Κομμουνιστική Πάλη – Διακήρυξη

Διακήρυξη της π.ο. Κομμουνιστική Πάλη

«Ακόμα και η πιο μικρή συμβολή σε μια σπουδαία υπόθεση, είναι πολύ σημαντική». Το πνεύμα και η ουσία της προηγούμενης πρότασης, επιχειρήθηκε να προσεγγιστεί και να κατατεθεί από εμάς στα χρόνια συμμετοχής μας στο κίνημα, στην προσπάθεια υπεράσπισης των απόψεων και αντιλήψεων που κουβαλάμε, όπως και στα 3 συγκροτητικά κείμενα που προηγήθηκαν. Συμπυκνώνει δυο βασικές διαπιστώσεις, που αν μη τι άλλο δίνουν και το στίγμα, την αντίληψή μας για το πως κάνουμε την ανάγνωση της πραγματικότητας, ποιες είναι οι αναφορές μας αλλά και ποια είναι τα καθήκοντα στο σήμερα, τουλάχιστον για όσους θέλουν και φιλοδοξούν να επιδράσουν στον όποιο βαθμό, στα μέτρα των δυνατοτήτων τους κάθε φορά, στην κίνηση και την πάλη των εργατολαϊκών μαζών.

Είναι πράγματι σπουδαία η υπόθεση της εργατικής τάξης.

Είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο για τη πάλη των μαζών συνολικότερα, η ιστορική πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της, η λαμπρή πορεία του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος, η οποία έδωσε σάρκα και οστά στα όνειρα των κολασμένων της γης, απέσπασε κατακτήσεις και δικαιώματα τα οποία ακόμα παλεύει το σύστημα να «απεγγράψει» από το σώμα του. Βάρυνε στη ζυγαριά την αξία της  ζωής των εργαζόμενων ανθρώπων,  έβαλε σε κίνηση εκατομμύρια μαζών, έδειξε στους λαούς πως ούτε ο καπιταλισμός- ιμπεριαλισμός ούτε οι ταξικές κοινωνίες είναι το «τέλος της Ιστορίας». Με σημαντικά στιγμιότυπα τους σπουδαίους ταξικούς αγώνες στα μέσα του 19^ου αιώνα κυρίως στην Ευρώπη, έως και το σταθμό της Παρισινής κομμούνας δυο δεκαετίες αργότερα, καταφέρνοντας τότε για πρώτη φορά να πάρει και την εξουσία. Με το Σικάγο – ορόσημο πάλης για το 8ωρο στην άλλη πλευρά του ατλαντικού λίγο αργότερα. Με κορυφαίο σταθμό την Οκτωβριανή επανάσταση και την μετέπειτα σοσιαλιστική οικοδόμηση, που απέδειξε πως η εργατική τάξη όταν είναι ραχοκοκκαλιά της πάλης των μαζών, εμπνεόμενη από τις κομμουνιστικές ιδέες, μπορεί όχι μόνο να τα βάλει με τους εκμεταλλευτές της, όχι μόνο μπορεί να κάνει την επανάσταση, αλλά και να χτίσει τη σοσιαλιστική κοινωνία, μετασχηματίζοντάς την πάντα με όρους ταξικής πάλης σε κομμουνιστική κατεύθυνση ΕΦΟΣΟΝ παραμένει να έχει την αρμοδιότητα, να είναι κορμός αυτής της πορείας. Γεγονότα που μέσα στα άλλα, ατσάλωσαν και συσπείρωσαν τους λαούς της ΕΣΣΔ, φτάνοντας στο σημείο να υψώσουν το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ, μη επιτρέποντας στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό να γυρίσει εκατοντάδες χρόνια πίσω την ιστορία, έχοντας ήδη δώσει 27 εκατομμύρια νεκρούς στην αναμέτρηση με το ναζιφασισμό. Ακόμα κι όταν όμως έδειχνε πως η έκβαση της ταξικής πάλης έγερνε προς τη μεριά του συστήματος, όταν παλινορθώνονταν ο καπιταλισμός, όταν η ρεβιζιονιστική κυριαρχία εδραιώνονταν στα κομμουνιστικά κόμματα και τις σοσιαλιστικές κοινωνίες, υπήρξαν σπουδαίες αντιστάσεις από το κομμουνιστικό κίνημα, από την εργατιά, κυρίως με τη συμβολή των κινέζων κομμουνιστών και της ΜΠΠΕ, παρόλο που όπως αποδείχτηκε δεν μπορούσαν να αποτρέψουν τη στροφή αυτή της ταξικής πάλης. Την ήττα δηλαδή του ΕΕΚΚ, η οποία έδωσε τη δυνατότητα στο κεφάλαιο παγκόσμια, πατώντας πάνω στους θετικούς για αυτό πλέον συσχετισμούς, να εξαπολύσει την επίθεσή του στο κόσμο της δουλειάς, να χτυπήσει τον πυρήνα των κατακτήσεων της εργατιάς, να «διορθώσει τις αγκυλώσεις». Εξ άλλου, όπως με τραγικό τρόπο διαπιστώνουμε και στο σήμερα, στη βάση της ήττας, της διάλυσης των μετώπων πάλης των λαών, «επιτρέπεται» στο κεφάλαιο, στην αστική τάξη να εξελίσσει με όρους ρεβάνς το τσάκισμα των κατακτήσεων ολάκερου αιώνα, «επιτρέπεται» στους ιμπεριαλιστές να μακελεύουν χώρες και λαούς, «επιτρέπεται» στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις έστω και φαινομενικά να καθορίζουν τις εξελίξεις, να υπόσχονται ακόμα χειρότερες μέρες στους λαούς.

Πράγματι, δεν υπάρχει κανένας λαϊκός άνθρωπος που να μην ανησυχεί με την αντιδραστική ρότα των εξελίξεων, από την ωμότητα και των κυνισμό των εκπροσώπων κεφάλαιου-ιμπεριαλιστών. Πρώτα πρώτα το βιώνουν δισεκατομμύρια μαζών στην «απτή» πραγματικότητα της εργασίας, στη βασική αντίθεση. Στη βάση μιας πολιτικής που στοχεύει κυρίως στον πυρήνα των κατακτήσεων της εργατικής τάξης, στο 8ωρο, στην ασφάλιση-σύνταξη, καθηλώνοντας τους μισθούς με σκοπό την υφαρπαγή ολοένα και μεγαλύτερης υπεραξίας από τους παραγωγούς του πλούτου που ολοένα και πυκνώνουν τις γραμμές της προλεταριακής στρατιάς. Για να ανοιχτεί παραπέρα η βεντάλια της επίθεσης που αφορά το σύνολο του εργαζόμενου λαού, αφού πέρα από την ακρίβεια-έμμεση λεηλασία του μεροκάματου, τσακίζονται τα δικαιώματα στην περίθαλψη, τις σπουδές, έως και τα δημοκρατικά δικαιώματα.

Αγωνιά όμως ο κόσμος της δουλειάς και με τις εξελίξεις στο διεθνές επίπεδο, αφού και το δικαίωμά του να ζει ειρηνικά στο τόπο του τίθεται υπό αμφισβήτηση, βλέποντας τις φωτιές του πολέμου να πυκνώνουν και να καταπίνουν λαούς και χώρες. Πριν αναφερθούμε όμως στις εξελίξεις αυτές, αξίζει να αναφερθεί  πως η τέτοια ή αλλιώτικη τροπή των εξελίξεων σε όλα τα μέτωπα και πεδία, η όξυνση των αντιπαραθέσεων και η αγριότητα των εξελίξεων, τελικά η σκοτεινή για τους λαούς εποχή, εδράζεται ακριβώς στην κυριαρχία των δυνάμεων του συστήματος στο κόσμο της δουλειάς. Έχοντας στο πολιτικό περιθώριο τις μάζες, πατώντας στον θετικό για το κόσμο του κεφάλαιου συσχετισμό, βλέπουμε τις κόντρες των ιμπεριαλιστών, τη δράση των περιφερειακών δυνάμεων, το τυχοδιωκτισμό των εξαρτημένων αστικών τάξεων να μεγαλώνουν τους πολεμικούς κινδύνους για τους λαούς, να ενισχύουν την τρομοκρατία, να δηλητηριάζουν συνειδήσεις, να εντείνουν την καπιταλιστική λεηλασία πριν απ’όλα.

Εκείνο που διατρέχει σαν κλωστή όλα τα πολεμικά μέτωπα, είτε ενεργά είτε σε «λανθάνουσα κατάσταση»,  είναι η παρόξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η οποία με τη σειρά της εδράζεται στη βάση της διαδικασίας αναδιάταξης δυνάμεων που φυσικά δεν είναι χτεσινή εξέλιξη. Είναι η αμφισβήτηση της υφιστάμενης «τάξης πραγμάτων», η αμφισβήτηση της δυνατότητας των ΗΠΑ να έχουν το κύριο ρόλο και λόγο στις διεθνείς εξελίξεις από τους άλλους ιμπεριαλιστές έως και αναδυόμενες περιφερειακές δυνάμεις που αναζητούν μεγαλύτερο μερίδιο από τη πίτα. Αυτό είναι λοιπόν το επίδικο του πολέμου και στην Ουκρανία, ενός μακελειού που όπως αναφέρουμε συχνά και δε πρέπει να ξεχνάμε έφερε η ΔΥΣΗ(ΗΠΑ ΕΕ) στην πόρτα της Ρωσίας με την επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς και η Ρωσία απάντησε αντίστοιχα με ιμπεριαλιστικούς όρους, ανοίγοντας τις πύλες που έφεραν την κόλαση με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς στα πεδία των μαχών και συνολικά μεγαλύτερους κινδύνους για τους λαούς. Αυτό είναι και το επίδικο και στη Μέση Ανατολή, με τη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το σιωνιστικό μαντρόσκυλο των ιμπεριαλιστών να είναι σε εξέλιξη με τη πλήρη κάλυψη και στήριξη των ΗΠΑ αλλά και των Ευρωπαίων και την ανοχή ΟΛΩΝ των ιμπεριαλιστών. Μια φρικαλεότητα που δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις, που προσιδιάζει στα εγκλήματα της αποικιοκρατίας στη Λατινική Αμερική στους Ινδιάνους και στους λαούς της Αφρικής, παραπέμπει στις ναζιστικές θηριωδίες και φυσικά στα ολοκαυτώματα σε Χιροσίμα Ναγκασάκι από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές που μάλιστα όπως ομολόγησε και ο ίδιος ο Τραμπ, δε θα διστάσουν να τα επαναλάβουν! Στην ίδια περιοχή και στην ίδια ρότα εντάσσεται και η πολεμική αναμέτρηση Ισραήλ-Ιράν, με την άνω τελεία να μπαίνει από τον τρομοκρατικό προς τους λαούς βομβαρδισμό των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων από τις ΗΠΑ, με τους νέους κύκλους εντάσεων να προμηνύονται ακόμα πιο εφιαλτικοί και αιματοβαμμένοι.

Όσο λοιπόν επιζήμιο είναι η αριστερά να ψάχνει στους -πράγματι-αρνητικότατους συσχετισμούς τον «λιγότερο κακό» ιμπεριαλιστή για να εναποθέσει τις ελπίδες της λαϊκής πάλης, άλλο τόσο προβληματικό είναι να μη διακρίνει τη φύση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, να άγεται και να φέρεται από τα αστικά αφηγήματα, τη συστημική προπαγάνδα και τρομοκρατία. Η κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής κόντρας δε γνωρίζει επιστροφή στη προτεραία, κι αυτό δεν ανατρέπεται ούτε από τον «υποψήφιο νομπελίστα ειρήνης Τραμπ» ούτε μπορεί να αποδωθεί σε ιδεοληψίες και προσωπικές ατζέντες. Είναι τα επίδικα της αντιπαράθεσης για τον έλεγχο των ενεργειακών ροών, της τεχνολογίας, των καινοτομιών, των σφαιρών επιρροής, των επενδύσεων σε διευρυμένη κλίμακα, είναι οι νομισματικοί και εμπορικοί πόλεμοι, είναι οι δασμοί σε εχθρούς και φίλους! Εν τέλει, εφόσον η πολιτική είναι συμπύκνωση της οικονομίας και ο πόλεμος συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα, είναι το γεωστρατηγικό – γεωπολιτικό, με τη κούρσα των πολεμικών εξοπλισμών να κρατεί καλά, πυροδοτώντας συνεχώς εστίες έντασης και πολέμου, μακελεύοντας χώρες και λαούς. Όλα αυτά φυσικά γίνονται τρομακτικά επικίνδυνα και οι ιμπεριαλιστικοί τυχοδιωκτισμοί ενέχουν θανάσιμους κινδύνους όσο ζούμε στην εποχή των πυρηνικών οπλοστασίων και της ισορροπίας του τρόμου. Σε κάθε περίπτωση η αναμέτρηση αυτή έχει δρόμο ακόμα, όσο δε βρίσκει εμπόδια από την πάλη των μαζών θα συνεχίζει να παράγει οξύνσεις, με την όποια ανάπαυλα να αποτελεί απλά χρόνο και τρόπο συσσώρευσης όρων για τις επόμενες φάσεις της αντιπαράθεσης. Αυτό που δε μπορεί όμως το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα να κάνει, είναι να ανακόψει τις αντιστάσεις των μαζών, να καταργήσει τις αντιθέσεις τους στην επελαύνουσα βαρβαρότητα του συστήματος σε όλες της τις μορφές, να αναιρέσει την τάση της εργατικής τάξης να συγκροτηθεί εκ νέου για να εκπληρώσει την ιστορική της αποστολή, έστω κι αν είμαστε ακόμα στην αρχή της αρχής όπως τονίζει και ο Βασίλης Σαμαράς.

Αυτός είναι ο κόσμος που ζούμε. Η ανάγνωση της πραγματικότητας από τη σκοπιά των εργατολαϊκών συμφερόντων, η επίγνωση των αρνητικών συσχετισμών που συνοδεύουν και θα συνοδεύουν για καιρό όλη τη κίνηση των μαζών, είτε στην πάλη για το μεροκάματο, είτε στην αντιπολεμική πάλη, είτε ακόμα και σε ξεσηκωμούς είναι όρος για την όποια συμβολή. Η οποία όμως όπως αναφέραμε στην αρχή, είναι σπουδαία εφόσον επενδύεται σε μια τέτοια υπόθεση. Η ήττα του ΕΕΚΚ σίγουρα επιδρά στην απώλεια του ταξικού προσανατολισμού των μαζών και στην παραπέρα διάλυση των εργατολαϊκών μετώπων πάλης, θα επιδρά συνεχώς σε όλα τα μέτωπα που ανοίγει η εντεινόμενη καπιταλιστική επίθεση. Όμως η νομοτέλεια της επιμονής των μαζών να θέλουν να ζήσουν, της προσπάθειας να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους, τα πραγματικά τους συμφέροντα απέναντι στην αστική κοσμοθεωρία και στη συστημική επιρροή, τελικά ο νόμος των αντιθέσεων θα γεννά συνεχώς τους όρους για αντιστάσεις εκρηκτικές. Η ακρίβεια που σπάει κόκκαλα, το πενιχρό εισόδημα, οι συνθήκες της φτωχοποίησης και της εξαθλίωσης, ιδιαίτερα στις χώρες του Νότου και της Ασίας, η εργασιακή γαλέρα που τροφοδοτεί συνεχώς το κατάλογο των νεκρών στο βωμό των κερδών του κεφάλαιου, ήδη σπρώχνουν το κόσμο της δουλειάς να παλέψει για πραγματικές αυξήσεις, να παλέψει για να μη θεωρείται αναλώσιμος.

Αντιμέτωπος με παρόμοιους αστικούς εκβιασμούς, με ανάλογες αγωνίες και με δοσμένο το χειροτέρεμα των όρων δουλειάς και ζωής του είναι  και ο δικός μας λαός. Με την αστική τάξη, ιδιαίτερα στα χρόνια των μνημονίων να έχει σαρώσει κατακτήσεις και δικαιώματα, έχοντας κερδίσει σημαντικές νίκες στο επίπεδο των εργασιακών συνθηκών αλλά και στο ιδεολογικό-πολιτικό. Έχοντας συνθέσει ένα αποπνικτικό εργασιακό βίο για την πλειοψηφία του λαού μας, με τους αντεργατικούς νόμους να διαδέχονται και να προσθέτουν συνεχώς στον αντιδραστικό λογαριασμό, κατοχυρώνοντας και προχωρώντας παραπέρα αυτό που ήδη συμβαίνει στα γιαπιά, στα εργοστάσια, στα λιμάνια, στα πλοία, στις αποθήκες, στα ξενοδοχεία και παντού. Μια  αστική τάξη η οποία σταθερά και προβλέψιμα στα πλαίσια του βαθέματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, φιλοδοξεί να εμπλακεί πιο ενεργά στις αντιδραστικές εξελίξεις που εξυφαίνονται στην περιοχή και που αποτελεί σημαντικό επίκεντρο ενδιαφέροντος για όλους τους ιμπεριαλιστές. Οικοδομεί συμμαχίες με τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα, με κορυφαία αυτή με τους σιωναζιστές φασίστες. Φτάνοντας να ξεπλένει ένα στρατοκράτος που ακόμα και ο ΟΗΕ, τηρώντας τα απολύτως στοιχειώδη προσχήματα, χαρακτηρίζει γενοκτόνο, με το Μητσοτάκη να αρνείται πεισματικά ακόμα και αυτή τη διατύπωση! Συνολικά όμως, από το «προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης» έως και τη διάσταση του διαμετακομιστικού κέντρου, αποζητά αναβαθμισμένους ρόλους στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, βλέπει πεδία κερδοφορίας και μπίζνες, πάντα σε κόντρα με τα αντίστοιχα «δίκια και τα θέλω» της αστικής τάξης της Τουρκίας. Σε έναν εξελισσόμενο αντιδραστικό ανταγωνισμό, άδικο και ξένο προς τα συμφέροντα των δυο λαών, ο οποίος για τις ανάγκες συνοχής του ΝΑΤΟ(βλέπε Ουκρανία) είχε χαμηλώσει σε ένταση αλλά που και πάλι βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια οι κόντρες για όμορους ρόλους, στη βάση των αντιθέσεων και των αλληλοδιεκδικήσεων. Σε κάθε περίπτωση, ο made in Greece μπαμπούλας της Τουρκίας, αλλά και ο πόλεμος στην Ουκρανία, έχουν αξιοποιηθεί τα μαλα  από την αστική τάξη, για να επιβάλει την ιδεολογική τρομοκρατία, να ενισχύσει το αστικό αφήγημα, να επενδύσει στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό. Κάνοντας έτσι  «δικαιολογημένη» την κούρσα των εξοπλιστικών και τα δις για όπλα, φρεγάτες, F35, έως και αντιπυραυλικούς θόλους. Έχουν κυρίως αξιοποιηθεί για να επιβάλλουν τον εργασιακό μεσαίωνα, με τους κάλπικους εκβιασμούς, με την επιβολή του «μη μιλάς κινδυνεύει η Ελλάς.»

Για να κλείσουμε επιστρέφοντας σε αυτό που αρχικά αναφέρθηκε. Σε ότι μας αφορά, η παρούσα διακήρυξη μαζί και με τα κείμενά μας, τα άρθρα μας, την κίνησή μας, τις απόψεις και την αντίληψη που θέλουμε να υπηρετήσουμε, δίνουν ένα στίγμα για το που το πάμε. Φιλοδοξούμε να κατακτήσουμε σαν καταρχήν πολιτική ομάδα που συγκροτούμαστε, την πολιτική λειτουργία και οργάνωση, στην ταξική πάλη και με όρους πάλης, για να είμαστε πιο ουσιαστικοί και χρήσιμοι στην όποια συμβολή μας αναλογεί και θέλουμε να είναι συνεχώς μεγαλύτερη. Εμπνεόμαστε από τις κατακτήσεις της λαμπρής πορείας του ΕΕΚΚ, θέλουμε με τους όρους του σήμερα να υπερασπίσουμε τη σπουδαία ιστορία της εργατικής-κομμουνιστικής εφόδου στον ουρανό, υπερασπίζοντας το σοσιαλισμό που υπήρξε. Κόντρα σε συστημικές και ρεφορμιστικές απόψεις που είτε «ενσωματώνουν» είτε «εξαφανίζουν» τους προλετάριους, θαμπωμένοι παλαιότερα από τον ρόλο των ρομπότ και σήμερα από τη Τεχνητή Νοημοσύνη, ανάγοντας την πρόοδο της κοινωνίας όχι στην έκβαση της ταξικής πάλης αλλά των επιστημονικών «κατακτήσεων» και της «επιστημονικής οργάνωσης των παραγωγικών δυνάμεων». Απόψεις που «γεννήθηκαν» στο προηγούμενο κύκλο, στην ιντελιγκέντσια της Σοβιετικής Ένωσης και στους ρεβιζιονιστές της Κίνας και κληροδοτήθηκαν στη σημερινή μικροαστική-ρεφορμιστική αριστερά. Μια αριστερά που δε μπορεί να ξεφύγει από το Είναι της, μη μπορώντας και μη θέλοντας να συμβάλλει στα «μικρά και φτωχοπροδρομικά» άμεσα καθήκοντα που αναδείχνει η ταξική πάλη, προσηλωμένη στα δικά της αφηγήματα, στους προγραμματισμούς που φτάνουν έως και το κομμουνισμό και τελικά ανεξάρτητα από τα μεγέθη τους ο καθένας, να λειτουργούν με όρους σεχταρισμού, ανεμπιστοσύνης τελικά στη λαϊκή πάλη.

Θέλουμε λοιπόν να υπηρετήσουμε την εργατική κομμουνιστική κοσμοαντίληψη.

Θέλουμε λοιπόν να είμαστε αγωνιστές. Μέσα στο λαό. Να επιδιώκουμε το ξεδίπλωμα εστιών αντίστασης, να ευνοούμε την κίνηση των μαζών στην αντίθεσή τους με το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να διδαχθούν, μέσα από την πείρα που αποκτούν, να ενδιαφερθούν για τις απόψεις τις «δικές τους» τελικά, ώστε σε μια πορεία το σοσιαλιστικό όραμα να ξαναγίνει ελκτικό. Μέσα στη πάλη, να συμβάλουμε ώστε να υπερασπιστούν στα αλήθεια και όχι με όρους κόκκινων λάβαρων τις κομμουνιστικές ιδέες, να συμβάλουμε να αναδειχθεί η κοσμοϊστορικής σημασίας συγκρότηση και πορεία της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της, η οποία τράνταξε το κόσμο, τρόμαξε τους αστούς και απέσπασε κατακτήσεις ολάκερου αιώνα. Ευνοϊκή και απαραίτητη η κοινή δράση, στην κατεύθυνση κινητοποίησης των μαζών και ενισχύοντας την αξιοπιστία των δυνάμεων του κινήματος, της όποιας κοινής προσπάθειάς τους. Με το πνεύμα της ενότητας και πάλης των απόψεων, της δοκιμασίας τους μέσα στο καμίνι της πάλης, του αγώνα. Με επίγνωση των αρνητικών συσχετισμών, αναγνωρίζοντας πως και στη χώρα μας τα μέτωπα πάλης του λαού εξ αντικειμένου αλληλοτροφοδοτούνται, αναγνωρίζοντας πως στη συγκυρία που διανύουμε η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος ζωής μπορεί να αποτελέσει κρίκο που ενοποιεί την πάλη των εργαζόμενων μαζών. Μεγάλο στοίχημα και αναγκαία προϋπόθεση για τους σημερινούς αγωνιστές που θέλουν να δρουν σε κομμουνιστική κατεύθυνση, η οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης με το λαό. Η ενίσχυση των πολιτικών σχέσεων με τον περίγυρο, τους συναδέλφους, αφουγκραζόμενοι τις αγωνίες τους, τα καθημερινά άγχη, συμβάλλοντας ακούραστα στην πολιτική τους συγκρότηση, στην κατάρριψη των αυταπατών, ενάντια στη σύγχυση που προσφέρει απλόχερα το σύστημα. Με τη στάση αντίστασης σε κάθε χώρο, πάντα ένα βηματάκι μπροστά, τείνοντας το χέρι της συλλογικής πάλης, της αναγκαιότητας να δώσει τις μάχες του ο κόσμος της δουλειάς και όχι να τον υποκαταστήσει η αριστερά που «ξέρει και είναι το αποκούμπι του». Η οργή και η αγανάκτηση των μαζών για αυτά που βιώνουν συνεχώς θα κλιμακώνεται. Το έδαφος των αντιστάσεων ολοένα και θα λιπαίνεται από την ένταση της επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος. Στο βαθμό που μας αναλογεί και με συγκεκριμένο το μπόι μας, υπηρετώντας την εργατική κομμουνιστική κοσμοαντίληψη, θέλουμε να συμβάλουμε στις αντιστάσεις του σήμερα με όλες μας τις δυνάμεις.