“ Πέθανε” η Αλάσκα ή μήπως η πραγματικότητα είναι πεισματάρα;

Επιμένοντας στη λενινιστική ανάλυση και αντίληψη, έχουμε επισημάνει πως από τα χρόνια του Λένιν στην εποχή μας έχουν προστεθεί αρκετά αλλά σίγουρα δύο πολύ σημαντικά στοιχεία που επιδρούν στη λειτουργία του καπιταλιστικού- ιμπεριαλιστικού συστήματος, που τέτοιο παραμένει.

Το πρώτο είναι το άπλωμα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, άρα και της εργατικής τάξης σ’ όλο τον πλανήτη και σ’ όλη σχεδόν τη σφαίρα παραγωγής και το δεύτερο η ύπαρξη των πυρηνικών. Ο κόσμος μας είναι πλέον μεγάλος και πολύπλοκος και οφείλουμε να έχουμε ξεκάθαρο πως η προσέγγιση της πραγματικότητας δε  βοηθιέται με απλουστεύσεις. Ούτε με αναπαλαιώσεις τσιτάτων, ούτε πολύ περισσότερο με αναπαραγωγή αστικών σχημάτων και μοτίβων που επέβαλε το σύστημα στη βάση των συσχετισμών.

Ένα απ’ αυτά είναι αυτό της Γιάλτας και του μοιράσματος του κόσμου από τους ισχυρούς. Δε θα σταθούμε εδώ στην στρατευμένη αντικομμουνιστική στόχευση του αφηγήματος, που ήθελε να εξομοιώσει την ηρωική χώρα της ανθρωπιάς, της ειρήνης και της προόδου, την Ε.Σ.Σ.Δ., με τις ΗΠΑ – Αγγλία που με Χιροσίμες και μια ολάκερη τραγική ακολουθία με πολέμους,  χούντες καταδυναστεύσεις έως την πρόσφατη υπόθαλψη γενοκτονίας, απέδειξαν πως απλώς αποτελούν συνεχιστές του χιτλερισμού, της αποικιοκρατίας και όλης της ιστορίας αυτών που επιμένουν αιώνες τώρα να λειτουργούν ως ιδιοκτήτες του πλανήτη.

Ο πολύς Τραμπ, σε εποχές που το σύστημα δεν έχει αντίπαλο (εφόσον η εργατική τάξη παραμένει αποσυγκροτημένη), δεν κρύβεται. Εκδηλώνει ωμά και κυνικά τις αρπακτικές ιδιότητες του ιμπεριαλισμού των Γιάνκηδων και οι νεότεροι απλώς πρέπει ν’ ανατρέξουν στην όχι πολύ παλιά ιστορία για να δουν ότι, τίποτα από τα πρόσφατα έργα του τραμπούκου του πλανήτη δεν αποτελεί κάτι  νέο για τα έργα και  ημέρες των ΗΠΑ. Εκεί που θα σταθούμε είναι στις στρεβλώσεις της πραγματικότητας που επιχειρούνται, μήνες τώρα, με αφορμή την Αλάσκα. Εξίσου όμως είναι ανάγκη ν’ αναφερθούμε και σε στρεβλώσεις με αντίθετο πρόσημο που αντί για νέες Γιάλτες και “ειρηνικά” μοιράσματα των ισχυρών, βλέπουν τα τελευταία δύο χρόνια την προετοιμασία παγκόσμιου πολέμου πάλι από τους ισχυρούς και τα μπλοκ που συγκροτούν.

Και στις δύο περιπτώσεις οι βασικοί παραγωγοί των σχετικών αφηγημάτων δεν είναι καθόλου αθώοι. Δε λείπουν βέβαια και αναφορές αυτών που αφελώς και άστοχα αναπαράγουν ακόμη και στην αριστερά αυτές τις αποπροσανατολιστικές, και στις δύο περιπτώσεις, απόψεις. Ας ξεκινήσουμε με τη δεύτερη άποψη αυτή του παγκοσμίου πολέμου, που βρίσκεται λέει σε φάση προετοιμασίας. Οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές επιδιώκουν το δαπανηρό επανεξοπλισμό τους την ώρα που κάνουν την κρίση ευκαιρία επίθεσης στην εργατική τάξη αξιοποιώντας τον μπαμπούλα της Ρωσίας. Ετοιμάζουν τάχα καταφύγια, στέλνουν τον κόσμο για ιώδιο στα φαρμακεία και αξιοποιούν στην παραπάνω κατεύθυνση (έως γελοία) την πολεμικαπηλεία, για να προχωρήσουν την επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία, αλλά και τον αναγκαίο μιλιταρισμό στην κοινωνία για να γίνουν επιτέλους ισχυρή στρατιωτική παρουσία.

Ανάλογα λειτουργούν και οι υπόλοιποι “πρόθυμοι” της Ε.Ε. τώρα μάλιστα που οι ΗΠΑ τους άφησαν την καυτή πατάτα του ουκρανικού χωρίς φυσικά να τους χαρίζουν στιγμή το ρόλο ρυθμιστή που (παρά την “τρέλα” του Τραμπ)  οι ΗΠΑ και ο ίδιος κρατούν με μεγάλη προσοχή. Σ’ έναν παγκόσμιο παροξυσμό εξοπλισμών, που καθαυτός γεννά πολεμικούς κινδύνους, η  αστική τάξη της χώρας μας δίνει επίσης δισ για όπλα για το δικό της μπαμπούλα και όχι μόνο.

Για την πραγματικότητα των δοσμένων πολεμικών κινδύνων που γεννά ο ανεβασμένος ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός σ’ όλα τα πεδία, θα λέγαμε πως μετά την Ουκρανία η κλίμακα ξεκάθαρα έχει ανέβει. Η τραγική ακολουθία καταστροφής χωρών θα πυκνώσει χωρίς να έχουμε τη δυνατότητα πολύ συγκεκριμένης πρόβλεψης του που, πότε κ.ο.κ. Άλλωστε ο δεύτερος  πύραυλος Oreshnik των Ρώσων στη Δυτική Ουκρανία, δίπλα στα σύνορα του ΝΑΤΟ,  αποκαλύπτει πως το πότε, τι είδους και αν καταφερθεί  να υπάρξει μια ρύθμιση στο Ουκρανικό, παραμένει ερωτηματικό.

Από μια άποψη τι καλύτερο να φθείρεται με πόλεμο ο στρατηγικός ανταγωνιστής των ΗΠΑ σε επίπεδο πολεμικής ισχύος και οι ΗΠΑ να κάνουν κινήσεις από τη Μέση Ανατολή μέχρι τη Νιγηρία και από τη Βενεζουέλα μέχρι την Αλάσκα με μικρό κόστος αλλά με σοβαρά αποτελέσματα, χωρίς να χρειάζεται να παίρνουμε της μετρητοίς τις φαμφάρες του Τραμπ. Από την άλλη φυσικά το πιο κρίσιμο επίδικο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, όσο μένει να κρίνεται στα πεδία των μαχών κρύβει έως και απρόβλεπτους κινδύνους. Γι΄ αυτό το δεύτερο η πολιτική των ΗΠΑ άλλαξε στο ουκρανικό με τον Τραμπ και η Αλάσκα ήταν όντως σπουδαίο γεγονός. Λιγότερο αξιολογούμε το φυλλάδιο του NSS (εθνική στρατηγικής ασφάλειας) μιας και ποτέ ένα δημόσιο κείμενο (πόσο μάλλον του Τραμπ) δε τα λέει καθαρά και σίγουρα όχι όλα.

Πριν αναφερθούμε στην Αλάσκα και τα αφηγήματα περί νέας Γιάλτας που οι ισχυροί ξαναμοιράζουν τον κόσμο θα κλείσουμε με το αφήγημα περί παγκοσμίου πολέμου ξεκαθαρίζοντας την εκτίμησή μας. Είπαμε ήδη για το ανέβασμα της κλίμακας των ανταγωνισμών. Όμως για να μιλάμε μετά λόγου γνώσης… ας μη ξεχνάμε τα πυρηνικά… Οι ιμπεριαλιστές επιδιώκουν την ενίσχυση και όχι την καταστροφή τους. Αποκλείεται ο πυρηνικός πόλεμος;  Όχι, δυστυχώς για την ανθρωπότητα. Όμως για την ώρα τα πυρηνικά αποτρέπουν την απευθείας σύγκρουση π.χ. ΗΠΑ- Ρωσίας. Σε κάθε περίπτωση δε στέκει να λέμε ότι οι ιμπεριαλιστές μεθοδεύουν τον παγκόσμιο πόλεμο όσο κι αν ιστορικά αποτελεί κατάληξη των κρίσεων και του ανταγωνισμού. Άλλωστε η τραγική ακολουθία πολεμικής καταστροφής δια αντιπροσώπων δίνει τέτοιες “διεξόδους”. Αρκεί και προκαλεί ανθρωποσφαγεία κλίμακας, φασισμούς έως και γενοκτονίες για την υποταγή των λαών, ιδιαίτερα όσο αυτοί καθυστερούν στο ταξικό πεδίο να συγκροτηθούν σε υπολογίσιμο αντίπαλο.

Το ουκρανικό και η σύγκρουση Ανατολής – Δύσης δε ξεκίνησε χθες και δε θα τελειώσει αύριο. Ήδη διατυπώνοντας την άποψή μας για τον παγκόσμιο πόλεμο τοποθετηθήκαμε και για την αφελή τάχα αλλά πιασάρικη άποψη που λέει ότι Τραμπ- Πούτιν άντε και ο Κινέζος Σι τα βρήκαν, μοίρασαν τις σφαίρες επιρροής κ.ο.κ.Φυσικά η πραγματικότητα επιμένει… Έτσι ο δεύτερος Oreshnik τέσσερις μήνες μετά την Αλάσκα και η ένταση των θανατηφόρων μαχών στη γραμμή σύγκρουσης αποκαλύπτει πόσο ειρηνικά λύνουν τις διαφορές τους οι ιμπεριαλιστές και της εποχής μας. Ας μην αναφερθούμε καν στην πάντα διακεκαυμένη ζώνη πολέμου στη Μέση Ανατολή και σε μια σειρά άλλα μέτωπα που σιγοκαίνε….

Μοίρασαν λέει τον κόσμο στην Αλάσκα… σίγουρα η συνάντηση ανέτρεψε το μέχρι τότε κλίμα. Μα το προηγούμενο  απέχει πολύ απ’ την αλήθεια. Καταρχήν που ήταν η Κίνα; Και στο κρίσιμο επίδικο της συνάντησης, το Ουκρανικό, πόσες δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς θα χρειαστεί η όποια ρύθμιση αν και εφόσον υπάρξει; Μοιράζεται και ξαναμοιράζεται ο κόσμος μέσα από ρυθμίσεις, λυκοσυμμαχίες προσωρινές ή και πιο μόνιμες, αλλά η κύρια και μόνιμη πλευρά στις σχέσεις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών είναι ο ανταγωνισμός. Ως εκ τούτου οι πόλεμοι είναι αναπόφευκτοι και δεν υπάρχουν ειρηνικές μοιρασιές.  Η ιστορία και η πράξη διέψευσε και διαψεύδει συνεχώς τον Κάουτσκι και κάθε λογής απολογητές του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου και δικαιώνει το Λένιν.

Μετά από ένα παγκόσμιο πόλεμο κατοχυρώνεται μια συνθήκη ειρήνης (παύση) συνήθως στις γραμμές των μετώπων. Σήμερα δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Οι πολεμικές συγκρούσεις συνεχίζονται σε περιφερειακό επίπεδο και θα συνεχίζονται στο πλαίσιο της στρατηγικής αναμέτρησης. Ταυτόχρονα  η σύγκρουση – αναμέτρηση διεξάγεται αδιαλείπτως από την επόμενη κιόλας μέρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σ’ όλα τα πεδία χωρίς σταματημό. Νομισματικός, ενεργειακός, σπάνιες γαίες, τεχνολογικός, δρόμοι εμπορίου, συμμαχίες κ.ο.κ., είναι κρίσιμα πεδία ανταγωνισμού που κρίνουν όχι μόνο την οικονομική ισχύ αλλά και τη δυνατότητα και την έκβαση των συγκρούσεων στο επίπεδο της στρατιωτικής ισχύος.

Σήμερα οι ΗΠΑ επιδιώκουν με αγωνία να παραμείνουν πρώτες με διαφορά από τον όποιο δεύτερο για όσο μπορέσουν περισσότερο. Είναι επικίνδυνες για τυχοδιωκτισμούς; Ναι. Πάντα η πολιτική του ιμπεριαλισμού έχει αυτό το στοιχείο. Ακόμη περισσότερο του στριμωγμένου ιμπεριαλιστή. Τίποτα το καινούριο λοιπόν ούτε στην Αλάσκα, ούτε στο πράγματι επικίνδυνο τζατζάρισμα και τεστάρισμα με την ωμή πειρατεία στα ρωσικά πλοία στα ανοικτά του Ατλαντικού. Ο δεύτερος πύραυλος Oresnik ήταν απάντηση γι’ αυτή την πειρατεία, αλλά όχι μόνο γι’ αυτήν. Το χτύπημα με δεκάδες drones στο σπίτι του Πούτιν – σταθμό του πυρηνικού οπλοστασίου τεχνικά οι ΗΠΑ σίγουρα το γνώριζαν αφότου έγινε. Πιθανότατα μάλιστα όπως βεβαιώνουν οι κατέχοντες αλλά και η κοινή λογική,  δε θα μπορούσε να γίνει αν δε το στήριζαν. Αν βάλουμε και την εξάντληση του χρόνου ανανέωσης των πυρηνικών συνθηκών, η απάντηση του Oreshnik πιθανότατα να μην φτάσει από πλευράς Ρωσίας.

Οι ΗΠΑ για την ώρα εμφανίζονται τάχα αδιάφορες για τον Oresnik και τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία. Τραμπουκίζουν όλο τον πλανήτη μα ανεξάρτητα πως εμφανίζονται, ο δεύτερος τραμπούκος του πλανήτη που οφείλουν να σέβονται στρατιωτικά είναι ο ρωσικός ιμπεριαλισμός. Ο κινέζικος ογκόλιθος απάντησε δραστικά στο οικονομικό, ιδιαίτερα με τις σπάνιες γαίες, όμως η συστηματική (Παναμάς,, Βενεζουέλα) εκδίωξή του από τη Λατινική Αμερική θυμίζει σημαντικά τη Λιβύη. Ξεκάθαρα η κλίμακα έχει ανέβει σ’ όλα τα πεδία της σύγκρουσης. Όμως για όλα αυτά και τις αναγκαίες απαντήσεις από τη λαϊκή σκοπιά στο Β’ μέρος του άρθρου ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί- πόλεμος. Δεδομένα και ερωτήματα.