Κι άλλη δολοφονία της ICE στην Μινεαπολη των ΗΠΑ. Η οργή μεγαλώνει

Ο λαός και η εργατική τάξη της Μινεάπολης των ΗΠΑ βιώνει τις τελευταίες εβδομάδες σκηνικά ωμής και δολοφονικής βίας από την ομάδα ICE του αμερικάνικου κράτους. Πρόσφατα είχαμε και τη 2η δολοφονία Αμερικανού αλληλέγγυου που απλά βιντεοσκοπούσε την φασιστική δράση της ομάδας αυτής. Λίγους μήνες πριν είχαμε στο Λος Άντζελες αντίστοιχα πογκρόμ μεταναστών με την αμερικάνικη κυβέρνηση να απαντάει στις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στους μετανάστες με κατέβασμα πεζοναυτών στο δρόμο. Αυτή η πολιτική της φασιστικοποίησης, δεν αφορά μόνο μια προεκλογική δέσμευση από τον Τραμπ. Σημαντικό το αφήγημα αντίθεσης ξένων-ντόπιων εργατών για το ακροατήριο του, αλλά δεν βρίσκεται η ουσία εκεί.

Ξεκινώντας από ένα δεδομένο, καμιά αστική τάξη και ιδιαίτερα η Αμερικάνικη με τις χιλιάδες βιομηχανίες και τα εκατομμύρια στρέμματα δεν θέλει και δεν μπορεί να διώξει όλους τους μετανάστες εργάτες που κάνουν παραδοσιακά τις πιο κακοπληρωμένες και δύσκολες δουλειές. Ίσως να θέλει καλύτερο έλεγχο της εισροής μεταναστών στη χώρα, αλλά όχι να τους διώξει. Η κύρια πλευρά της πολιτικής αυτής που βλέπουμε να εξελίσσεται μπροστά μας τους τελευταίους μήνες είναι το χτίσιμο του εσωτερικού μετώπου των ΗΠΑ. Ενώ συνεχίζεται η επίθεση του Αμερικάνικου κεφαλαίου στους μισθούς και στα δικαιώματα της εργατικής τάξης, η αντιμεταναστευτική πολιτική αυτή προσπαθεί να χτίσει κλίμα τρομοκρατίας και φασιστικοποίησης που θα εντείνει κι άλλο την εκμετάλλευση ξένων αλλά και ντόπιων εργατών. Να σπάσει κι άλλο την όποια ενότητα υπάρχει ντόπιων και ξένων εργατών για το παραπέρα ξεζουμημά τους. Με αυτό το ξεζούμημα των εργατών θα επαναπατριστούν εργοστάσια και επενδύσεις κεφαλαίων στο εσωτερικό στο πλαίσιο της πολιτικής της MAGA. Υπό την απειλή αυτής της απέλασης και της δράσης της κάθε λογής ICE θα καλεστούν εκατομμύρια εργάτες σε χωράφια και εργοστάσια να δουλέψουν με χειρότερους όρους και δικαιώματα. Με αυτή τη συσσώρευση πλούτου θα χρηματοδοτήσει τις κινήσεις του στο εξωτερικό ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός.

Η πολιτική αυτής της πρώτης ιμπεριαλιστικής δύναμης του κόσμου, της μεγαλύτερης “δημοκρατίας” του πλανήτη, βρίσκει προεκτάσεις και στη χώρα μας. Από τη μαζική δολοφονία προσφύγων -μεταναστών στην Πύλο μέχρι τις βυθίσεις καραβιών νότια της Κρήτης η πολιτική αυτή βρίσκει την συνέχεια της. Στα χωράφια της Μανωλάδας, τα θερμοκήπια του Λασιθίου, στις σκαλωσιές των οικοδομών και την τουριστική γαλέρα, μετανάστες ζουν και δουλεύουν με απάνθρωπές συνθήκες και χαμηλά μεροκάματα. Ακόμα και στον τουρισμό που υπογράφουν διακρατικές συμφωνίες, οι μετανάστες δουλεύουν με τα πιο χαμηλούς μισθούς, κανένα δικαίωμα και πάντα υπό την απειλή της απέλασης στη χώρα προέλευσής τους.

Επιστρέφοντας πάλι στις ΗΠΑ, η πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ βρίσκει ισχυρές αντιδράσεις στο εσωτερικό. Οι αντιπολιτευτικές αντιδράσεις των Δημοκρατικών υπάρχουν, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να τους ξεπλύνει από την ίδια,στην ουσία, εγκληματική πολιτική κατά των μεταναστών. Επί ημερών τους, εκατοντάδες μαύροι και Λατινοαμερικάνοι είχαν πέσει νεκροί από αστυνομικά πυρά με πρόσφατο την δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ. Ζητούμενο, λοιπόν, για τον αμερικάνικο λαό που αγωνίζεται στην Μινεάπολη να προσπεράσει την αντι-Τραμπ δημαγωγία των Δημοκρατικών που ψάχνουν ευκαιρία να εκμεταλλευτούν την αντίθεση του στη πολιτική αυτή.

Εκεί που υπάρχει προοπτική είναι στους εκατοντάδες χιλιάδες που βγαίνουν στους δρόμους του Λος Άντζελες και της Μινεάπολης, που στέκονται αλληλέγγυοι στους μετανάστες και βγαίνουν μαζί τους μαζικά στο δρόμο. Υπάρχει υπόβαθρο για τις μαζικές εκρήξεις οργής που εκφράζουν οι εργαζόμενοι των πόλεων αυτών και δεν κάτι άλλο πέρα από το βίωμα των συνεπειών της πολιτικής όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο που υπηρετείται δεκαετίες από το αμερικάνικο κράτος. Οι αντιθέσεις των μαζών απέναντι σε αυτό τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που βιώνουν, οξύνονται και όπως είδαμε και στη περίπτωση του 2020 με τις διαδηλώσεις με αφορμή το θάνατο του Φλόιντ, εύκολα παίρνουν χαρακτηριστικά δυναμικών, επίμονων, μαζικών συγκρούσεων.

Οι συσχετισμοί παραμένουν να είναι αρνητικοί, και η σύγχυση, και ο αποπροσανατολισμός είναι στοιχεία της κίνησης των μαζών. Αυτή είναι και η βάση της κλιμάκωσης της επίθεσης από μεριάς κεφαλαίου. Όμως οι λαοί θέλουν να ζήσουν, τα συμφέροντά τους παραμένουν να είναι αντίθετα από των εκμεταλλευτών τους. Η προσπάθεια των μαζών να προβάλλουν αντιστάσεις από τη μία πλευρά και η αντιδραστική ρότα των εξελίξεων και η καπιταλιστική λεηλασία από την άλλη, θα χαρακτηρίζουν για καιρό τη πραγματικότητα που εξελίσσεται.