Στο παρασκήνιο της επικαιρότητας

Πώς τίθεται πλέον το ζήτημα. Στις δυσκολίες των καιρών, στα αρνητικά της περιόδου που διανύουμε τίθεται πλέον και αυτό το πρόβλημα. Η σε σημαντικό βαθμό απαξίωση των αριστερών δυνάμεων στη χώρα μας (αλλά και γενικότερα). Ένα πρόβλημα που αναπαράγεται με βάση την πολιτική αυτών των δυνάμεων, την εν γένει στάση τους, την εικόνα που εκπέμπουν. Ας εξηγηθώ περισσότερο.

Όταν οι δυνάμεις της Αριστεράς πολιτεύονται στο πλαίσιο και με τους όρους του συστήματος, για ποιον λόγο οι λαϊκές μάζες να συνταχθούν μαζί τους; Όταν με την πολιτική τους δείχνουν ούτε να θέλουν και ούτε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τα -άμεσα τουλάχιστον- προβλήματα του λαού, για ποιον λόγο να τις ακολουθήσουν; Όταν τις βλέπουν να επιδίδονται σε μια πολιτική συναλλαγών με το σύστημα, για ποιον λόγο να τις εμπιστευθούν;

Πέρα από αυτά, υπάρχει και μια ακόμη και άλλο τόσο σημαντική διάσταση του προβλήματος. Μια οπορτουνιστική πολιτική έχει τις αναπόφευκτες συνέπειές της στο σύνολο των εκφράσεων αυτών των σχηματισμών. Διαβρώνει και δίνει το «χρώμα» της σε όλες τις λειτουργίες προς τα μέσα και προς τα έξω. Στην λογική με την οποία αντιμετωπίζουν τον λαό. Στις μεθόδους που χρησιμοποιούν. Στους τρόπους που κινούνται. Στο ήθος που εκφράζουν. Της συνολικής εικόνας που εκπέμπουν

Θα ήθελα να σταθώ λίγο περισσότερο στο τελευταίο. Δεν πρόκειται απλά και μόνο για ένα ζήτημα ηθικής τάξης (που είναι και τέτοιο). Πρόκειται για ένα εξόχως πολιτικό ζήτημα. Ας έχουμε καθαρό ένα πράγμα και στο οποίο με έναν τρόπο αναφέρθηκα και προηγούμενα. Οι φορείς του αριστερού, του κομμουνιστικού κινήματος δεν χαίρουν της ασυλίας που έχουν οι αντίστοιχοι αστικοί. Ούτε και αντιμετωπίζονται με τα ίδια κριτήρια από τον λαό.

Οι άνθρωποι του λαού μπορούν να συνταχθούν με τους κομμουνιστές και την αριστερά μόνο και εφόσον τους εμπιστευτούν. Μόνο και εφόσον εμπνευστούν από την πολιτική, τη στάση, το παράδειγμά τους. Σε μια τέτοια βάση, η συνέπεια, η εντιμότητα, η καθαρότητα, η ειλικρίνεια δεν αποτελούν απλά και μόνο ζητήματα ηθικής τάξης. Αποτελούν πολιτικό όπλο με αποφασιστική επίδραση στο κέρδισμα της εμπιστοσύνης των λαϊκών μαζών.

Τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα έχει η υποτίμηση, η αφ’ υψηλού θεώρηση αυτών των ζητημάτων. Όσοι πιστεύουν ότι με χειρισμούς και με «έξυπνες» κινήσεις μπορούν να

απαντήσουν στο πρόβλημα του κινήματος, το μόνο που θα βρουν μπροστά τους είναι το δικό τους αδιέξοδο.

Όσοι φαντάζονται ότι με ίντριγκες και δολιχοδρομίες μπορούν να χειριστούν τη λαϊκή υπόθεση, είναι καταδικασμένοι να στριφογυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους.

Όσοι θεωρούν πως είναι ο λαός που «δεν καταλαβαίνει» το πόσο σπουδαία είναι η πολιτική τους, ας μην εκπλήσσονται που οι λαϊκοί άνθρωποι δεν βρίσκουν και πολλούς λόγους για να πάρουν στα σοβαρά μια τέτοια Αριστερά.

Ένα κρίσιμο «στοίχημα»

Κλείνοντας αυτό το κεφάλαιο, αλλά και συνολικά αυτή την παρέμβαση, ένα πράγμα θα ήθελα να υπογραμμίσω.

Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης των λαϊκών μαζών είναι ένα στοίχημα που είτε θα το κερδίσουν οι κομμουνιστές είτε θα το συναντούν συνεχώς σαν φραγμό των προσπαθειών τους. Δεν είναι μια εύκολη υπόθεση και ο πρώτος όρος για την αντιμετώπισή του είναι η κατανόηση δύο βασικών πραγμάτων.

Πρώτο, το πού βρισκόμαστε σήμερα σε σχέση με αυτό το θέμα. Δεύτερο, το πόσο μεγάλη είναι η σημασία του για το προχώρημα της υπόθεσής τους.

Απόσπασμα από το τέλος, της σχετικά πρόσφατης τοποθέτησης του Βασίλη Σαμαρά με τίτλο “Η αντιμετώπιση της πραγματικότητας έχει τις δικές της απαιτήσεις.”

 

Στο παρασκήνιο της επικαιρότητας.

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την 52 επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου οι αγωνιστές που έχουν αναφορά την υπόθεση αν μη τι άλλο συζητούν η έστω προβληματίζονται σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα στην Αθήνα.

Δεν θα μπω στο βολικό δέλεαρ να κατατάξω τις οργανωτικές – αντιαριστερες τουλάχιστον,  επικίνδυνες μαγκιτσες, σε ένα και μόνο πολιτικό χώρο.

Θεωρώ και συμφωνώντας με το παραπάνω απόσπασμα ό,τι τους..ηθικούς αυτουργούς οι διάφοροι που σήμερα κραδενουν τη ρομφαία καλό θα ήταν να τους αναζητήσουν στο θεωρητικό υπόβαθρο που οδηγεί σε αυτά τα θλιβερά σκηνικά.

Στην προσμονή εύκολων δρόμων για την επάνοδο στο πολιτικό προσκήνιο.

Στη διαπαιδαγώγηση στη βάση αυτής της αντίληψης και συνακόλουθα στην ενσταλαξη της αντίστοιχης κουλτούρας και στη έκταση Όλων των πολυποίκιλων διαμορφώσεων με πρώτο και καλύτερο το ρεβιζιονιστικο ΚΚΕ.

Και εδώ δεν αναφέρομαι στα πολλαπλά ανά τα χρόνια μπινελικια η τραμπουκισμους ένθεν κακειθεν.

Αναφέρομαι στο απολιτικ ντοπαρισμα, στην προσμονή και προώθηση στρεβλων οραμάτων και αν ήταν οράματα πάει καλά, μα κυρίως είναι το πολιτικό διαταυτα της υποταγής σε ένα σύστημα που δεν μπορεί κατά τις ηγεσίες Όλων αυτών των χώρων να ανατραπεί επαναστατικά και στη θέση του να οικοδομηθεί το ΑΎΡΙΟ.

Στο έδαφος αυτής της διαπίστωσης σκαρώνουν οι διαφορές μανουλες και μπαμπάδες ιδεολογήματα του συρμού, που στο αδιέξοδο τους οδηγούν στην μιζέρια, τη σήψη και στα θλιβερά προχθεσινα “έργα”

Για τη συζήτηση και κυρίως ως παρακίνηση προς αξιοποίηση της παραπάνω τοποθέτησης στην οποία έκανα και αναφορά.

Το να ντυθώ και να φέρομαι εγώ ή το οποιοδήποτε εγώ, με κομμουνιστική πρόζα, δεν με καθιστά την ίδια στιγμή και κομμουνιστή. Το να το παίζει μια ομάδα ότι πάει για να δράσει με μπολσεβίκικους όρους είναι στην εποχή της ήττας και της αποσυγκρότησης αυτού που υπήρξε ως ΕΕΚΚ, τουλάχιστον αστείο αν δεν προκαλεί θλίψη σε μπερδεμένους..υπάρχουν όμως και οι.. συνεπείς οπορουνιστες. Αυτοί φέρει πειν που τα χρόνια του επάρατου Τσίπρα/ Οδυσσέα κατάφεραν να μπερδέψουν και τελικά να απογοητεύουν ένα δυναμικό φτάνοντας όμως να καθίσουν για ένα διάστημα στα βουλευτικά έδρανα. Πολλοί άλλοι συνεπείς τους ζήλεψαν τότε για αυτήν τους την επιτυχία..

Παλιά υλικά σε διαρκή ανακύκλωση του περιτυλίγματος (ξανά δάνειο (αλλαγμένο)από άρθρο του Βασίλη Σαμαρά).

Για να μην το κουράζω άλλο και επειδή ακόμα και αυτή η παρέμβαση έχει στοιχεία κουβέντας για..τους μυημένους.

Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης των λαϊκών μαζών είναι ένα στοίχημα κρίσιμο για την εποχή μας, -για αυτούς που θέλουν να κινηθούν σε μια προωθητική ως προς την πάλη των μαζών κοσμοαντίληψη-. Ίσως ευρύτερα για την ιστορική περίοδο, στην οποία το κίνημα και οι διαθέσεις των από κάτω στη βάση της πραγματικότητας θα κινούνται με όρους και στα πλαίσια αγώνων Αντίστασης.

Κάνοντας και μια σχετικά φιλόδοξη προβολή, το ίδιο αυτό ζήτημα θα μπαίνει κάθε φορά ως προϋπόθεση της προώθησης της ιστορίας σε νέα άλματα ακόμα και στις κοινωνίες του σοσιαλιστικού αύριο. Διδακτική η τοποθέτηση, σχετικά με το ζήτημα του ποιος πρέπει να έχει την αρμοδιότητα της αρμοδιότητας (Μ.Π.Π.Ε.).

Οι αριστεροί αγωνιστές που θα κινούνται η που θα προκύπτουν συνεχώς στα πλαίσια της κίνησης, μέσα στην πάλη και με όρους πάλης. Διαπιστώνουν και συν το χρόνο θα διαπιστώνουν ακόμα περισσότερο τους όρους με τους οποίους χτίζεται σήμερα, το αύριο. Η δικιά μας συμβολή σε αυτές τις διαπιστώσεις θέλει να βασίζεται και με όρους ενότητας και πάλης, αντιπαράθεσης και σύνθεσης, κοινής δράσης και αγώνα, θέλει να συνδράμει.

Έξω από αυτές τις διαδρομές, έξω από την ουσιαστική και πολυσύνθετη σχέση με τον τον κόσμο του μόχθου,στις αγωνίες του, τις αναγκαιότητες της πάλης του τα ερωτηματικά και τις αναγκαίες απαντήσεις σε αυτά. Η όποια προσπάθεια όσο και αν φουσκώνει προσκερα, άλλο τόσο θα ξεφουσκώνει με πάταγο.

Εμείς εκεί αναζητούμε το δικό μας οξυγόνο, προς τα εκεί επενδύουμε το σύνολο των προσπαθειών μας, σε αυτή την κατεύθυνση πάλης συγκροτουμαστε και θέλοντας να έχουμε αναφορά τους καθ’ ύλην αρμόδιους. Την εργατική τάξη, τον κόσμο της δουλειάς και τα παιδιά του. Στον φτωχοπροδρομικό κατά διαφόρους κοπιαστικό μονόδρομο της Αντίστασης στην επίθεση του κεφαλαίου στις δυνάμεις της εργασίας και του ιμπεριαλισμου απέναντι στους λαούς, εκεί και πάλι εκεί.

Όλοι στις διαδηλώσεις για την επέτειο της λαϊκής εξέγερσης του 73.

 

Κερδύλιας Ν.  μέλος της Π.Ο.  Κομμουνιστική Πάλη