφωνα με δήλωση Τραμπ «θα σας  παρακολουθούμε») μάλλον ακόμη πιο άβολα νιώθει  Γαλλία και ίσως και άλλοι στην Ευρώπη. Κλείνοντας τη συνοπτική αναφορά και στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές θα επισημάνουμε πως, παρά την πολλαπλή και ταυτόχρονα κρίση γεωπολιτικού προσανατολισμού και ενιαίας  στάσης στον άγριο διεθνή ανταγωνισμό σ’ όλα τα πεδία, δεν πρόκειται  να εξατμιστούν από τη γεωπολιτική πραγματικότητα.

Ιδιαίτερα στο Ουκρανικό και στη γενικότερη αρχιτεκτονική ασφάλειας (δες Βαλτικές), ρύθμιση χωρίς τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές παρά τα ελλείμματα τους δεν μπορεί να υπάρξει για πολύ. Αυτό  ακόμη και αν υποθέσουμε (πράγμα μάλλον ανέφικτο) ότι οι ΗΠΑ τους αγνοούν και επιτυγχάνουν μία κάποια συμφωνία με τους Ρώσους και καταφέρνουν επίσης και την επιβάλλουν με κάποιο τρόπο στους Ουκρανούς. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ενισχύονται ή υποχωρούν. Όμως δε εκτινάσσονται με μιας,  ούτε εξαφανίζονται ξαφνικά. Η Γερμανία στην προκείμενη αναδύθηκε δύο φορές μετά από τις καταστροφές του 1ου και 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Τώρα βρίσκεται ξανά να επιδιώκει να ξεπεράσει την κρίση της την οποία ταυτόχρονα επιδιώκει να την κάνει ευκαιρία. Ίδομεν….

 

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Πριν αναφερθούμε σε μία πλειάδα περιφερειακών δυνάμεων στον πλανήτη πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο σχετικά “αθόρυβες” ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μεγάλης οικονομικής ισχύος, την Ινδία και την Ιαπωνία. Όχι τυχαία ο Τραμπ τις συμπεριλαμβάνει στη 5άδα των ισχυρών του πλανήτη που μ’ αυτές (Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία, Ινδία, Η.Π.Α.) θέλει λέει να αντικαταστήσει παλιά σχήματα G7 κ.ο.κ.

Όλοι κατανοούν την τεράστια δυναμική που μπορεί να αναπτύξει η Ινδία, που ήδη τα μεγέθη της της επιτρέπουν σκληρή στάση απέναντι στον Τραμπ αλλά και αποδοτικό παζάρι με τη Ρωσία στην ενέργεια και συνολικά. Ινδονησία, Βιετνάμ, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Πακιστάν, Νοτιοαφρικανική Ένωση, Βραζιλία, Χιλή, Βενεζουέλα είναι μια σειρά γοργά αναπτυσσόμενες περιφερειακές δυνάμεις που διεκδικούν  κομμάτι από την πίτα του παγκόσμιου Α.Ε.Π., αλλά και της παγκόσμιας ισχύος. Όλες αυτές βλέπουν την ανολοκλήρωτη και αντιφατική συμμαχία των BRICS σαν μία κάποια έκφραση αντισυσπείρωσης απέναντί στους παλιούς «ιδιοκτήτες του πλανήτη». Όμως ταυτόχρονα είναι πολύφερνες νύφες για τους μεγάλους παίχτες. Η κυριαρχία της Κίνας στους BRICS λειτουργεί ασφυκτικά για κάποιες, ενώ οι πιέσεις, οι εκβιασμοί αλλά και τα δέλεαρ της Αμερικάνικης-Δυτικής αγοράς και Νατοϊκής ισχύος είναι ζητήματα που οδηγούν σε διλήμματα, διχασμούς και ανατροπές στην επιλογή συμμαχιών ιδιαίτερα στις πιο ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις.

Κάθε άλλο παρά είναι μία χαμένη υπόθεση όλες αυτές για τις ΗΠΑ-Δύση, ενώ το συνολικό τους βάρος όπως και σειράς μικρότερων που αναδύονται έστω και σε πιο ισχυρό πλαίσιο ιμπεριαλιστικής εξάρτησης είναι καθοριστικό για την έκβαση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σ’ όλα τα πεδία.

 

Το NSS (εθνική στρατηγική ασφάλειας) των ΗΠΑ και τα δεδομένα του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σήμερα

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν μία έκφραση της σύγκρουσης των παλιών «ιδιοκτητών του πλανήτη» με τους αναδυόμενους διεκδικητές κομματιού της πίτας του πλανήτη. Η σύγκρουση αυτή σ’ όλα τα πεδία έχει ανεβάσει κλίμακα και έστω και αν επιτευχθεί μια κάποια ρύθμιση στο ουκρανικό, θα συνεχιστεί χωρίς επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση. Οι δυναμικές αλλαγών στο διεθνές στάτους της προηγούμενης περιόδου υπήρχαν ήδη, όμως με το ουκρανικό επιταχύνθηκαν. Από τα χρόνια του Μπάιντεν π.χ. ο Μακρόν θύμωσε με επιλογές των ΗΠΑ και μιλούσε για εγκεφαλικά νεκρό ΝΑΤΟ. Το ίδιο το ευρώ παλιότερα ήταν επιθετική κίνηση των Ευρωπαίων ενώ λίγο μετά ο εκβιασμός των ΗΠΑ για την επέμβαση στο Ιράκ έσυρε την Αγγλία του Μπλερ αλλά δίχασε την Ευρώπη. Ο εκβιασμός του ουκρανικού με την αθυρόστομη  Νούλαντ να αποκαλύπτει αλήθειες, ήταν χαρακτηριστικό του τρόπου που κινούνται οι ΗΠΑ διαχρονικά.

Η εισβολή της Ρωσίας σαν απάντηση στο πραξικόπημα του Μεϊντάν και η άρνηση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ να  σεβαστούν την ισχύ της, έφερε το μεγαλύτερο πόλεμο μετά το Β’ Παγκόσμιο στην καρδιά της Ευρώπης. Η έκβαση στο πολεμικό πεδίο καθορίζει πλέον τη διπλωματία και τη διαπραγμάτευση. Δεν είναι εύκολο να συνυπολογίσει κανείς το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης στρατηγικής, οικονομικής, γεωπολιτικής ισχύος – συμμαχιών και τις δυνατότητες παρέμβασης για την κάθε δύναμη σε κάθε περιοχή του πλανήτη και κεντρικά.

Ο πόλεμος είναι ότι πιο αποκαλυπτικό, μόνο που το πυρηνικό όριο αποτρέπει για την ώρα την άμεση σύγκρουση μεταξύ των ισχυρών και περιορίζει την αναμέτρηση. Παρόλα αυτά  ήδη το ουκρανικό μέτωπο, με απίθανους τόνους σιδερικών, φωτιάς και καταστροφής και πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και σακατεμένους, αποκαλύπτει μεγέθη και δυνατότητες των ισχυρών σε διάφορα πεδία ισχύος, αλλά και δυναμικές, όρια, διλλήματα και διχασμούς στο εσωτερικό κάθε δύναμης. Αναδιαμορφώνει συνεχώς συμμαχίες,  ιμπεριαλιστικά πλάνα και στρατηγικές. Όσο ο πόλεμος συνεχίζεται αυτή η δυναμική των πραγμάτων θα συνεχίζεται… Για να αναφερθούμε σε κάποια βασικά δεδομένα θα λέγαμε: Οι ΗΠΑ του Τράμπ θέλουν το ΝΑΤΟ στο οποίο οι σύμμαχοι τους θα πληρώνουν περισσότερα και θα παίρνουν ελάχιστα. Εδώ δεν αναφερόμαστε τόσο στην οικονομική διάσταση, αλλά σε ρόλους όπου η διένεξη θα συνεχίζεται. Ο ρόλος των ΗΠΑ ενισχύεται έτσι όπως οξύνθηκαν οι σχέσεις Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και Ρωσίας.

Οι ΗΠΑ επιδιώκουν την απεμπλοκή από το ουκρανικό, παρότι το ξεκίνησαν. Επιδιώκουν όμως να κρατήσουν το ρόλο  ρυθμιστή (όπως τους επιβάλλει άλλωστε η θέση ηγεμόνα της Δύσης), όπως και ισχυρές θέσεις σε μπίζνες με τη Ρωσία που ήδη  μεθοδεύουν για την επόμενη μέρα, αν και όταν έρθει. Εδώ να διαφοροποιηθούμε με τον οικονομισμό αναλύσεων που υπερτιμούν τις μπίζνες έναντι της συνολικής ιμπεριαλιστικής ιεράρχησης των επιλογών των ΗΠΑ και όλων των ιμπεριαλιστών.

Αντιμετωπίζουν, συνολικά και όχι για πρώτη φορά, τους Ευρωπαίους ως συμμάχους σε ρόλο βαλέδων και αυτό θέλουν όσο γίνεται να το κατοχυρώσουν. Η διάσπαση της όποιας ενότητας των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών τους διευκολύνει και απ’ ότι φαίνεται είναι μία πραγματικότητα σε εξέλιξη που ενισχύουν οι ΗΠΑ. Μέσα απ’ αυτήν θα παρακολουθούν πιο άνετα την προσπάθεια της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας να αναβιώσει τον ρεβανσισμό της για άλλη μία φορά. Το αν οι ΗΠΑ θα έρθουν σε σύγκρουση και μέχρι που με τη Γερμανία ή θα συνεργαστούν, θα το δούμε. Το ίδιο και με τη Γαλλία που ήδη αποσκιρτεί  από τους πρόθυμους και επιδιώκει επαφές με τον μέχρι χθες Ρώσο Δικτάτορα όπως χαρακτήριζε τον Πούτιν. Πριν αρχίσουμε να διατυπώνουμε ερωτήματα για την πορεία των εξελίξεων θα σταθούμε στην πιο χαρακτηριστική εξέλιξη της συγκυρίας που είναι εξόχως αποκαλυπτική στην πράξη, τόσο για το NSS των ΗΠΑ όσο και για το γεγονός πως ο Τραμπ δεν αστειευόταν, ούτε ήταν θέμα φαιδρότητας οι απαιτήσεις τους για Γροιλανδία, Παναμά, Ριβιέρα στη Γάζα κ.ο.κ.

Αναφερόμαστε στην εν εξέλιξη δράση ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Βενεζουέλα με απειλές αεροπορικού αποκλεισμού, πειρατεία πλοίων και βύθιση δεκάδων πλοιαρίων με μεγάλο αριθμό νεκρών (πάνω από 100).Ο πλούτος της πλουσιότερης χώρας σε υδρογονάνθρακες στον πλανήτη είναι σίγουρα ένα δέλεαρ για τις ΗΠΑ. Όμως η Τραμπικής απόχρωσης ηγεσίες σε Χιλή – Αργεντινή, οι πιέσεις ακόμη και στην Βραζιλία του Λούλα υπέρ του φασίστα Μπολσονάρο και οι απειλές σε Κολομβία, Κούβα κ.ο.κ., αποκαλύπτουν αυτό που ήταν πάντα ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός. Μία επιθετική δύναμη που θέλει όλη την Αμερικανική ήπειρο και τώρα και τη Γροιλανδία για να έχει βάση στήριξης και στρατηγικό βάθος για ανάλογο παγκόσμιο ρόλο.

Ξεκάθαρα οι ΗΠΑ θέλουν να διώξουν από τη Λατινική Αμερική Ρωσία – Κίνα – Ευρωπαίους, ενώ πιέζουν τον Καναδά για υποταγή και τη Δανία για τη Γροιλανδία. Θα αναφέρουμε εδώ (και πιο αναλυτικά στο δεύτερο μέρος του άρθρου) πως η επίθεση π.χ. στη Νιγηρία τη μέρα των Χριστουγέννων δεν ήταν προσφορά στο χριστιανισμό. Αντίστοιχα η Σομαλιλάνδη, η εικονική πτήση  του Τραμπ με τον Νετανιάχου και η (δύσκολη ομολογουμένως) προσπάθεια κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή αποδείχνουν πως οι ΗΠΑ διεκδικούν τον πλανητικό τους ρόλο σαν τέτοιες που είναι και όχι φυσικά με γνώμονα το Nobel του Τραμπ. Εδώ είναι που προβληματιζόμαστε για το πόσο στ’ αλήθεια βολεύει τις ΗΠΑ του Τραμπ η παύση της πολεμικής εμπλοκής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Έχουν λόγους να νοιάζονται για μια ρύθμιση για να μη καταρρεύσει η Ουκρανία, μα και μόνο με την απεμπλοκή τους καταφέρνουν να παίζουν ικανοποιητικά για την ώρα στην παγκόσμια σκακιέρα. Μόνο που όπως είπαμε απ’ την άλλη υπάρχει η ασφυκτική αγκαλιά της Κίνας με δυνατότητα εκδήλωσης απρόβλεπτης ισχύος της συμμαχίας τους με τη Ρωσία ακόμη και  στο πολεμικό πεδίο της Ουκρανίας. Εσχάτως ανοίγει ξανά το Ιράν, αλλά και η Ταϊβάν και τίποτα δεν ανοίγει τυχαία……

Σίγουρα το υπερφίαλο στυλ δε λείπει από τον Τραμπ. Όμως ο υπαρκτός βερμπαλισμός του ξεκάθαρα αποκαλύπτεται, ιδιαίτερα με την περίπτωση της Βενεζουέλας πως κρύβει υπαρκτές βλέψεις του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού. Δεν είναι άλλωστε  πρωτόγνωρες ούτε  ξένες στη φύση των ΗΠΑ, αλλά και γενικότερα του Ιμπεριαλισμού. Ιμπεριαλισμός εξ’ ορισμού είναι το δίκιο του ισχυρού.

Οι ΗΠΑ από άποψη ισχύος σ’ όλα τα πεδία είναι πρώτες με διαφορά από οποιαδήποτε δεύτερη δύναμη και όπως αποκαλύπτεται καθόλου δεν είναι σε φάση αποδυνάμωσης ή αποδρομής όπως πολλοί προεξόφλησαν τα τελευταία χρόνια. Φυσικά, και δεν είναι πλανητάρχες όπως ψευδώς κάποτε εμφανίστηκαν πάλι από πολλούς. Σήμερα μάλιστα με πραγματισμό οι ΗΠΑ αποδέχονται τους υπαρκτούς πόλους ισχύος στον πλανήτη, ίσως με μία στρατευμένη τακτική υποτίμηση των Ευρωπαίων Ιμπεριαλιστών, που είναι αλήθεια βρίσκονται σε φάση κρίσιμη προς την πορεία που θα ακολουθήσουν, σε αντίθεση με τη δυναμική π.χ. Κίνας, Ινδίας κ.ο.κ.

 

ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Το τελευταίο δεδομένο ως ένα βαθμό που θα αναφερθούμε, είναι το τι χάνει ή κερδίζει η Ρωσία με βάση την  επέμβαση στην Ουκρανία. Χρεώνεται σίγουρα το τεράστιο κόστος ενός πολέμου με όλο το ΝΑΤΟ εδώ και 4 χρόνια. Ανακτά όμως το κύρος μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης παγκόσμιας ισχύος που αντέδρασε ευθέως σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, με οριακή έστω υπερίσχυση στην πολεμική σύγκρουση (με δοσμένη την επίδραση του πυρηνικού ορίου που δε ρίσκαραν να πλησιάσουν ΗΠΑ- ΝΑΤΟ). Επίσης, αν και δεν ήταν το κύριο, η Ρωσία απέσπασε το 20% της Ουκρανίας διασφαλίζοντας την Κριμαία και την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα. Σ’ όλο αυτό το διάστημα όμως των 4 ετών η Ρωσία πέρα από το οικονομικό, ανθρώπινο και πολιτικό κόστος έχασε και σε άλλα πεδία. Έχασε τη Συρία, επιβλήθηκε  ο περιορισμός του Ιράν, οι ΗΠΑ ενισχύθηκαν σημαντικά στη Μέση Ανατολή σε βάρος της, έχασε για την ώρα την ενεργειακή αγορά και τις σημαντικές συνολικότερα σχέσεις με την Ευρώπη.

Τέλος, στο κρίσιμο ζήτημα της αρχιτεκτονικής ασφάλειας έχει απέναντί της ένα πιο ισχυρό ΝΑΤΟ με μεγάλες πλέον επενδύσεις σε όπλα, με νέα μέλη τη Φιλανδία και Σουηδία και τον αντιρωσισμό να αναβιώνει σε όλη την Ευρώπη. Να γιατί η διαπραγμάτευση στο τελευταίο ζήτημα της αρχιτεκτονικής ασφάλειας είναι δύσκολο και κρίσιμο για όλες τις μεριές. Να γιατί, τουλάχιστον για το ουκρανικό της μέρος, η αρχιτεκτονική ασφάλειας κατοχυρώνεται στο πεδίο των μαχών ή διαφορετικά συνεχίζεται ο πόλεμος. Άλλωστε, ιδιαίτερα στη Βαλτική, με το ζήτημα Καλινινγκραντ, αλλά και στον Καύκασο, ακόμη και τη Μαύρη Θάλασσα, νέα ζητήματα αντιπαράθεσης μπορούν κάλλιστα να παράξουν νέες εστίες πολεμικής έντασης άμεσα ή σε επόμενο διάστημα.