Ο αντιδραστικός ανταγωνισμός των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας υπονομεύει την ειρήνη και δίνει χώρο στην ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Να αντισταθούμε.

Η περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων, βρίσκεται στη διακεκαυμένη ζώνη της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης, κατάσταση η οποία δεν σκοπεύει να γυρίσει στο χθες.

Στα πλαίσια της διαδικασίας αναδιάταξης δυνάμεων και πάντα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, την Αμερικανονατοική, οι αντιδραστικές αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας, ανταγωνίζονται για τις λεγόμενες ιμπεριαλιστικές εύνοιες, αναζητώντας το ρόλο τους, με βάση τα νέα υπό διαμόρφωση δεδομένα.

 Ανταγωνίζονται για τη διασφάλιση ρόλου, λόγου και δράσης, η μια σε βάρος της άλλης, στα τεκταινόμενα της περιοχής αναφοράς τους. Διεκδικούν ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους, στις πλάτες της εργατικής τάξης και των λαών τους, ευρύτερα των λαών της περιοχής, για λογαριασμό της η κάθε μια, τον ρόλο του τοποτηρητή, του ατζέντη των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, στην εύφλεκτη και ζωσμένη από πολεμικά μέτωπα γειτονιά μας.

Ρόλους και εύνοιες που προσφέρουν διόλου ευκαταφρόνητες δουλειές για το κεφάλαιο και στις δυο μεριές του Αιγαίου, την ίδια στιγμή που και στις δυο χώρες οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες ασφυκτιούν από το βάρος της επίθεσης, σε δικαιώματα και κατακτήσεις.

Και επειδή στην Ελλάδα βρισκόμαστε,

Είναι δηλωμένη από καιρό η διάθεση παραχώρησης της χώρας, ως εξέδρα εφόρμησης των μεγαλύτερων φονιάδων των λαών ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και πλέον και Ισραήλ, μέσω των στρατιωτικών βάσεων σε Σούδα, Αλεξανδρούπολη και άλλου. Όπως επίσης δηλωμένη και η πολεμική στοίχιση, από την πρώτη στιγμή του πολέμου στην Ουκρανία, απέναντι στη Ρωσία και για λογαριασμό της αμερικανικής-νατοϊκής πλευράς της ιστορίας. Καθεστώς αδιαμφισβήτητο από όλους τους συνεπείς εκφραστές του συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης.

Εμπεδώνονται υπό την αιγίδα των ιμπεριαλιστών της Δύσης, στη σημερινή συγκυρία και δραστηριοποιούνται έντονα και σε πολλαπλά επίπεδα, ενεργειακό/οικονομικό/στρατιωτικό, άξονες στρατιωτικής-στρατηγικής συνεργασίας με μια σειρά αντιδραστικά καθεστώτα, με προεξέχοντα αυτόν με το σιωνιστικό γενοκτονικό στρατοκράτος του Ισραηλ, αλλά όχι μόνο.

Είναι και στο φόντο αυτών των αξόνων οι αποστολές όπλων και πλοίων, στις εκτός των συνόρων δράσεις, στα διάφορα εν εξέλιξη πολεμικά μέτωπα στην περιοχή. Απέναντι στο λαό της Παλαιστίνης, της Υεμένης και αλλού.

Ενώ την ίδια ώρα ανιχνεύονται και άλλες αντιδραστικές συμμαχίες, με σκοπό την βελτίωση των όρων παρουσίας στην περιοχή άρα και αντιπαράθεσης της Ελληνικής με την ανταγωνίστρια Τουρκική αστική τάξη. Αυτό το διάστημα, τα ταξίδια και οι διπλωματικές αποστολές Μητσοτάκη, Γεραπετριτη, και Δένδια δεν έχουν τελειωμό.

Συμμαχίες που κατά το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκφραστές, έρχονται να ενισχύσουν το γεωστρατηγικό αποτύπωμα και δρουν σταθεροποιητικά και με γνώμονα την υπεράσπιση της ευημερίας και της σταθερότητας σε μια εποχή ρευστότητας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Κάθε άλλο, για τον κόσμο της δουλειάς, τη νεολαία, συνολικά το λαό οι συμμαχίες αυτές είναι εχθρικές και απέναντι στο συμφέρον του και στο δικαίωμα του να ζει ειρηνικά με τους γύρω λαούς. Καίνε στη φωτιά του πολέμου σχέσεις φιλίας και αλληλεγγύης, καθιστώντας τους μεγαλύτερους φονιάδες των λαών «φίλους» και «συμμάχους» ενώ τους λαούς που αγωνίζονται για το δίκιο και τη λευτεριά τρομοκράτες και εχθρούς. Εντέλει ενέχουν από κάθε άποψη, ακόμα και τον παραλογισμό και όχι απλά τον δοσμένο τυχοδιωκτισμό, με χαρακτηριστικές ως προς αυτό τις δηλώσεις περί του ότι «είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία»

Στον ίδιο καμβά, της συζήτησης που άνοιξε με την εκλογή του  Ντ. Τραμπ, σχετικά με τις δαπάνες για τη νατοϊκή συμμαχία, η ελληνική κυβέρνηση και για λογαριασμό του συνόλου του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης, έτρεξε να υπογραμμίσει την συνέπεια που δείχνει η χωρά, καθώς και τη διάθεση της για παραπέρα δεσμεύσεις, ως προς αυτό, μα όχι μόνο.

Καλωσόρισε ανομολόγητα τα αλυσοπρίονα του Μασκ και του Μιλέει και σαν έτοιμη από καιρό, την ίδια ώρα που η φτώχεια και η ανέχεια καθιστούν το βίο αβίωτο για τους παραγωγούς του πλούτου της κοινωνίας μας, τους μισθούς φτώχειας να γονατίζουν τις λαϊκές οικογένειες, το τελευταίο διάστημα κάνει λόγω για την δρομολόγηση των νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων σε βάθος 20σαετίας και οικονομικό κόστος περί τα 28δις. Με χαρά και έτοιμη από καιρό καλωσόρισε την ατζέντα ReArm Europe, προσδοκώντας και για λογαριασμό της, στο δικό της μερτικό.

Παράλληλα δεν χάνει καιρό και στο ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Παλεύει να δηλητηριάσει τις λαϊκές συνειδήσεις με το μιλιταριστικό (χαρακτηριστικός ο όχι και τόσο γραφικός και αθώος ντόρος στις παρελάσεις της 25ης), σοβινιστικό δηλητήριο και την τάχα εθνική ομοψυχία. Χάριν της οποίας η εργατική τάξη και συνολικά οι εργαζόμενοι στη χώρα οφείλουν να αποδεχτούν το γκρέμισμα των κοινωνικών κατακτήσεων, των δικαιωμάτων τους, την πραγματικότητα των μισθών πείνας.

Καθώς κάθε μορφή αντίστασης στην πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλο για το κεφάλαιο βαφτίζεται εχθρική προς τη σταθερότητα της οικονομίας και άρα και του εθνικού συμφέροντος. Ούτε λόγος δεν πρέπει να γίνεται για Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν το κόστος της ζωής, για την ανάγκη ζωής των εργαζόμενων να μπορούν να ζήσουν από τη δουλειά τους, χωρίς να σκοτώνονται σε και από αυτήν, πόσο μάλλον για την αναγκαία πάλη που οφείλουν οι εργαζόμενοι να συγκροτήσουν για να υπηρετηθεί μια τέτοια κατεύθυνση, Αντίστασης στην επίθεση.

Στην βάση αυτών των δεδομένων και στοχεύσεων κάνει την πολιτική της στα εθνικά λεγόμενα ζητήματα η αστική τάξη, η κυβέρνησή της, και το σύνολο του πολιτικού της προσωπικού. Προωθώντας την πολιτική της, δια μέσω και με γνώμονα την υπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών στοχεύσεων και βλέψεων σχετικά με την νοτιοανατολική πτέρυγα της νατοϊκής συμμαχίας. Διατίθεται να «φουσκώσει» για να συνετίσει την Τουρκική πλευρά η να διαπραγματευτεί συναινετικά  μαζί της αν αυτό απαιτηθεί από τους ισχυρούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Με τον ένα η με τον άλλο τρόπο,

Είτε με την υπαγορευμένη φιλία από τους Αμερικανονατοικούς ιμπεριαλιστές, είτε με τους εκατέρωθεν λεονταρισμούς και τις μαξιμαλιστικές τους βλέψεις, οι αστικές τάξεις σε Ελλάδα και Τουρκία κινούνται σε βαθιά αντιλαϊκή-αντιδραστική κατεύθυνση. Σε μια κατεύθυνση εχθρική προς τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα. Τροφοδοτώντας τα χειρότερα σενάρια στη βάση του αντιδραστικού τους ανταγωνισμού. Στη βάση της στοίχισης στους πολέμους και στα όποια σοβαρά ιμπεριαλιστικά σχέδια της Δύσης, θέλοντας μέσω αυτής της πολιτικής να πραγματοποιήσουν βλέψεις και ιδιαίτερους δικούς τους σχεδιασμούς υποσκάπτοντας την ίδια στιγμή την ειρήνη. Απαιτούν από τον τούρκικο και τον ελληνικό λαό να πεινάσουν και να υποταχτούν στις ορέξεις τους, μα και κινούμενες κατά τον τρόπο που ξέρουν και επιλέγουν δρουν και σε βάρος και των λαών της περιοχής.

Η αντίσταση σε αυτή την πολιτική, η πάλη για την ειρήνη και τη φιλία με τους γύρω λαούς παραμένει μοναδική προοπτική για τους λαούς σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Οι κοινοί αγώνες των λαών τόσο για το δικαίωμα στο μεροκάματο και το ψωμί, όσο και ενάντια στους ιμπεριαλιστές και όλους τους αντιδραστικούς, είναι ανάγκη Ζώης και το στοίχημα με το οποίο οφείλουν να αναμετριούνται όσοι πιστεύουν στη εργατική/λαϊκή υπόθεση. Οι αγώνες αυτοί είναι που θα κρίνουν το μέλλον του κόσμου που διαμορφώνεται, στην υπηρέτηση αυτής της προοπτικής οφείλει να συμβάλλει ο καθένας αριστερός αγωνιστής.

Από που να αρχίσουμε;

Ας ξεκινήσουμε από τα μικρά, εμπιστευόμενοι τη λαϊκή υπόθεση, τη δυνατότητα που έχει στην ανάπτυξή της να καταφέρνει αποτελέσματα, παραδείγματα διδακτικά ως προς αυτό, είχαμε σε όλη σχεδόν τη βαλκανική μας γειτονιά το τελευταίο διάστημα..

Στα μικρά που όλοι οι «διαβασμένοι» απορρίπτουν στη βάση άλλων κατεπειγόντων ιεραρχήσεων…

Εκεί και μόνο εκεί μπορεί να γίνει καθαρό, να κατακτιέται από τον κάθε ένα που μπαίνει αντιστεκόμενος/ μαχόμενος στην υπόθεση της λαϊκής Αντίστασης και Πάλης ό,τι η πάλη για την ειρήνη και τη φιλία με τους γύρω λαούς, είναι υπόθεση πρώτης γραμμής και διαρκούς ενασχόλησης. Αλληλοτροφοδοτούμενη από την άλλη θεμελιώδη και βασική υπόθεση της πάλης για το ψωμί και το μεροκάματο.