Ένα σύστημα που σαπίζει, ένα σύστημα που πρέπει να ανατραπεί

Έχει περάσει μια εβδομάδα από το νέο έγκλημα του κεφαλαίου στη μπισκότοβιομηχανία της βιολαντα. Ένα έγκλημα της πολιτικής όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο, το οποίο για ακόμα μια φορά αποκαλύπτει στα μάτια του κόσμου της δουλειάς και του μόχθου τους στυγνούς όρους εκμετάλλευσης που επιβάλλει στην εποχή μας η κυριαρχία των δυνάμεων της κεφαλαιοκρατίας.

Το νέο αυτό περιστατικό συγκλόνισε είναι γεγονός τη μεγάλη πλειοψηφία των λαϊκών ανθρώπων στη χώρα μας. Η έκταση της δημοσιότητας που εξέλαβε σχετίζεται τόσο με το φρικτό του χαρακτήρα, όσο και με την διάθεση του συστήματος της εκμετάλλευσης να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα βγαίνοντας εκ νέου στην επίθεση.

Από την πρώτη στιγμή και με κυνισμό διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες έτρεξαν να υπερασπιστούν ουσιαστικά την πρότυπη μονάδα παραγωγής και να θολώσουν την πραγματικότητα. Πέραν αυτού και σε πείσμα της κατάστασης που καθημερινά αντιμετωπίζει η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος κόσμος ευρύτερα, έσπευσαν να παρουσιάσουν χοντροκομμένα ψέματα σχετικά με τα εγκλήματα του κεφαλαίου και τις μακάβριες λίστες θανάτου στα εργασιακά κάτεργα. Την ίδια στιγμή και για τον ίδιο σκοπό δεν παραβλέψαν να επιστρατεύσουν και τον αντικομμουνισμό που τους διακρίνει σε αυτή την κατεύθυνση.

Η σπουδή που όλες αυτές τις μέρες καταδεικνύει ο αστικός κόσμος ως προς αυτό δεν είναι φετίχ της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είναι αποτέλεσμα της λεγόμενης ακραίας νεοφιλελεύθερης ατζέντας του Μητσοτάκη και των συν αυτόν.

Το άγριο έγκλημα χρεώνεται από την εργατική τάξη τη νεολαία και το λαό ευρύτερα συνολικά στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Αποτελεί προϊόν της πολιτικής και ταξικής πραγματικότητας που επιβάλει η επίθεση όπως αυτή διαμορφώνεται στη σημερινή μας εποχή.

Το σύστημα έχοντας ως δεδομένο το διάβασμα των συσχετισμών παγκόσμια, διαμορφώνει τους όρους με τους οποίους προχωρά η επελαυνουσα καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα σε κάθε γωνιά της γης. 

Πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα, η αποσυγκρότηση και η ήττα του κινήματος της εργατικής τάξης και των μετώπων της πάλης του λαού. Οδηγεί εδώ και χρόνια στην πύκνωση της επίθεσης σε δικαιώματα και κατακτήσεις. Ξεθεμελιώνοντας κεκτημένα της πάλης ενός ολόκληρου αιώνα. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και ως συνέχεια της εξέλιξης της επίθεσης του κεφαλαίου με τα μνημόνια και δώθε, η ελληνική αστική τάξη, κάνοντας την κρίση της προηγούμενης φάσης ευκαιρία, δρομολόγησε και πέτυχε νίκες απέναντι στον κόσμο της εργασίας.

Κατακρεούργησε το σώμα των πυρηνικών κατακτήσεων της εργατικής τάξης και του κόσμου της δουλειάς σε ασφαλιστικά δικαιώματα, ελαστικόποίησε τις εργασιακές σχέσεις, δρομολόγησε και τελικά πρόσφατα πέτυχε την κατάργηση της 8ωρης εργασίας, απαξίωσε τις συλλογικές συμβάσεις και με συνέπεια και σταθερότητα μέσω και της ακρίβειας αδιαλείπτως απαξιώνει τους πραγματικούς μισθούς της εργατιάς και των λαϊκών ανθρώπων. Αυτά τα παραπάνω και πολλά ακόμα περισσότερα λιγότερο η περισσότερο σημαντικά πλήγματα οδήγησαν των κόσμο των αστών και την τάξη τους να απολαμβάνουν σήμερα ανάπτυξη των κερδών τους, στη βάση της σφοδρής μείωσης του εργασιακού κόστους όλο το προηγούμενο διάστημα, κατάσταση η οποία σταθερά συνεχίζει να υφίσταται.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της εικόνας αποτελούν οι δείκτες κερδοφορίας τόσο στο ελληνικό χρηματιστήριο όσο και στο επίπεδο της πραγματικής οικονομίας, όπου οι μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, σε διύλιση, τα λεγόμενα έργα υποδομής, ο κλάδος της βιομηχανίας τροφίμων (στον οποίο ήταν πρότυπο το μπισκοταδικο του θανάτου), για να μη μιλήσουμε για τη τουριστική γαλέρα και τους βαρκάρηδες του LNG..

Μιας πολιτικής η οποία στη βάση και των συσχετισμών κινείται σήμερα με συστατικό της στοιχείο την εξέλιξη της επίθεσης με την υιοθέτηση της φασιστικοποίησης ως οργανικό της στοιχείο. Καθώς είναι διαπιστωμένο όχι μόνο και όχι κυρίως από το κίνημα, ότι η σημερινή πραγματικότητα οδηγεί της ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις στη βάση της όξυνσης της επίθεσης σε πρωτοφανή ιστορικά όξυνση και σε όλο τον κόσμο.

Αυτή είναι και η αιτία για τη θωράκιση της καπιταλιστικής επέλασης στης εργατικές και ευρύτερα λαϊκές κατακτήσεις με το παραπέτασμα της φασιστικοποίησης έως και του ανοικτού φασισμού.

Απέναντι σε αυτή την υφιστάμενη κατάσταση. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ο δρόμος της Αντίστασης και του αγώνα αποτελεί για τον κόσμο της δουλειάς τη μοναδική και διαχρονική διέξοδο.

Η διαπίστωση του πραγματικού ταξικού συσχετισμού και άρα των αναγκαίων κατά συνέχεια, όρων, μέσων και μορφών πάλης και Αντίστασης αποτελεί προϋπόθεση για να μιλάμε καταρχήν στα σοβαρά και χωρίς υπεκφυγές από τα πραγματικά ζητούμενα. Για την εργατική τάξη, για όλους τους εργαζόμενους και τη νεολαία, άμεσο και αναγκαίο, απροσπεραστο ζητούμενο, είναι η εδώ και τώρα κίνηση σε κατεύθυνση συγκρότηση των μετώπων της πάλης τους απέναντι στην επίθεση. Στην εδώ και τώρα ενεργό εμπλοκή με τις πιο μικρές εστίες Αντίστασης απέναντι σε όλες τις εκφράσεις της επίθεσης του κεφαλαίου. Όχι γενικά και αόριστα, μα με κατεύθυνση την συγκρότηση όρων πάλης ικανών να κοντραρουν την επίθεση. Εκεί βρίσκονται τα σημεία όπου μπορούν να επενδύσουν τις δυνάμεις τους και οι λαϊκοί αγωνιστές που θέλουν να συμβάλλουν στην υπηρέτηση της υπόθεσης της πάλης. Έξω από αυτή τη διαδικασία δεν υπάρχει άλλη εγκεκριμένη και γωνιασμενη μεθοδολογία κίνησης στην εποχή μας. Έξω από την συγκρότηση όρων Αντίστασης στις γαλέρες και τα εργατικά κάτεργα, ο κόσμος του μόχθου θα συνεχίσει να δίνει νεκρούς και σακατεμενους στο κυνήγι της επιβίωσης. Να δώσουμε με αποφασιστικότητα όλες μας τις δυνάμεις σε μια τέτοια κατεύθυνση. Διαβάζοντας και διαπιστώνοντας ξανά και ξανά ότι μόνο μέσα στην πάλη και μέσα από την πάλη μια τέτοια διαδρομή μπορεί να βρει τα βήματα της.