Ο αγώνας για την ειρήνη, το δίκιο και τη ζωή εναι αδιάσπαστος

Οι βάσεις, τα πυρηνικά και τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ στηρίζουν την ισχύ του δολαρίου ως παγκόσμιο νόμισμα και αντιστρόφως. Δολάριο, σαν βασικό ατού της οικονομίας, και πολεμική ισχύς είναι τα βασικά εργαλεία για τη συνολικότερη γεωπολιτική υπεροχή των ΗΠΑ που είναι ξεκάθαρα πρώτη με μεγάλη διαφορά από οποιαδήποτε δεύτερη ιμπεριαλιστική δύναμη του πλανήτη.

Κινητήρια δύναμη του καπιταλιστικού- ιμπεριαλιστικού συστήματος είναι η παραγωγή κέρδους από την υπεραξία της εργατικής τάξης και ταυτόχρονα η συσσώρευση πλούτου και ισχύος μέσα από ένα λυσσαλέο ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Η υπαρκτή πολυπλοκότητα στην όλη λειτουργία του συστήματος (τράπεζες, χρηματιστήρια, σήμερα ψηφιακό χρήμα, κ.λπ.) δεν αναιρούν το γεγονός πως η βασική αντίθεση κεφάλαιο- εργασία παραμένει ΒΑΣΙΚΗ και πως με καθοριστική τη σημασία του γεγονότος της διάλυσης της συγκρότησης της εργατικής τάξης και του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος παραμένουμε ωστόσο στην εποχή του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων.

Η επανάσταση και ο σοσιαλισμός παραμένουν ακόμη πιο δραματικά και κρίσιμα για το μέλλον του ανθρώπινου πολιτισμού ιστορική αναγκαιότητα. Ακόμη περισσότερο ιστορική δυνατότητα. Άλλος δρόμος, για να πάψει η εκμετάλλευση και η βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει στις μέρες μας τη λειτουργία του συστήματος, δεν υπάρχει. Ή θα πυκνώσουν και θα μεστώσουν οι υπαρκτές αντιστάσεις των μαζών και η εργατική τάξη μέσα από αυτές θα βρει ξανά το δρόμο της ιστορικής της αποστολής, ή θα παράγεται τεράστιος πλούτος και εκατομμύρια δε θα έχουν πρόσβαση ούτε καν στην τροφή και ακόμη περισσότερο δε θα έχουν πρόσβαση στο φάρμακο και την περίθαλψη την ώρα που η επιστήμη και η τεχνολογία πραγματοποιούν «θαύματα». Ούτε θα πάψουν να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ όσο καθυστερούν να συγκροτηθούν εκ νέου με αναγκαίο ταξικό προσανατολισμό τα μέτωπα πάλης των λαών.

Ας έχουμε ξεκάθαρο πως ότι και να γίνει στην Ουκρανία η σύγκρουση ΗΠΑ- ΝΑΤΟ – ΡΩΣΙΑΣ δε μπορεί να ξαναγυρίσει στην προηγούμενη κατάσταση. Πολύ περισσότερο που ο συνολικότερος ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός εμπεριέχει πλέον με βαρύτητα και την Κίνα αλλά και τις κατά βάση αναβαθμισμένες φιλοδοξίες μιας σειράς περιφερειακών δυνάμεων. Οι παλιοί ιδιοκτήτες του πλανήτη, οι δυτικοί ιμπεριαλιστές, δε θέλουν να δώσουν το χώρο και το κομμάτι από την πίτα που διεκδικούν με αξιώσεις νέες δυνάμεις της ανατολής και του παγκόσμιου νότου όπως σχηματικά λέγεται. Αυτή η αντίθεση είναι το επίδικο της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης και η αιτία του πολέμου και των πολέμων και η απλή λογική λέει ότι η αντίθεση αυτή θα οξυνθεί παραπέρα.

Το αναγκαίο μέτωπο πάλης των λαών ενάντια στον πόλεμο δε μπορεί να είναι απλή διακήρυξη γι’ αυτούς που θέλουν να συμβάλλουν στη συγκρότησή του. Έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις. Ούτε αρκούν οι αναλύσεις έστω κι αν είναι ολόσωστες, που δεν είναι πάντα, παρότι είναι αναγκαίες. Είναι σημαντική η θέση πως δεν υπάρχουν καλοί και κακοί ιμπεριαλιστές, μα ούτε αυτό είναι πανάκεια. Αυτό που χρειάζεται είναι σαφή τοποθέτηση από εργατική – λαϊκή σκοπιά σε κάθε χώρα με συγκεκριμένες αιχμές πάλης π.χ. εμπλοκή στον πόλεμο, χρήση και επέκταση βάσεων, πολεμικές δαπάνες, αποστολή όπλων κ.ο.κ.

Στη χώρα μας η αστική τάξη αλωνίζει στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και το βαθαίνει όχι γιατί είναι πιόνι ή μαριονέτα, αλλά γιατί έχει βλέψεις και εκτιμά ότι αυτές θα ευοδωθούν συντασσόμενη μ’ αυτή τη μεριά της ιστορίας (τη «σωστή»), υπηρετώντας δηλαδή με ελεεινό και εχθρικό για τους λαούς τρόπο τα συμφέροντα των μεγαλύτερων φονιάδων των λαών των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών και του ΝΑΤΟ – ΙΣΡΑΗΛ. Θα δώσουμε και το αίμα μας (εννοούν της εργατικής τάξης και του λαού ) για τις ΗΠΑ έχει ειπωθεί ξεκάθαρα από χείλη υπουργού Άμυνας της Ν.Δ. Η Ν.Δ. και το σύνολο των αστικών δυνάμεων (δες Αποστολάκη- Καμένο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ) υπηρετούν μια αστική τάξη αδίσταχτη και ιδιαίτερα τυχοδιωκτική. Στο τελευταίο επιδρούν:

1. Το γεγονός πως η Ελλάδα ανήκει στη Δύση και πλέον μετά τα μνημόνια η αστική τάξη σταθεροποιείται ιδιαίτερα ενάντια στον εχθρό λαό και διεκδικεί ξανά ρόλο στην περιοχή σε μια συγκυρία έντονων αναδιατάξεων.
2. Όπως όλες οι χώρες της περιφέρειας στριμώχνεται στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης όσο οι ισχυροί παίχτες εξάγουν την κρίση τους και επιτείνουν τις ροές από έξω προς τα μέσα.
3. Λειτουργεί διαρκώς στο πλαίσιο ενός αντιδραστικού ανταγωνισμού με την τουρκική αστική τάξη για όμορους ρόλους με ιδιαίτερη ένταση τελευταία στην επιδίωξη και από τις δύο ρόλου θαλάσσιας δύναμης.
4. Η ενίσχυση του ειδικού βάρους τόσο στην οικονομία (παρά την κυρίαρχα εξωχώρια δράση του) όσο και στη δημόσια σφαίρα, Μ.Μ.Ε., ποδόσφαιρο, αλλά και της δυνατότητας ως εκ τούτου πολιτικής παρέμβασης του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Είναι πολύ ισχυροί οι Έλληνες εφοπλιστές για να είναι ασήμαντος ο ρόλος τους στη χώρα και από την άλλη κάρβουνο να γίνει η χώρα, με βάση τυχοδιωκτισμούς από την εμπλοκή στον πόλεμο των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ, τα καράβια τους θα πλέουν με ασφάλεια των διεθνών νταβατζήδων και έτσι κι αλλιώς οι μετοχές τους διαπραγματεύονται στο Λονδίνο, τη Ζυρίχη και κύρια στη Ν. Υόρκη.

Έτσι έχουν τα πράγματα και ο κάθε λαϊκός άνθρωπος διαισθάνεται έστω και αν δε βλέπει τα αεροπλανοφόρα και τα πυρηνικά υποβρύχια στη Σούδα, πως το δικαίωμα να ζει ειρηνικά στον τόπο του κάθε άλλο παρά είναι δοσμένο. Όπως δεν είναι δοσμένο το μεροκάματο και ο μισθός που να καλύπτουν το κόστος της ζωής, όπως δεν είναι πλέον δοσμένο το νοσοκομείο και η δωρεάν περίθαλψη. Όμως είναι δοσμένο πως για την εργατική τάξη και όλο τον κόσμο της δουλειάς και τα παιδιά του θα είναι κάθε χρόνο και χειρότερα όσο δε πυκνώνουν και δε μεστώνουν οι αντιστάσεις του.

Αντίσταση και πάλη λοιπόν ο μόνος δρόμος για την υπεράσπιση της ζωής και του δίκιου μας. Ενάντια στην πολιτική όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο. Την πολιτική που χαρίζει δις από την κάλυψη της στυγνής εκμετάλλευσης στους καπιταλιστές, δίνει δις για όπλα σ’ ένα ατέρμονο ανταγωνισμό με την τουρκική αστική τάξη, την πολιτική που, πάντα για όφελος και βλέψεις του ντόπιου κηφηναριού, ενισχύει το στρατιωτικό αποτύπωμα της χώρας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και μπλέκει τη χώρα και το λαό της στον πόλεμο. Κανένα στοιχείο πατριωτισμού δεν έχει η πολιτική της αστικής τάξης. Εδώ όπως άλλωστε και συνολικότερα μπλέκουν τη χώρα στον πόλεμο χάρη αστικών συμφερόντων και βλέψεων αγνοώντας συστηματικά την ανάγκη του λαού να οικοδομεί σχέσεις φιλίας με τους γύρω λαούς, όταν μάλιστα οι φλόγες του πολέμου καίνε ήδη τριγύρω. Αυτή η πραγματικότητα χρειάζεται να αποκαλυφθεί και να καταρριφθεί το αστικό αφήγημα που θέλει το λαό να βλέπει μόνο την επιθετικότητα της τουρκικής αστικής τάξης. Είναι ένα θέμα η προπαγάνδα της ακροδεξιάς και των φασιστών μα αυτούς ο λαός τους ξέρει ως ένα βαθμό. Ολέθριο είναι, όταν τα γεγονότα τρανταχτά αποκαλύπτουν τον αντιδραστικό ανταγωνισμό των δύο αστικών τάξεων, το αστικό παραμύθι να ενισχύεται από τ’ αριστερά. Είναι ολέθριο γιατί παραλύει συνολικά τη λαϊκή πάλη αφού αν μας επιτίθεται η Τουρκία τότε να οι δικαιολογίες για τις υπηρεσίες σε ΗΠΑ- ΝΑΤΟ – ΙΣΡΑΗΛ και «μη μιλάς, μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς» ξέχνα λοιπόν μισθούς και νοσοκομεία και δέξου τις δαπάνες για Rafal, F35, κ.λπ.

Ένα πλαίσιο που ενώνει τους λαούς δε μπορεί να κάνει πλάτες σε καμία από τις δύο αστικές τάξεις, αντίθετα πρέπει να αποκαλύπτει πλήρως τον αντιδραστικό τους ανταγωνισμό και να αντιπαλεύει τον κίνδυνο να σύρουν τους λαούς τους σ’ ένα άδικο πόλεμο ξένο και αντίθετα με τα λαϊκά συμφέροντα. Να γιατί και πως οι αγώνες του λαού ενάντια στην αστική τάξη είναι αδιάσπαστοι, να γιατί με μια τέτοια αντίληψη αλληλοτροφοδοτούνται τα μέτωπα πάλης του λαού για το μεροκάματο και την ειρήνη και δεν αλληλο-υπονομεύονται με τοποθετήσεις που σέρνονται πίσω από το γνωστό αστικό αφήγημα.

Είναι αλήθεια μικρές οι δυνάμεις που έχουν έστω τη διάθεση και την τόλμη με συνέπεια στη βάση ενός πολιτικού πλαισίου να σταθούν με την πλευρά των από κάτω. Όμως της γης οι κολασμένοι, οι εξοντωμένοι από τη σεζόν, οι εργαζόμενοι που παρότι μοχθούν δε μπορούν να πληρώσουν νοίκι, ρεύμα, τρόφιμα, οι φτωχοί αγρότες που ζουν στη μόνιμη επισφάλεια, οι νέοι που τους κλέβουν το αύριο, όλοι αυτοί και άλλοι τόσοι που το σύστημα τους στερεί την ίδια τη ζωή, εξοργίζονται και συχνά βγαίνουν στο δρόμο. Ας προσπαθήσουμε αυτοί που θέλουμε να στηρίξουμε και να στηριχτούμε στην πάλη των από κάτω χωρίς εμμονές και ιδεοληψίες, σχήματα και υποκειμενισμούς που εμποδίζουν την κοινή μας δράση να εκφράσουμε καθαρά την οργή τους. Ας φροντίσουμε να τους συναντήσουμε στο δρόμο μα και στις καθημερινές ακόμη και στις πιο δειλές εστίες αντίστασης. Και επειδή είμαστε λίγοι είναι αναγκαία μια ανάλογη πολιτική ιεράρχηση για να επενδυθούν δυνάμεις που θα συμβάλουν όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά στα πιο κρίσιμα μέτωπα πάλης του λαού.

Στο μέτωπο για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς στο κόστος της ζωής και η υπεράσπιση εκ νέου του 8ωρου κόντρα στην εξοντωτική εντατικοποίηση. Η πάλη για το λεγόμενο κοινωνικό μισθό, τη δωρεάν περίθαλψη, τις δωρεάν σπουδές, κ.λπ.

Στο μέτωπο πάλης ενάντια στον πόλεμο με πιο συγκεκριμένη αιχμή για τη χώρα μας τη χρήση των βάσεων που τρομοκρατούν και σκορπούν το θάνατο στους γύρω λαούς. Στο ίδιο πλαίσιο κρίσιμη αιχμή πάλης είναι η πάλη για να πάψει η εμπλοκή στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Επίσης να εναντιωθούμε στα δις για όπλα και στην ατέρμονη κούρσα εξοπλισμών. Κρίσιμο το ζήτημα αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους, η καταδίκη της γενοκτονίας από το σιωνιστικό κράτος και αναγκαία η προσπάθεια ενίσχυσης των σχέσεων φιλίας και αλληλεγγύης με το Τούρκικο λαό και όλους τους γύρω λαούς και κοινή πάλη μαζί τους ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και τα ντόπια στηρίγματά του. Είναι ξεκάθαρο πως πέρα από την πολιτική ιδεολογική κυριαρχία για τον πειθαναγκασμό των μαζών, το σύστημα στη χώρα μας θα εντείνει την καταστολή των όποιων αντιστάσεων. Όλα αυτά αποτελούν βασικές αιχμές πάλης του αδιάσπαστου αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, τη φασιστικοποίηση και τον πόλεμο.

Απέναντι στην τρομοκρατία – καταστολή η απάντηση δεν είναι ούτε ο λεγκαλισμός, ούτε η αψήφιση της πραγματικότητας και των συσχετισμών. Η απάντηση βρίσκεται στην ενίσχυση των σχέσεων των πρωτοπόρων με τη νεολαία και το λαό μέσα από όλο και πιο μεστούς και ενισχυμένους ιδεολογικοπολιτικά δεσμούς που είναι ο μόνος τρόπος για την περιφρούρηση της μαζικής λαϊκής πάλης και των αγωνιστών που βρίσκουν την τόλμη και το κουράγιο να μπαίνουν στην πρώτη γραμμή. Την τρομοκρατία τη σπάει η μαζική λαϊκή πάλη. Είναι αρνητικοί οι συσχετισμοί, μα πάντα είναι αστείρευτες οι λαϊκές δυνάμεις και πολλαπλασιάζονται όσο αφυπνίζονται μέσα στον αγώνα. Φυσικά δύσκολος δρόμος και πάντα ήταν, μα δεν υπάρχει άλλος.