Τα πρόσφατα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η συζήτηση για εστίες αντίστασης σε κάθε νοσοκομείο είναι παραπάνω από αναγκαία

Μια ματιά στα γεγονότα των τελευταίων ημερών στα νοσοκομεία αρκεί για να κατανοήσει κανείς ότι η επίθεση της κυβέρνησης συνεχίζεται αμείωτη .Τελευταία πράξη αποτελεί το νέο εφημεριακό καθεστώς ,ουσιαστικά η μετατροπή των νοσοκομείων της Αττικής σε «εφημερατζίδικα» με την εφαρμογή καθημερινής πρωινής εφημερίας. Να σημειωθεί ότι μέχρι πρότινος τα νοσοκομεία της Αττικής εφημέρευαν 1 στις 4 ημέρες. Έτσι ως δύο παραδείγματα υπό το νέο καθεστώς έχουμε τον Παμμακάριστο όπου αναγκάζεται να ακυρώσει όλα τα προγραμματισμένα ιατρεία για να τηρήσει το μέτρο, και τον Ευαγγελισμό όπου φτάνει να μετράει 250(!) ασθενείς μόνο για την πρωινή του εφημερία. Το μέτρο αυτό που ουσιαστικά στοχεύει στο φτιασίδωμα της εικόνα που θέλει η κυβέρνηση (αποσυμφόρηση από τα ράντζα), ρίχνει εν τέλει επιπλέον βάρος στους εργαζόμενους του ΕΣΥ σε καθημερινή πλέον βάση και σε μία κατάσταση τραγικής υποστελέχωσης που πλέον η διαφορά μεταξύ προσλήψεων και  παραιτήσεων-συνταξιοδοτήσεων γίνεται όλο και τραγικότερη.

Η εικόνα αυτή συμπληρώνεται με την πρόσφατη φωτιά στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, η οποία εξαιτίας της έλλειψης μηχανισμών πυρασφάλειας και πυροπροστασίας λίγο  έλειψε να αποβεί μοιραία. Σημειώνουμε ότι μόνο το Παπαγεωργίου και το Αττικό διαθέτουν τέτοιου είδους μηχανισμούς, σε ένα σύστημα υγείας που μέσα στην τελευταία δεκαετία μετράει ήδη έξι νεκρούς από πυρκαγιές σε νοσοκομεία.

Η πλέον καθημερινή πραγματικότητα δεν περιορίζεται εκεί , καθώς καθεστώς αποτελούν πλέον οι αναγκαστικές μετακινήσεις ιατρών με εντέλεσθε, η υπερεφημέρευση, η υπερεκμετάλλευση των ειδικευόμενων και των αγροτικών ιατρών και η μετατροπή τους σε αναλώσιμους για μπάλωμα όποιων κενών προκύπτουν σε κοντινές (και όχι μόνο) μονάδες περίθαλψης. Πάντα βέβαια σε συνδυασμό με τον απαραίτητο για την εποχή αυταρχισμό της κυβέρνησης και του Άδωνι απέναντι σε κάθε μορφή έκφρασης δυσαρέσκειας όπως αυτή κι αν προκύπτει από τους υγειονομικούς.

Ο κυνισμός του υπουργού υγείας (που παρέμεινε άθικτος κατά τον ανασχηματισμό λόγω της μεγάλης προσφοράς στην κυβέρνηση),που έφτασε να χαρακτηρίζει ανοιχτά τους υγειονομικούς ως “συμμορίες της μιζέριας”, οδήγησε πρόσφατα σε πειθαρχικό τους παιδιάτρους της Νίκαιας μέσω του διοικητή της 2ης ΥΠΕ, λόγω της άρνησής τους να μετακινηθούν στη Σαντορίνη για κάλυψη της παιδιατρικής κλινικής (πρόσφατα πήρε ο πόνος την κυβέρνηση για τον παιδιατρικό πληθυσμό της Σαντορίνης λόγω της σεισμικής δραστηριότητας).

Σε αυτό το πλαίσιο διεξήχθησαν και οι εκλογές της ΕΙΝΑΠ(πρωτοβάθμιο σωματείο των ιατρών της Αττικής ) όπου η παραδοσιακά πρώτη Παγώνη της Νέας Δημοκρατίας προσπεράστηκε σε ψήφους από την παράταξη του ΠΑΜΕ. Παρά το θετικό γεγονός της αποδοκιμασίας της κυβερνητικής πολιτικής από πλευράς ενός κομματιού ιατρών του ΕΣΥ, η συγκεκριμένη εξέλιξη απέχει κατά πολύ από το να μεταβάλλει ουσιαστικά τους συσχετισμούς εντός του κινήματος των υγειονομικών.

Η ουσία όμως βρίσκεται αλλού. Για να τροποποιηθεί η κατάσταση πρέπει να αρχίσουν να στήνονται εστίες αντίστασης κόντρα στην πορεία της διάλυσης του συστήματος υγείας. Εστίες αντίστασης που θα αναδεικνύουν τα κατά τόπους και ανά νοσοκομείο ζητήματα και θα προσπαθούν να παλέψουν κόντρα σε αυτά, που θα ψάχνουν το βηματισμό τους όχι στο συντεχνιασμό αλλά στην ένωση με τους υπόλοιπους υγειονομικούς. Και που φυσικά θα αναζητούν τη συμπόρευση με το λαό της κάθε περιοχής –  που θα υπερασπιστεί ουσιαστικά τα νοσοκομεία του ιδιαίτερα όταν δει τους εργαζόμενους να βγαίνουν μπροστά.

Μικρές εστίες αντίστασης προκύπτουν ήδη κατά τόπους το τελευταίο διάστημα και ενίοτε με συσσωρευμένη οργή , όπως στα νοσοκομεία της Κρήτης, ή στο Γεννηματάς με τις κινητοποιήσεις των ειδικευόμενων , και άλλα πολλά παραδείγματα. Μόνο που προς το παρόν προσκρούουν μπροστά στο συσχετισμό δύναμης στα πλαίσια του κινήματος ,αφήνοντας βέβαια σημαντικά συμπεράσματα για όποιον θέλει να υπηρετήσει αυτόν τον αγώνα. Από την άλλη, το μόνο σίγουρο είναι ότι τα τριτοβάθμια σωματεία των υγειονομικών απέχουν κατά πολύ αλλά κυρίως δεν θέλουν να εκφράσουν αυτή την αγωνία. Τελευταίο παράδειγμα η άνευρη και άμαζη (κάθε φορά και χειρότερα) κινητοποίηση στις 19 Μαρτίου της ΠΟΕΔΗΝ.

Η υπεράσπιση του δικαιώματος σε ίση, πλήρη και δωρεάν περίθαλψη και οι αγώνες για ανθρώπινους όρους δουλειάς και ζωής είναι ζήτημα μαζικής πάλης του λαού και των εργαζομένων. Ιδιαίτερη βαρύτητα στην περίοδο που διανύουμε αποκτά το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς στο κόστος της ζωής καθώς αποτελεί κρίκο και εν όψει της απεργίας της 9 Απρίλη για τη συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου.

Όσο φυσικά η διαδικασία συγκρότησης των μετώπων πάλης δεν βηματίζει μπροστά και καθυστερεί , τόσο θα οδηγούμαστε στο ξεσάλωμα της κυβερνητικής επίθεσης. Άλλοι εύκολοι δρόμοι φυσικά δεν υπάρχουν – ούτε θα εφευρεθούν.

Δ.Ν.