Οι εργαζόμενοι δημόσιου και ιδιωτικού τομέα να μπουν στον αγώνα για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής

Η συζήτηση και η προσπάθεια διαμόρφωσης όρων για αγώνα και απεργία για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς θα έπρεπε να έχει ανοίξει καιρό τώρα. Εκατομμύρια εργαζόμενοι στη χώρα μας, στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, ζουν πλέον με μισθούς πείνας που συνεχίζουν να λεηλατούνται ασταμάτητα από την ακρίβεια. Η ακρίβεια στα νοίκια, τρόφιμα, η λεκτρικό και άλλα είδη λαϊκής κατανάλωσης, μονίμως υπερβαίνει κατά πολύ τον επίσημο πληθωρισμό.

Η εκλογή Τραμπ με τους αναμενόμενους εμπορικούς πολέμους είναι ξεκάθαρο πως στη βάση της είναι ωμά μια πολιτική  όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο. Όπως ήδη φαίνεται ο νέος γύρος απορρύθμισης της λειτουργίας του συστήματος θα επιδεινώσει έως και δραματικά τη θέση των εργαζομένων και φυσικά δε θα αφορά μόνο τους εργαζόμενους στις ΗΠΑ. Συνολικότερα η αντιδραστική ρότα των εξελίξεων αφορά όλο τον πλανήτη και είναι  μια πορεία που μετρά ήδη αρκετές δεκαετίες από τότε που Ρίγκαν και Θάτσερ έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα για την επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία στη βάση των αρνητικών συσχετισμών που είχαν πλέον διαμορθωθεί από την ήττα του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος.  Οι αντιστάσεις δεν έλλειψαν όλο αυτό το διάστημα, ούτε λείπουν, είναι όμως λειψές και είναι ανάγκη ζωής για τους εργαζόμενους να δυναμώσουν. Μόνο αν δυναμώσουν  μπορεί να μπει έστω ένα φρένο καταρχήν στην ανελέητη επίθεση του συστήματος.

Ο αγώνας και η απεργία για αυξήσεις στους μισθούς στην προκειμένη είναι ο μόνος τρόπος για να πάψει η λεηλασία τους από τις πολιτικές του συστήματος που αλλάζουν μορφή αλλά το περιεχόμενό τους σταθερά έχει στο στόχαστρο τους εργαζόμενους, το εισόδημά τους και τελικά το ίδιο το δικαίωμά τους στη ζωή. Κάτι τέτοιο πρέπει να γίνει συνείδηση στους εργαζόμενους. Αυτοί που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας σε κάθε χώρα δε βρίσκονται στην ίδια βάρκα με τους κεφαλαιοκράτες. Όσο λεηλατούνται οι μισθοί τόσο αυγαρτίζουν τα κέρδη του κεφαλαίου. Τόσο απλά!

Καμία χώρα δε θα προκόψει ούτε θα γλιτώσει τη χρεοκοπία στο μέλλον όταν οι εργαζόμενοι έχουν μισθό ίσα για το ενοίκιο, το ηλεκτρικό και λίγα φτηνά  τρόφιμα. Εν τέλει αυτοί που μοχθούν δικαιούνται να ζουν αξιοπρεπώς και να μη μπαίνει η ζωή τους στον αλγόριθμο που έχει σαν βασική σταθερά τη στυγνή τους εκμετάλλευση και άφθονα κέρδη για τους λίγους. Ταυτόχρονα οφείλουν να αρνηθούν τον πόλεμο των ιμπεριαλιστών και τη θυσία των δικαιωμάτων τους για επενδύσεις στα πολεμικά σφαγεία όπως προστάζει ο Ρούτε του ΝΑΤΟ και εκτελεί με ζήλο ο Δένδιας με τη συμφωνία όλου του αστικού πολιτικού προσωπικού.

Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα πρέπει να τεθούν τα ζητήματα για να μη οδηγηθούν οι εργαζόμενοι στην εξαθλίωση, και οι ίδιοι και τα παιδιά τους να μη γίνουν κρέας για τα κανόνια. Τόσο απλά και ξεκάθαρα ο αγώνας και η απεργία για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς είναι ανάγκη να προταχθεί έναντι οποιουδήποτε άλλου αιτήματος ή τουλάχιστον στην πρώτη γραμμή και σε κάθε χώρο. Το έδαφος για το ξέσπασμα τέτοιων αγώνων στρώνεται συνεχώς από το σύστημα που δε θα πάψει να λεηλατεί μισθούς και δικαιώματα όπως π.χ. αυτό της περίθαλψης και να επιδεινώνει συνολικά και δραματικά τη θέση των εργαζόμενων.

Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ το προηγούμενο διάστημα ξέσπασαν σημαντικές απεργίες και θα συνεχίσουν να ξεσπάνε. Χρειάζεται ωστόσο να πυκνώσουν και έτσι η αύξηση της ποσότητας να γεννήσει σαν νέα ποιότητα  την έναρξη της διαδικασίας εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης και αναβάθμισης του ρόλου της σε κορμό της πάλης των εργαζόμενων σ’ ένα μέτωπο με προοπτική ανατροπής. Απέχουμε από μια τέτοια κατάσταση μα δεν παύει ο δρόμος της αντίστασης, του αγώνα και της απεργίας να είναι τα πολύτιμα και αναγκαία βήματα που αντιστοιχούν στο σήμερα. Μ’ αυτή την ένοια ένας τέτοιος αγώνας πρέπει να στηριχτεί ολόψυχα και μ’ όλες τις δυνάμεις των πραγματικών αριστερών. Ένας τέτοιος αγώνας θα παράξει πολιτική υπεραξία υπέρ  του κόσμου της εργασίας και είναι μεταφυσικό να κρίνεται οικονομίστικος πριν καν υπάρξει. Κανένα επαναστατικό πρόγραμμα δε μπορεί να σταθεί στον αέρα και έξω από τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης και τα αναγκαία βήματα που απαιτούνται κάθε φορά από πλευράς εργαζομένων.

Ας  υπερασπιστούμε αυτά τα αναγκαία βήματα αποφασιστικά και ας συμβάλλουμε έτσι στη διαμόρφωση όρων αντίστασης στη λεηλασία των μισθών και της ζωής μας. Γιατί τι άλλο να πουν οι εργαζόμενοι για τη λεγόμενη στεγαστική κρίση, δηλαδή για το αβάσταχτο ενοίκιο ή τη δόση του δανείου; Πως αλλιώς πέρα από αγώνα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς να αντιμετωπίσουν συνολικά το κόστος της ζωής που δε θα πάψει ν’ ανεβαίνει;

Αντίσταση ή υποταγή και εξαθλίωση; Αυτό είναι το δίλλημα για τους εργαζόμενους και εύκολα αποκαλύπτονται τα φτηνά επικοινωνιακά κόλπα της κυβέρνησης. Το όποιο λίπος προηγούμενων εποχών των γονιών που επιδοτούν τώρα και τα εργαζόμενα παιδιά τους στην εκπαίδευση και όχι μόνο, γρήγορα θα τελειώσει. Το μέλλον ιδιαίτερα των νέων εργαζόμενων θα κριθεί στον αγώνα και μόνο ο αγώνας τους μπορεί να φωτίσει τη σκοτεινή εποχή που ήδη βρισκόμαστε. Αυτός ο αγώνας πρέπει να γίνει υπόθεση κάθε εργαζομένου. Εννοείται ότι συλλογικότητες και οργανώσεις είναι αναγκαίες και απαιτείται να μπουν μπροστά. Αυτές τουλάχιστον που δε λογοδοτούν στους εκβιασμούς του συστήματος και συνεχίζουν παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς να ποντάρουν στη μαζική πάληκαι στην προοπτική της. Η σύγχυση και η απογοήτευση δε λείπει, μα ο αγώνας είναι ανάγκη ζωής. Πολύ περισσότερο δε λείπει η υποταγή στην ιδεολογική τρομοκρατία του συστήματος που απονομιμοποιεί ακόμη και τη σκέψη (πόσο μάλλον την πράξη) για αγώνα και απεργία για αυξήσεις στο κόστος της ζωής.

Δε μπορεί να αναλάβει έναν τέτοιο αγώνα  η ΑΔΕΔΥ και αντ’ αυτού πάει στα δικαστήρια για τα «δώρα» των δημοσίων υπαλλήλων. Όταν οι μισθοί πείνας αποκαλύπτουν την ανάγκη πάλης για πραγματικές αυξήσεις, η ΑΔΕΔΥ πετά τη μπάλα στην εξέδρα θέλοντας ακριβώς να αποφύγει  τον αγώνα που υποτίθεται έχει την ευθύνη να οργανώσει. Δεν υπάρχουν ούτε υπήρξαν ποτέ «δώρα». Η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι στη χώρα μας και διεθνώς διεκδικούσαν ανθρώπινο ωράριο (από ένα σημείο και μετά 8ωρο), σύνταξη , ασφάλιση και εισόδημα για να ζουν.  Κάθε φορά με βάση τους συσχετισμούς που διαμόρφωνε η πάλη τους. Σ’ ότι αφορά τη διεκδίκηση εισοδήματος, τα επιδόματα βόλευαν το σύστημα στους ελιγμούς του, μα η πάλη των εργαζόμενων ευνοούνταν όταν προτάσσονταν το αίτημα αυξήσεις στους μισθούς και αυτό κάνανε από τη μεριά τους.  Όμως η ΑΔΕΔΥ σήμερα δε θέλει να οργανώσει αγώνες. Αποπροσανατολίζει και, όπως και ο νόμος που ρυθμίζει τους μισθούς με αλγόριθμο, εναποθέτει το δίκιο των εργαζομένων στην κρίση της αστικής δικαιοσύνης.

Όμως νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Μ’ αυτό τον ακράδαντο νόμο πρέπει να πασχίσουμε επίμονα και αποφασιστικά να διαμορφώσουμε όρους πάλης για τη ζωή και το δίκιο των εργαζομένων. Άλλος δρόμος δεν υπήρξε ποτέ και ούτε τώρα υπάρχει. Μέσα απ’ αυτόν υπηρετείται και ο αγώνας για Ειρήνη που αλίμονο αν περιμένουμε να τη φέρει ο Τραμπ. Μόνο υπηρετώντας αυτόν τον αγώνα και μόνο μέσα απ’ αυτόν θα παραχθεί άλλη κουλτούρα, άλλος πολιτισμός και θ’ ανοίξει δρόμους για ανώτερες συγκροτήσεις και απελευθερωτική προοπτική κόντρα στο σύστημα της εκμετάλλευσης, του πολέμου και της βαρβαρότητας.