Πάλη για το μεροκάματο και την απεμπλοκή

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν συνεχίζεται για σχεδόν δύο εβδομάδες παρά τις ανακοινώσεις του Τράμπ ότι ο πόλεμος θα τελειώσει σύντομα. Η φρίκη του πολέμου που πυροδότησαν οι μεγαλύτεροι εμπρηστές του κόσμου ΗΠΑ και το μαντρόσκυλο τους Ισραήλ εξαπλώνεται και στις γύρω χώρες. Ο λαός του Ιράν βιώνει μια ασφυκτική και τραγική κατάσταση με τους βομβαρδισμούς σε αμάχους (ο θάνατος των 160 μαθητριών) και στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις ενώ πρόσφατα ο λαός του Νότιου Λιβάνου δέχτηκε επίθεση με πυρομαχικά λευκού φωσφόρου που ακόμα και για τους κανόνες των άδικων πολέμων των ιμπεριαλιστών είναι παράνομα. Οι γύρω λαοί ανησυχούν για τις επιπτώσεις μιας ευρύτερης και συνεχιζόμενης κλιμάκωσης, όπως επίσης ο ελληνικός ο κυπριακός λαός, που εμπλέκονται στους πολεμικούς σχεδιασμούς, με ευθύνη των αστικών τάξεων Ελλάδας και Κύπρου.

Παράλληλα, οι εξελίξεις αυτές αρχίζουν ήδη να επηρεάζουν την οικονομία, με τις πρώτες αυξήσεις να εμφανίζονται κυρίως στα καύσιμα. Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες καταγράφεται άνοδος στις τιμές της βενζίνης, του πετρελαίου κίνησης και του πετρελαίου θέρμανσης, ενώ σε πολλές περιοχές της χώρας η βενζίνη πλησιάζει ξανά τα δύο ευρώ το λίτρο. Παράγοντες της αγοράς προειδοποιούν ότι αν συνεχιστεί η ένταση στην περιοχή, το αυξημένο κόστος ενέργειας μπορεί να περάσει σύντομα και σε άλλους τομείς της οικονομίας, όπως οι μεταφορές, τα τρόφιμα και η παραγωγή.

Το κεφάλαιο σε κάθε κρίση, είτε πρόκειται για πετρελαϊκή, χρηματοπιστωτική ή υγειονομική, την αντιμετωπίζει σαν ευκαιρία, όπως οι εφοπλιστές τύπου Προκοπίου που αυξάνουν τα ναύλα έξι φορές πάνω, περνώντας από τα στενά του Ορμουζ, τυχοδιωκτικά, ρισκάροντας τη ζωή των ναυτικών για να κερδοφορήσουν. Πατώντας πάνω στους αρνητικούς συσχετισμούς για το εργατικό κίνημα, θα προσπαθήσουν να μετακυλήσουν το οποιοδήποτε αυξημένο κόστος από τις ανατιμήσεις στις τιμές των προϊόντων, που θα καλεστεί να ακριβοπληρώσει ξανά ο εργαζόμενος κόσμος.

Σύμφωνα με την έρευνα Randstad Work Monitor, για το 2026 το 51% των Ελλήνων εργαζομένων ψάχνει ή έχει δεύτερη δουλειά. Το δεδομένο αυτό μαρτυρά τις συνθήκες εντατικοποίησης και εξόντωσης που βιώνει ο κόσμος της δουλειάς για να ανταπεξέλθει στην ακρίβεια. Για την πλουτοκρατία, η επίθεση στο μεροκάματο και τους όρους εργασίας των εργαζομένων συνεχίζεται είτε η χώρα εμπλέκεται βαθιά σε επεμβάσεις και πολέμους που εξελίσσονται (Ουκρανία, Ιράν), είτε όχι. Σε περίπτωση που το θαύμα του τουρισμού γίνει και φέτος, οι εργαζόμενοι θα καλεστούν να δουλέψουν τα 13ωρα με μισθούς πείνας και να ζουν σε πανάκριβα ενοίκια, από την άλλη αν επηρεαστεί αρνητικά από τις εξελίξεις στη Μ. Ανατολή, πάλι ο εργαζόμενος κόσμος θα καλεστεί να πληρώσει το μάρμαρο μένοντας άνεργος.

Η επίθεση στα δικαιώματα και τον μισθό θα συνεχίζεται από την αστική τάξη μέχρι να βάλουν φραγμό η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι μπαίνοντας σε κατεύθυνση πάλης για αυξήσεις στους μισθούς στο κόστος της ζωής, σε μία δουλειά, σε ένα οχτάωρο. Την ίδια στιγμή η Έλληνες κεφαλαιοκράτες, για δικά τους ταξικά συμφέροντα, θα εξυπηρετούν τα θέλω του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού κάνοντας τη χώρα στόχο αντιποίνων. Ο εργαζόμενος κόσμος που μπαίνει στην κατεύθυνση πάλης για το μεροκάματο, που δε θα υποκύψει στους εκβιασμούς της κυβέρνησης για την αντοχή και την κερδοφορία της οικονομίας, πιο εύκολα θα μπει και στην κίνηση για πάλη για απεμπλοκή από τα πολεμικά μέτωπα και την καταγγελία της ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Και από την άλλη, ο κόσμος της δουλειάς που θα κατέβει στο δρόμο απαιτώντας την παύση της χρησιμοποίησης των Νατοϊκών βάσεων στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – Ισραήλ, πιο εύκολα μετά θα παλέψει για το μεροκάματό του. Ο πόλεμος και η εμπλοκή είναι κορυφαίο ζήτημα, το κατεξοχήν ταξικό, διότι αφορά με άμεσα και μακρινά κόστη το δικαίωμα του λαού στη ζωή. Προφανώς, λόγω συσχετισμών και ιδεολογικής κυριαρχίας το σύστημα δεν αφήνει τον εργαζόμενο κόσμο να σκεφτεί και να συζητά για τον πόλεμο. Εδώ έρχεται ο κρίσιμος κρίκος πάλης για το μεροκάματο που ο λαός το νιώθει και αντιλαμβάνεται καθημερινά και πιο εύκολα μπορεί σε κίνηση. Από αυτή την κίνηση θα αντιληφθεί ότι και ο αγώνας ενάντια στις βάσεις και την εμπλοκή είναι σπουδαίος και τροφοδοτείται από την πάλη για το μεροκάματο.