Όποια κι αν είναι η εξέλιξη του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, δοσμένα είναι τα δεινά για τους λαούς

Η προσπάθεια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της Δύσης «να κρατήσουν την Ουκρανία στη μάχη» όπως δήλωσε ο Ρούτε, έδωσε ευκαιρία στο ρώσικο ιμπεριαλισμό να καταθέσει ένα δείγμα γραφής από τα σύγχρονα υπερόπλα του σε συνθήκες πραγματικού πολέμου. ΗΠΑ- ΡΩΣΙΑ έχουν τον καθοριστικό ρόλο στον πόλεμο της Ουκρανίας και για πρώτη φορά τόσο έντονα και από τις δυο μεριές ταυτόχρονα διαφαίνεται διάθεση διαπραγμάτευσης. Η όξυνση των ημερών μπορεί   να ερμηνευτεί ως προσπάθεια επιδίωξης καλύτερων όρων διαπραγμάτευσης από κάθε πλευρά, μόνο που όσο πέφτουν βόμβες και πύραυλοι ο πόλεμος έχει τη δική του δυναμική και έτσι κλιμάκωση την κλιμάκωση ο έλεγχος μπορεί να χαθεί. Ίδομεν… Από μεριάς ΗΠΑ η διαπραγμάτευση επιδιώκεται για το λόγο  ότι ο στρατός της Ουκρανίας καταρρέει αργά αλλά σταθερά παρά τα δις σε υπεσύγχρονα οπλικά  συστήματα δορυφορική και κάθε λογής στήριξη.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν ζημιωθεί από τον πόλεμο, όμως όπως δηλώνει ο Τραμπ θα πάψει τη χρηματοδότηση σ’ έναν πόλεμο που δεν κερδίζεται ούτε με όπλα, ούτε με χρήματα. Ούτε η Ρωσία θέλει την κλιμάκωση στα σύνορά της του μεγαλύτερου πολέμου μετά τον Β’ παγκόσμιο, που αν εμπλακεί σ’ αυτόν άμεσα και ολοκληρωτικά το ΝΑΤΟ σε βάθος χρόνου θα την οδηγήσει σε υπαρξιακή κρίση, με ότι αυτό συνεπάγεται φυσικά για την απάντηση μιας στριμωγμένης πυρηνικής δύναμης.

Επειδή οι εξελίξεις είναι κρίσιμες και ταυτόχρονα δύσκολη η πρόβλεψη της εκβασής τους,  είναι χρήσιμο να σταθούμε  κόντρα σε κινδυνολογίες και τρομοκρατικές για τους λαούς «εκτιμήσεις» στα πραγματικά δεδομένα που ήδη έχουν αποκαλυφθεί.  Είναι προφανείς οι στοχεύσεις αυτών που μιλάνε για καταφύγια και χάπια ιωδίου. Επομένως ας προχωρήσουμε. Δε συμφωνήσαμε ποτέ με εκτιμήσεις που καιρό πριν τις εκλογές στις ΗΠΑ με κορύφωση τις τελευταίες μέρες των εκλογών, μιλούσαν για εμφύλιο ανάμεσα στα δύο κόμματα και τις δύο αντικρουόμενες(;) κατευθύνσεις για την πορεία της υπερδύναμης, που κατά την εκτίμησή μας (δεδομένο και αυτό) είναι η πρώτη ( και η πιο επικίνδυνη ως εκ τούτου) ιμπεριαλιστική δύναμη με σημαντική διαφορά από οποιαδήποτε δεύτερη.

Τα αμπαρώματα στις πόρτες της Ουάσινγκτον τις παραμονές των εκλογών και το κλίμα εμφυλίου, στόχο είχαν τη διασπορά φόβου , ανασφάλειας και υποταγής των εκατομμυρίων κολασμένων στις ΗΠΑ μέσα και από μια απολίτικη και αποπροσανατολιστική εκλογική πόλωση που ω του θαύματος τέσσερις μέρες μετά τις εκλογές γέννησε τη μεγαλύτερη συναίνεση και όχι μόνο με όρους σημειολογίας. Μεγαλύτερο δείγμα της τόσο η επιλογή Ρούμπιο, όσο και εμπράκτως η σιωπή του Τραμπ στο κρίσιμο ζήτημα της κόντρας εντός ΗΠΑ σε σχέση με την Ουκρανία και την κλιμάκωση που υποτίθεται είναι επιλογή του γέρο Μπάιντεν που επιμένει μέχρι την τελευταία μέρα…

Ας μη ξεχνάμε ότι τα 60 δις που μετά από χίλια κύματα εγκρίθηκαν την περασμένη άνοιξη για ενίσχυση της Ουκρανίας, ήταν κοινή απόφαση και των δύο πλευρών. Είναι σοβαρά τα επιτελεία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αρκετά ώριμο το πολιτικό σύστημα και η αστική τάξη και παρά τις δοσμένες αντιθέσεις τίποτα δεν στήριζε στα σοβαρά το παραμύθι περί εμφυλίου που ακόμη συντηρεί για δικούς της λόγους π.χ. η Ρωσία, το περιβάλλον του Τραμπ και άλλοι.

Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι στις ΗΠΑ απέχουν από το να αποτελούν απειλή για το σύστημα και έτσι παρά τις εκρηκτικές κοινωνικές αντιθέσεις και τις συχνά σφοδρές αντιστάσεις, η αστική κυριαρχία καλά κρατεί. Ένα δεύτερο δεδομένο αφορά την αντιδραστική ρότα των εξελίξεων σε πλανητική κλίμακα. Το αλυσοπρίονο στις όποιες κοινωνικές παροχές και την κρατική παρέμβαση με στόχο την πλήρη ασυδοσία του πλούτου που ετοιμάζει ο Τραμπ με τον Μασκ και την παρέα του με φουλάρισμα του αντικομμουνισμού, του ρατσισμού και του σκοταδισμού δε ξεφύτρωσε πρώτα στις ΗΠΑ, ούτε φυσικά ενισχύεται μόνο στις ΗΠΑ. Η λεγόμενη ”παγκοσμιοποίηση” ευνόησε τη δράση των πιο ισχυρών μερίδων του κεφαλαίου με τα ανθρωποσφαγεία των ιμπεριαλιστικών πολέμων να συνοδεύουν το άπλωμα της «δημοκρατίας» τους. Τώρα ο εθνικοκεντρισμός που κάθε άλλο παρά καταργεί τον ιμπεριαλισμό (το ίδιο ειπώθηκε και για τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση) φέρνει ρατσισμό όχι μόνο για τους αλλοεθνείς αλλά συνολικά για τον κόσμο της δουλειάς και ιδιαίτερα την εργατική τάξη που επιμένει να αντιστέκεται παρά τη διάλυση του κινήματός της.

Ούτε οι δασμοί του Τραμπ είναι κάτι που δεν έκανε και ο Μπάιντεν, συνολικά η ανάσχεση της Κίνας με την απειλητική πέραν των άλλων τεχνολογική της ανάπτυξη  ήταν σοβαρή έγνοια και των δημοκρατικών. Θα μείνουμε όμως στο δεύτερο δεδομένο που ονομάσαμε ήδη αντιδραστική ρότα των εξελίξεων. Ήταν ήδη σ’ εξέλιξη δεκαετίες τώρα η επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη που εδράζονταν στους συσχετισμούς που προέκυψαν από τη διάλυση του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.

Η επίθεση σε σύμπλεξη με την κρίση του συστήματος έχει οδηγήσει ήδη τον κόσμο μέσα από σφοδρούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς σε μια διαδικασία αναδιάταξης δυνάμεων με πιο σημαντικό στοιχείο την ανάδυση σειράς δυνάμεων με κύριες Ρωσία, Κίνα, Ινδία που διεκδικούν με όρους ιμπεριαλιστικής ισχύος κομμάτι από την παγκόσμια πίτα. Έτσι από την «παγκοσμιοποίηση» μετά τον covid περάσαμε στους εμπορικούς πολέμους, τη γενικευμένη απορρύθμιση της λειτουργίας του συστήματος και σε συνολικά πιο οξυμένες ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις με πολεμικές εκφράσεις του επιπέδου της ουκρανικής που είναι πια ανώτερης κλίμακας. Ανάλογης κλίμακας είναι και οι πόλεμοι στην ενέργεια, το εμπόριο, τις νέες τεχνολογίες, τα νομίσματα, ή το νόμισμα, κ.ο.κ.

Άποψή μας είναι πως στα διάφορα επίπεδά της η σύγκρουση ανέβηκε σε μια κλίμακα που δύσκολα θα επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση. Ο πόλεμος είναι όχι μόνο η συνέχιση μα και η κορύφωση της πολιτικής σύγκρουσης η οποία φυσικά συμπυκνώνει την οικονομία. Το πρόβλημα εδώ και όχι φυσικά για πρώτη φορά είναι η ύπαρξη των πυρηνικών. Θα προτείνουμε σ’ αυτούς που δε θέλουν συνειδητά να τρομοκρατούν τους λαούς να μη χρησιμοποιούν τον όρο παγκόσμιος πόλεμος τόσο αβασάνιστα. Όχι ότι δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Κάθε άλλο. Όμως όλοι οφείλουμε να ξέρουμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει έως και σε ολοκαύτωμα του πλανήτη. Καμιά αντιπυραυλική ασπίδα δε διασφαλίζει απόκρουση του αντιπάλου και άρα νικητή όπως χρόνια πάσχιζαν ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Απόδειξη οι νέοι πύραυλοι της Ρωσίας που ούτε αυτοί φυσικά μπορούν να διασφαλίσουν νίκη για τη Ρωσία. Αυτό και μόνο αυτό το σημείο της μη εξασφάλισης νικητή οδηγεί στην όποια περίσκεψη τους κάθε λογής φονιάδες των λαών που έχουν αποδείξει πως κατά τα άλλα είναι αδίσταχτοι. Και φυσικά οι κίνδυνοι παρόλα αυτά είναι υπαρκτοί και ενισχύονται. Όμως να ξέρουμε γιατί μιλάμε.

Να ξέρουμε επίσης πως αν ο Τραμπ δεν ήταν επιλογή των κυρίαρχων του κεφαλαίου στις ΗΠΑ, ήταν η πολιτική του που έτσι κι αλλιώς σταθμίζεται και θα σταθμίζεται για καιρό και στο τέλος σίγουρα θα διαφέρει στην πράξη από μια σειρά προεκλογικά πυροτεχνήματα. Από τη ελληνική μπανανία μέχρι τις ΗΠΑ το κράτος έχει συνέχεια, ακόμη περισσότερο η επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη και σε όλα τα εργαζόμενα στρώματα. Η φασιστικοποίηση δεν είναι ίδιον του Τραμπ ή της Λεπέν. Ο Μακρόν με τα τανκς και κάθε ακραία βία επέβαλε το τσεκούρι στις συντάξεις κ.ο.κ. Ούτε φυσικά ο πολύς Τραμπ θα φέρει την ειρήνη. Η πολιτική όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο ανεξαρτήτως πολιτικής τακτικής κερδίζει έδαφος και ταυτόχρονα δημιουργεί έδαφος και ανάγκη για αντιστάσεις.

Εξίσου κρίσιμη και σε αλληλοτροφοδότηση με την πάλη για το μεροκάματο η πάλη ενάντια στον πόλεμο. Στην αντίσταση και στην πάλη θα κριθεί η ζωή και το μέλλον όχι μόνο της εργατικής τάξη, μα ολάκερης  της ανθρωπότητας. Το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου δε διορθώνεται, ούτε αλλάζει πορεία σε σχέση με την επίθεση στην εργατική τάξη και συνολικά στους λαούς παρά μόνο αν απειληθεί από την πλευρά τους. Όποια κι αν είναι η πορεία και η έκβαση των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων, όποια κι αν είναι η τεχνολογική πρόοδος μόνο μέσα από το πύκνωμα και το μέστωμα των αντιστάσεων μπορεί να γεννηθεί η ελπίδα και η προοπτική για τους λαούς.