Σχετικά με τη νέα συμφωνία του ελληνικού δημοσίου με τη Chevron

Για ακόμα μια φορά, η εργατική τάξη, ο κόσμος του μόχθου και η νεολαία στη χώρα βομβαρδίζεται με τα “συγκλονιστικά” νέα.

Διάφοροι επιφανείς γεωπολιτικοί αναλυτές και “έγκριτοι” δημοσιογράφοι πανηγυρίζουν προκαταβολικά για την επιτυχία των υπογραφών που έπεσαν.

Και τι δεν είπαν αυτές τις ώρες κυβερνητικοί και άλλοι παράγοντες του αστικού κόσμου.

Ο πρωθυπουργός της χώρας υπογράμμισε κομπαζοντας την διαφαινόμενη “ενεργειακή ανεξαρτησία” τη “γεωπολιτική αναβάθμιση”, τη σταδιακή μετατροπή της χώρας σε ” χώρα εξαγωγέα φυσικού αερίου”, σε.. ενεργειακό el Dorado.

Στο ίδιο μήκος κύματος διάφοροι δημοσιολογουντες υπογραμμίζουν αυτές τις ώρες μετά τις υπογραφές, τις “ωραίες στιγμές που έρχονται”, το ποσό καλό είναι για τον τόπο αυτό που έρχεται” και άλλα αντίστοιχα.

Δεν θα μπούμε στην υπόθεση- εκτίμηση του τι κρύβεται στα ενεργειακά οικόπεδα και πόσο αξιοποιήσιμο είναι.

Για εμάς η αξία της συζήτησης έγκειται στο ξεδίπλωμα της από τη μεριά των εργαζομένων λαϊκών μαζών στη χώρα.

Οι παράγοντες του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, θέλουν και θα κινηθούν προσπαθώντας να πείσουν για
τα προλεγόμενα.

Κατά τη δική μας άποψη, η όλη ιστορία των εξορύξεων σε καμία περίπτωση δεν αφορά την ευημερία τόσο του ελληνικού λαού όσο και ευρύτερα των λαών της περιοχής μας.

Αφορά και αυτή με τη σειρά της, είναι τμήμα της μεγάλης αναμέτρησης που εξελίσσεται στον καιρό μας μεταξύ των δυνάμεων της Δύσης με αυτές τις Ανατολής.

Πιο συγκεκριμένα εντάσσεται στον εν εξελίξει ενεργειακό πόλεμο και στην προσπάθεια των ΗΠΑ να τροποποιήσουν τους όρους της ενεργειακής τροφοδότησης της Ευρώπης από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες.

Στο πλαίσιο των ευρύτερων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της πολιτικής ιεράρχησης που κάνουν οι Αμερικάνοι για την περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου με ότι και αν αυτό συνεπάγεται.

Σε αυτό το μάτι του κυκλώνα μας εμπλέκουν οι πολιτικές και γεωπολιτικές επιλογές της αστικής τάξης και της κυβέρνησης. Μέσα από αυτές τις επικίνδυνες, τυχοδιώκτες διαδρομές, φιλοδοξεί να διευρύνει τόσο την κερδοφορία της όσο και την οποία διεύρυνση των γεωπολιτικών της δυνατοτήτων, ως παράγοντας “σταθερότητας’ και εγγυητής της συνοχής στην εύθραυστη και ταραγμένη περιοχή μας.

Είναι βρώμικη δημαγωγία τα περί ενεργειακής επάρκειας και τα περί φθηνής ενέργειας. Δεν αφορούν το λαό.

Συμφωνίες σαν και αυτή, υπηρετούν το νέο δόγμα του των ΗΠΑ του Τραμπ drill baby drill με το οποίο πλάι στη Chevron και τις ΗΠΑ, θα βρουν χώρο για μπίζνες και Έλληνες κεφαλαιοκρατες.

Άλλοι λαοί της περιοχής της νοτιοανατολικής Μεσογείου, πόσο μάλλον της Μέσης Ανατολής που έχουν την τύχη (;) οι χώρες τους να έχουν σπουδαίο ορυκτό πλούτο στο υπέδαφος τους, μπορούν εύκολα να λειτουργούν ως αντιπαράδειγμα ευημερίας και ευτυχίας. Κάθε άλλο.

Οι ροές ενέργειας, τα κοιτάσματα και οι δρόμοι μεταφοράς μετατρέπουν αυτές τις περιοχές σε πεδίο σφοδρής γεωπολιτικής αντιπαράθεσης και οδηγούν σταθερά και συνεχώς σε καταστροφή και μεγάλες οδύνες τους λαούς.

Σε τέτοιες περιπέτειες μας εμπλέκουν και οι χθεσινές υπογραφές. Και ο κόσμος της δουλειάς το γνωρίζει ότι δεν είναι στα προσεχή να γίνει εμίρης τουναντίον. Ο κόσμος της δουλειάς στη χώρα καλείται να αντιμετωπίσει καθημερινά την επισφάλεια, τους μισθούς φτώχειας και πείνας, τα συνεχή εγκλήματα του κεφαλαίου σε βάρος των παραγωγών όλου του πλούτου.

Συνδιάζοντας τες και με τις άλλες υπογραφές που έπεσαν σχετικά με την παρουσία σώματος Ελλήνων στρατιωτικών στην Γάζα, στο πλάι ΗΠΑ – σιωναζιστων. Η κατεύθυνση είναι σαφής και πρόδηλη.

Η ελληνική αστική τάξη εμπλέκει την εργατική τάξη τον κόσμο της δουλειάς, τη νεολαία της χώρας σταθερά και με μεγάλη συνέπεια στα θέλω και τα πρέπει των μεγαλύτερων φονιάδων των λαών. Μέσα από αυτές τις τυχοδιώκτες επιλογές της τζογαρει τις τύχες του λαού και της χώρας, με σκοπό την ταξική της κυριαρχία και το αυγατισμα της κερδοφορίας της, σε αυτό το πλαίσιο κάνει τις “δουλειές” της.

Κάπως έτσι περιγράφεται η πραγματικότητα, πίσω από τις γραμμές των όσων λέγονται και γράφονται γύρω από τη νέα συμφωνία.

Η ευημερία για το λαό δεν θα προκύψει από την κίνηση των ιμπεριαλιστών και τις επιλογές των αντιδραστικών αστικών τάξεων της περιοχής.

Η συγκρότηση όρων πάλης στην αντίθετη κατεύθυνση προβάλει ως όρος ζωής.

Η Αντίσταση σε αυτές τις επιλογές, μονόδρομος για την ειρήνη και τη φιλία με τους γύρω λαούς.