Στυγνή εκμετάλλευση, πόλεμος, σκλαβοπάζαρα και αγριότερη εκμετάλλευση ή απλά… ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ και ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ

Τι εξωθεί, τι αναγκάζει ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια λαών να πληρώνουν για να μπουν σε μια βάρκα που αν δε βρει την κόλαση του βυθού, τη γνωρίζει στη στεριά; Πως άραγε αμέτρητες οικογένειες με παιδιά, διασχίζουν εκατοντάδες χιλιόμετρα, χωρίς καμία εγγύηση μιας αξιοπρεπούς ζωής στο τέλος του δρόμου; Ποιος λαός, ποιος άνθρωπος αφήνει τον τόπο του, το σπίτι του, την πατρίδα του, αν εκεί δεν πεινά, δε σκοτώνεται από βόμβες, αν εκεί έχει όνειρα που δεν είναι τσαλαπατημένα;

Οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι εκτοπισμένοι, οι πιο δυστυχισμένοι και εκμεταλλευόμενοι προλετάριοι πάνω στη γη, έχουν κοινό παρονομαστή στα βάσανά τους. Είτε αν αποστερούνται από τα στοιχειώδη μέσα για την επιβίωσή τους, είτε αν είναι κατατρεγμένοι πολέμων που έχουν τη σφραγίδα των ιμπεριαλιστών, είναι πάντως θύματα της βαρβαρότητας του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος. Η οποία βαρβαρότητα απλώνεται σε βάθος κατακτήσεων και σε έκταση πλανητική, όσο δε βρίσκει αντιστάσεις πραγματικές, όσο δε βρίσκει απέναντί της η επίθεση υπολογίσιμο αντίπαλο.

Οι καραβιές των κολασμένων που έφτασαν στη Κρήτη κυρίως από τη Λιβύη τις τελευταίες βδομάδες και οι μετέπειτα άθλιες συνθήκες μεταχείρισής τους σε Χανιά και Ρέθυμνο, εν μέσω μάλιστα κύματος καύσωνα, δυστυχώς είναι απλά μια πλευρά του δράματος. Γιατί ήδη εργαλειοποιούνται από τους ιμπεριαλιστές και τις αστικές τάξεις της περιοχής, χρησιμοποιούν τις προσφυγικές ροές σαν διαπραγματευτικό χαρτί για τις επιδιώξεις, τα συμφέροντά τους στην περιοχή, στην αντιδραστική μεταξύ τους κόντρα για όμορους ρόλους και μπίζνες. Χωρίς να ξεχνάμε φυσικά τη βασική πλευρά του εφιάλτη που ζουν, ξεκινώντας από τους βομβαρδισμούς το 2011 από τη ”δημοκρατική δύση” που στήριξε και ενεπλάκη -έστω εμμέσως- και η ελληνική αστική τάξη!

Αυτό κάνει ακόμα πιο εξοργιστική την αντιμετώπισή τους από το κόσμο του κεφαλαίου, τις κυβερνήσεις του, τους πολιτικούς του εκφραστές, τα παπαγαλάκια τους. Και μόνο η πρόσφατη επιλογή Πλέυρη ως αντικαταστάτη του Βορίδη στο Υπουργείο Μετανάστευσης, δείχνει τις πολιτικές τους στοχεύσεις. Ο υπουργός που υποσχόταν νεκρούς στα σύνορα και κόλαση επί γης τη χώρα μας, κουμπώνει με τις προκλητικές σημερινές δηλώσεις του πρωθυπουργού για δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης στη Κρήτη, επαναπροωθήσεις και απελάσεις Λίβυων μεταναστών που αιτούνται άσυλο. Άρα όλα δείχνουν ότι το έγκλημα στην Πύλο είναι μόνο η αρχή, σε μια πολιτική που ενισχύει το πλαίσιο της τρομοκράτησης, φασιστικοποίησης, της επένδυσης στη μισαλλοδοξία, στο ρατσισμό, στον εθνικισμό. Συντασσόμενοι με το πνεύμα των αλυσοπρίονων, της ωμότητας του κεφαλαίου παγκόσμια, σπέρνουν το φασιστικό δηλητήριο στον λαό, αξιοποιώντας το ”εθνικό αφήγημα”, για να καθυποτάξουν πρώτα και κύρια τον εχθρό λαό.

Αυτό όμως αφορά το πλαίσιο ”υποδοχής” των μεταναστών. Καθόλου όμως δε συνεπάγεται και φυσικά θα ήταν εντελώς λαθεμένο να πιστεύει κανείς πως οι μετανάστες, που προκύπτουν από την κτηνώδικη δράση του κεφαλαίου, είτε με την “ειρηνική” άγρια εκμετάλλευση είτε με τους ανοιχτούς πολέμους, δεν είναι απολύτως αναγκαίοι στη λειτουργία του συστήματος. Όταν ο διοικητής της ΤτΕ Στουρνάρας δηλώνει πως χρειαζόμαστε 200000 μετανάστες εργάτες, τονίζοντας το κρίσιμο ζήτημα της ”κοινωνικής συνοχής” αλλά και της αύξησης της ”παραγωγικότητας της εργασίας” (βλέπε ένταση της εκμετάλλευσης), δεν έχει αφετηρία την ”ευαισθησία” και την ”έγνοια” απέναντι στους κολασμένους. Απλά εκφράζει την επιθυμία του κεφαλαίου να εκμεταλλευτεί όσο το δυνατόν περισσότερο και περισσότερα από τις μεταναστευτικές ροές. Τα φτηνά μεροκάματα. Την απαλλαγή από τις υποχρεώσεις – δικαιώματα απέναντί τους. Την εντατικοποιημένη δουλειά, τη στυγνή εκμετάλλευση. Έως και τη χρησιμοποίησή τους για τη διάσπαση, τη σύγχυση, τον απορποσανατολισμό της τάξης, αξιοποιώντας το σκοταδισμό και την πολιτική της εντεινόμενης φασιστικοποίησης.

Μετανάστες για πάσα χρήση λοιπόν. Από τους Αλβανούς που έχτισαν το τουριστικό αργότερα ”θαύμα”που πλασάρουν οι ντόπιοι αστοί, ως τους Πακιστανούς, Αιγύπτιους, Μαροκινούς, Σύριους στα χωράφια της Μανωλάδας, στα θερμοκήπια στο Λασίθι, στις υπηρεσίες στο τουρισμό αλλά και στα εργοστάσια της Αθήνας και αλλού. Σε ένα πλαίσιο αντιδραστικό, που προσιδιάζει με αυτό των σκλαβοπάζαρων προηγούμενων αιώνων, με απειλές για απελάσεις όταν παλεύουν για καλύτερα μεροκάματα, ζωή και με λογικές και πρακτικές ιδιοκτησιακού καθεστώτος, κομμένοι ραμμένοι στις επιταγές της εργοδοσίας. Ήδη εδώ και δεκαετίες, έχει δοθεί η γραμμή από τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, από τους Γκασταρμπάιτερς στη Γερμανία ως και τους μετανάστες στην κεντρική Ευρώπη. Όπως όμως και πρόσφατα και στην Αμερική, που από τη μια εντείνουν το ρατσιστικό πλαίσιο καταστολής, τρομοκράτησης των μεταναστών, αλλά ταυτόχρονα καλούν τους γαιοκτήμονες και μεγαλοαφεντικά στις ΗΠΑ να τους κρατήσουν στη δουλειά, με όρους αποικιοκρατών και σκλαβιάς!

Οι ντόπιοι εργαζόμενοι και συνολικά ο κόσμος της δουλειάς, οφείλουν να δουν λοιπόν ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός, που όσο δεν ενοχλείται, τόσο θα παγιώνει τον εργασιακό μεσαίωνα. Το 13ωρο στη δουλειά, το χτύπημα σε μόνιμη σταθερή δουλειά, η ακρίβεια που σπάει κόκαλα σε συνάρτηση με τους μισθούς ανέχειας, αφορούν όσους αποτελούν τον εργαζόμενο κόσμο στη χώρα. Τα πανάκριβα νοίκια, το ρεύμα, τα είδη πρώτης ανάγκης που γίνονται απλησίαστα έχουν υπεύθυνο και δεν είναι οι κατατρεγμένοι που ψάχνουν τρόπους να ζήσουν κι αυτοί.

Η πολιτική αυτή που εφαρμόζει λοιπόν η αστική τάξη, με τις κυβερνήσεις της και το κράτος της, είναι που δένει την ένταση της καταλήστευσης των παραγωγών του πλούτου και ευρύτερα του κόσμου της δουλειάς, με αυτή που τυχοδιωκτικά, εγκληματικά προς τον λαό και τη χώρα μας μπλέκει στο πόλεμο και στα πιο εφιαλτικά σενάρια. Δίνει δις για όπλα και εξοπλισμούς τη στιγμή που ρημάζει τη περίθαλψη και την εκπαίδευση. Συμμαχεί, ενεργεί μαζί και ξεπλύνει τους σιωναζιστές φασίστες του Ισραήλ, που αιματοκυλεί τους Παλαιστίνιους και τους γύρω λαούς. Ποντάρει ολοένα και περισσότερα στη σχέση εξάρτησης με τους Αμερικάνους φονιάδες, που σπέρνουν και καθοδηγούν τα μακελειά σε όλο το πλανήτη, άρα τους υπαίτιους των απανταχού ξεριζωμένων. Ο ρόλος της βάσης της Σούδας και οι προσομοιώσεις βομβαρδισμού του Ιράν στη χώρα μας τους προηγούμενους μήνες(εκεί είμαστε φιλόξενοι!), είδαμε όλοι παγωμένοι από την επικινδυνότητα των εξελίξεων, τι μπορεί να φέρει ακόμα.

Κόντρα στη φασιστική ρητορεία που επενδύει και αναπαράγει για τα στενά ταξικά συμφέροντά του ο κόσμος του κεφαλαίου, είναι ανάγκη ζωής να μπει μπροστά η μαζική λαϊκή πάλη, που θα βάζει στο στόχαστρο την ανατροπή της πολιτικής της αστικής τάξης. Της εισοδηματικής πολιτικής που φτωχοποιεί τις εργαζόμενες μάζες ανεξαρτήτως καταγωγής, της πολιτικής που διασπά την ενότητα της εργατικής τάξης, που ξεπλένει το ρόλο κεφάλαιου – ιμπεριαλισμού σε όλη την πορεία της προσφυγικής – μεταναστευτικής διαδρομής. Είναι σκοτεινές, σκοταδιστικές, απάνθρωπες οι εποχές που έβαλε όλους τους λαούς το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η αναμέτρηση των ιμπεριαλιστών ολοένα μακραίνει τη λίστα των διαλυμένων χωρών και των σακατεμένων λαών και εγκυμονεί ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους. Κάνοντας το κεφάλαιο την κρίση στοιχείο λειτουργίας αλλά και ευκαιρία, πατώντας πάνω στους αρνητικούς συσχετισμούς για την εργατολαϊκή υπόθεση, σαρώνει κατακτήσεις, σπέρνοντας την πείνα και την εξαθλίωση. Με αυτά είμαστε αντιμέτωποι, στο έδαφος της οργής και αγανάκτησης των μαζών που φουντώνει για αυτά που βιώνουν, ψάχνοντας το τρόπο να φτιάξουν αντιστάσεις και μέτωπα πάλης. Η φασιστικοποίηση, η μισαλλοδοξία, ο εθνικισμός που καλλιεργεί το σύστημα όσο πιάνουν τόπο τόσο θα επενεργούν διαλυτικά και αντίθετα από τα συμφέροντα των μαζών που θέλουν να ζήσουν ειρηνικά και με δικαιώματα.