Νέοι γύροι πολεμικών εξοπλισμών-παραμένει ζητούμενο η συγκρότηση της πάλης των μαζών απέναντι στην αντιδραστική ρότα των εξελίξεων

Αμέτρητα είναι τα πολεμικά σφαγεία που συνεχώς πυροδοτούνται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, από τις “άσημες’” αιματοχυσίες στο Σουδάν που μετρούν 150000 νεκρούς και 13 εκατομμύρια εκτοπισμένους, τη φρίκη της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη έως και το πόλεμο στην καρδιά της Ευρώπης που δεν έχει τελειωμό. Ο τελευταίος μάλιστα, αποτελώντας την κύρια έκφραση της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης Δύσης – Ρωσίας, πέρα από τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και σακατεμένους, ενέχει το κίνδυνο να εξελιχθεί ή και να πυροδοτήσει μεγαλύτερα μακελειά. Όλα αυτά δεδομένου πως η δραστηριότητα των μαζών δεν καταφέρνει να φτάσει σε επίπεδα συγκρότησης υπολογίσιμων αντιστάσεων, ενώ ταυτόχρονα στις συνθήκες διάλυσης των μετώπων πάλης και ιδεολογικού αποπροσανατολισμού, υφίστανται χωρίς αντίλογο τη συστημική προπαγάνδα, τη φασιστικοποίηση, την πολεμοκαπηλεία.

Έτσι, ξεδιπλώνεται η πραγματικότητα της σκοτεινής για τους λαούς εποχής, από τη μια με την πλήρη κυριαρχία των δυνάμεων του κεφαλαίου στο κόσμο της δουλειάς πλανητικά και από την άλλη τη παρόξυνση της κόντρας των ιμπεριαλιστών. Που αφορά τη διαφοροποίηση των συσχετισμών δύναμης – ισχύος μιας προηγούμενης περιόδου, τη διαδικασία αναδιάταξης δυνάμεων, την αμφισβήτηση της προηγούμενης “τάξης πραγμάτων” από “ριγμένους” ιμπεριαλιστές και περιφερειακές δυνάμεις που αναζητούν διευρυμένους ρόλους. Αυτό που εξελίσσεται με το ράλι των πολεμικών εξοπλισμών ιδιαίτερα το τελευταίο καιρό, επιβεβαιώνει τα προηγούμενα, παράγει δεδομένα αλλά ωστόσο οδηγεί και σε παρανοήσεις που ηθελημένα ή αθέλητα βλάπτουν συνειδήσεις και αποκρύπτουν το χαρακτήρα της επίθεσης.

Ο χρήσιμος “μπαμπούλας”, ο ρώσικος ιμπεριαλισμός για τη Δύση και το NATO, δίνει τη δυνατότητα να κανονικοποιηθεί η συζήτηση για την στροφή πακτωλών δις στη πολεμική βιομηχανία ΗΠΑ και ΕΕ. Κι αν δεν πέφτει κανείς από τα σύννεφα για τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, έχοντας με διαφορά από το 2ο τη πιο φονική μηχανή στο πλανήτη, δυνατότητα παρέμβασης σε κάθε γωνιά, 880 βάσεις σε όλο το κόσμο, χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές, όμως τα 200 δις πολεμικών δαπανών που προστίθενται στα 800δις το χρόνο, αποτελεί είδηση. Όπως αντίστοιχα και με τον χρυσό(175δις είναι αυτά επιπλέον) αντιπυραυλικό θόλο πάνω από τις ΗΠΑ, που θα είναι έτοιμος όπως λέγεται ως το τέλος της τετραετίας Τραμπ. Στην ίδια ρότα και γραμμή και οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, έχοντας ήδη συμφωνήσει στο πρόγραμμα ReArm Europe, με την ενεργοποίηση και κατεύθυνση κεφαλαίων ύψους 650 δις (που εξαιρούνται του Συμφώνου Σταθερότητας, άραγε ποιος θα καλεστεί να τα πληρώσει;) και άλλα 150 δις από ευνοϊκούς δανεισμούς στα κράτη μέλη. Φαίνεται πως ο πόλεμος στην Ουκρανία και η διαφαινόμενη προσπάθεια απόσυρσης των ΗΠΑ, σε συνδυασμό με τις δασμολογικές εμπορικές  πιέσεις τους, επιτάχυνε την πολιτική των Ευρωπαίων για περισσότερη γεωπολιτική στρατιωτική αυτονομία και ενίσχυση της ευρωπαϊκής “άμυνας”. Χαρακτηριστική είναι η μετατόπιση των Γερμανών, από την Οστπολιτικ στην επένδυση έως και 1 τρις την επόμενη δεκαετία στη πολεμική βιομηχανία και στρατό, ενώ συζητιέται μελλοντικά  η δυνατότητα μετατροπής της σε πυρηνική δύναμη, με ότι αυτό συνεπάγεται στην Ευρώπη και το κόσμο. Συνολικά όμως, τα 2,7 τρις στις πολεμικές επενδύσεις παγκόσμια μόνο το 2024, με το 60% να αφορά τις ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Γερμανία, δείχνει την αντιδραστική ρότα των εξελίξεων.

Όλα αυτά σε ενεστώτα χρόνο επιδεινώνουν τη καθημερινότητα δισεκατομμυρίων μαζών, εργατών και ευρύτερα εργατολαϊκών στρωμάτων, αφού αυτοί που παράγουν όλο το πλούτο της κοινωνίας, δεν μπορούν να ανασάνουν μπροστά στην επέλαση της βαρβαρότητας. Το κεφάλαιο σε κάθε χώρα, πατώντας στο θετικό συσχετισμό που δεκαετίες τώρα βαραίνει στις πλάτες του κόσμου της δουλειάς, εντείνει την επίθεση, σαρώνει κατακτήσεις, δικαιώματα, απελευθερώνοντας τις πιο άγριες αντιδραστικές  δυνάμεις του κεφαλαίου, για να διαμορφώσει το νέο εργασιακό και κοινωνικό τοπίο. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι με τους δισεκατομμυριούχους να αυξάνονται και να αυξάνουν το πλούτο που κατέχουν, με 2770 κηφήνες να κατέχουν πλέον 15 τρις. Βρίσκουν ευκαιρία οι καπιταλιστές και οι διαχειριστές του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος να βγάλουν τα αλυσοπρίονα, να τσακίζουν το δικαίωμα στην περίθαλψη, την ασφάλιση, με τους καθηλωμένους μισθούς να μην αφήνουν περιθώρια ανάσας στην ακρίβεια που σπάει κόκαλα. Είναι χαρακτηριστικές και οι δηλώσεις Μακρόν για το τέλος της ευημερίας των λαών της Ευρώπης και πιο πριν του Σόιμπλε για τα έξτρα πουλόβερ, προς τους λαούς που τολμούν και θέλουν φτηνό ρεύμα, περίθαλψη, δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς και ωράρια!

Η διάλυση των μετώπων πάλης των λαών, η ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και οι επιπτώσεις, τα κληροδοτήματα της ήττας στο κίνημα είναι το κλειδί για να ερμηνεύσει κανείς τη βάση, το κοινό παρονομαστή της ξέφρενης λεηλασίας και καταστροφικής δράσης του κόσμου του κεφαλαίου. Πυκνώνουν οι εστίες πολέμου, εξοπλίζονται οι αστικές τάξεις σαν αστακοί είτε στο επίπεδο των ιμπεριαλιστών για τη μοιρασιά του κόσμου είτε στο επίπεδο των εξαρτημένων κρατών και περιφερειακών δυνάμεων, για ρόλους και μπίζνες εξίσου. Πρώτα όμως γονατίζουν την εργατική τάξη και οχυρώνονται απέναντι στις λαϊκές αντιστάσεις με την ενίσχυση της φασιστικοποίησης, της τρομοκρατίας και καταστολής, για να διασφαλίσουν τη μεγαλύτερη και αδιάκοπη κλοπή της υπεραξίας. Με νομικά οπλοστάσια, επιτελεία προπαγάνδας,με  τις σάπιες αξίες και το σάπιο πολιτισμό, το εθνικό αφήγημα, τον εθνικισμό και το μιλιταρισμό. Δηλητηριάζουν τη νεολαία, εντείνουν τους συστημικούς εκβιασμούς με πρώτο και καλύτερο τον εκβιασμό για το μεροκάματο που πλέον γίνεται πείνας.

Στις ίδιες ράγες με ακόμα πιο έντονο το τυχοδιωκτικό στοιχείο κινείται και η αστική τάξη στη χώρα μας. Τα αιματοβαμμένα πλεονάσματα που σε ενα μόλις χρόνο υπερδιπλασιάστηκαν, φτάνοντας στα 11,4 δις, λαμβάνοντας τα συγχαρητήρια είτε από τους οίκους αξιολόγησης είτε από το Μερτς της Γερμανίας και το πρόεδρο του ΔΝΤ, αποκαλύπτουν το μέγεθος της λεηλασίας. Την ίδια στιγμή που ρημάζονται νοσοκομεία, η κατανάλωση ακόμα και στα πιο απαραίτητα μειώνεται, το ρεύμα και τα ενοίκια να σαρώνουν το πενιχρό εισόδημα, η αστική τάξη πανηγυρίζει για τα επιτεύγματα της οικονομίας τους. Παράλληλα, παίρνοντας το μήνυμα η κυβέρνηση από τη διεθνή πολιτική πραγματικότητα, ετοιμάζεται να δαπανήσει 25 δις εντός δεκαετίας για την αγορά νέων φρεγατών, F35 αεροσκαφών και ταυτόχρονα βάζει στα σκαριά υλοποίησης έναν αμερικανοσιωνιστικής έμπνευσης και τεχνογνωσίας θόλο, με συστήματα αντιπυραυλικά, αντιπλοϊκά, εντάσσοντας τα συστήματα patriot κλπ. Είναι σοβαρό προχώρημα της εγκληματικής πολιτικής ιδιαίτερα  προς τον λαό, αν αναλογιστούμε τους κινδύνους πολεμικής εμπλοκής που μας βάζει η άρχουσα τάξη, στα πλαίσια της αντιδραστικής της κόντρας με την αντίστοιχη τούρκικη για όμορους ρόλους, την αναζήτηση αναβαθμισμένης θέσης και ρόλου στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Αλλά ταυτόχρονα και προκλητικό προς τον λαό, την ώρα που βιώνει συνθήκες ανέχειας και γαλέρας εργασιακής, με το κοινωνικό λεγόμενο μισθό να συρρικνώνεται, να σπρώχνεται πακτωλός δις στα σιδερικά με τη συνοδεία φυσικά της αντιδραστικής προπαγάνδας και του εθνικού αφηγήματος.

Όλα αυτά καταδεικνύουν σε όσους επιμένουν κόντρα στο ρεύμα να τάσσονται με την υπόθεση της εργατιάς, των λαών, το καθήκον της συμβολής στο να υπάρξουν αντιστάσεις, στο να μπει μπροστά η πάλη απέναντι στην πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο. Σίγουρα ο καθένας αγχώνεται και αγωνιά μπροστά στις εξελίξεις και τα πολεμικά μέτωπα που ανοίγονται συνεχώς, σκοτεινιάζει με τις εξελισσόμενες σφαγές όπως αυτή στη Γάζα, μια γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση, μια κόλαση δίχως ορατό τέλος. Δεν αποκλείονται, ακόμα και τα πιο εφιαλτικά σενάρια γενικευμένων μακελειών, ξέροντας ότι οι αντιπαραθέσεις σε όλο το πλέγμα σχέσεων – αντιθέσεων των ιμπεριαλιστών, έχουν ανέβει κλίμακα ανεπιστρεπτί και οι τυχοδιωκτισμοί εκατέρωθεν περισσεύουν. Όμως η τρομοκράτηση των λαών, η -παραλυτικών όρων- συζήτηση για τα πυρηνικά ολοκαυτώματα, πρέπει να πάρουν απάντηση, στο πεδίο της ταξικής πάλης, με όρους ταξικής πάλης.

Άρα πρωταρχικό και αναγκαίο βήμα, για να αρχίζουν να γίνονται  οι λαοί υπολογίσιμη δύναμη απέναντι στις δυνάμεις του κεφαλαίου, η ανάπτυξη αγώνων μαζικών, της πάλης που αφορά τη βασική αντίθεση. Της πάλης που αφορά πραγματικές αυξήσεις στο κόστος ζωής που συνεχώς μεγαλώνει, της ανάγκης φραγμών, αντιστάσεων απέναντι στη λεηλασία της ζωής των εργατολαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας. Εκεί θα βρουν το κουράγιο οι μάζες να απαιτήσουν ζωή με δικαιώματα, μόνο εκεί μπορεί να δυναμώσει η απαίτηση των μαζών να πάψει η εμπλοκή, η συνεργασία με τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα, η κούρσα των εξοπλισμών. Μέσα σε αυτούς τους αγώνες, με επίγνωση των δυσμενών συσχετισμών, της σύγχυσης, της διάλυσης των μετώπων πάλης, της ιδεολογικής τρομοκρατίας μπορούν να γίνουν βήματα συγκρότησης εκ νέου της εργατιάς, ως κορμού της λαϊκής πάλης. Αλλά πρώτα, ας αρχίσουμε να συμβάλλουμε στην αντίσταση απέναντι στην επίθεση.