Το έγκλημα στα Τέμπη δεν ήταν μια στιγμή….. Για ν΄αναπνεύσουμε χρειάζεται αποφασιστικός αγώνας με διάρκεια και προοπτική

Το σοκαριστικό ηχητικό  γκρέμισε κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης στη συγκάλυψη του εγκλήματος στα Τέμπη. Η συγκάλυψη και η συνέχιση της εγκληματικής πολιτικής του συστήματος είναι γενικευμένη και έχει αιτία την πολιτική όλα στο κεφάλαιο – όλα για το κεφάλαιο. Οι μεταφορές επικίνδυνων χημικών χωρίς προδιαγραφές, τα εγκληματικά κενά σε μέσα και προσωπικό στα τρένα και σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς της νεολαίας και των εργαζομένων είναι ολοφάνερα δείγματα αυτής της γενικευμένης πολιτικής. Το σύστημα εισπράττει από παντού (πρώτα – πρώτα από την ολοένα μεγαλύτερη υπεραξία που αποσπά καθημερινά από την εργατική τάξη), ενώ δε δίνει φράγκο για ασφαλείς συγκοινωνίες, περίθαλψη, πυρόσβεση και ότι άλλο αφορά τη ζωή του λαού.

Για να αυγατίσουν τα κέρδη του κεφαλαίου λεηλατούνται συστηματικά μισθοί, συντάξεις, δικαιώματα με αποτέλεσμα ασφυκτικές συνθήκες ζωής αλλά και όλο και πιο συχνά ραντεβού με το θάνατο σε δρόμους, σιδηροδρόμους,  χώρους δουλειάς, λόγω έλλειψης ή ανεπαρκούς περίθαλψης, για να μη μιλήσουμε για τα πολεμικά σφαγεία  που απλώνονται όλο και πιο απειλητικά.

Ναι, το οξυγόνο της ζωής λιγοστεύει απειλητικά και όσο οι αντιστάσεις μας καθυστερούν η ασφυξία εντείνεται. Δυο χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη έχουν απειληθεί ξανά και ξανά συγκρούσεις συρμών στο σιδηρόδρομο και ακόμη και στο μετρό. Αυτό συμβαίνει γιατί το σύστημα ιεραρχεί ότι φέρνει κέρδος στο κεφάλαιο, ενώ δε ξεχνά να επενδύει δις για τα μελλοντικά πολεμικά σφαγεία σε βάρος της ίδιας της ζωής του κόσμου της δουλειάς όπως ωμά και κυνικά απαίτησε ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ.

Η ωμότητα όπως χαρακτηριστικά εκφράζεται από τον Τραμπ είναι γέννημα της έντασης της επίθεσης του κεφαλαίου και της γενικευμένης βαρβαρότητας του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Κάθε φορά που η λαϊκή οργή πλημμυρίζει τους δρόμους του αγώνα αποκαλύπτεται η δύναμη της μαζικής πάλης. Γεννιέται ελπίδα απέναντι στην ολοένα και πιο έντονη ασφυξία που παράγει το σύστημα της εκμετάλλευσης, της φασιστικοποίησης και του πολέμου.

Ναι, μόνο στις πλατείες και στους δρόμους του αγώνα θα μπορέσουμε ν’ αναπνεύσουμε. Αρκεί να πάρουμε θέση ξεκάθαρα κόντρα συνολικά στο σύστημα και να μη χαριστούμε στην αγωνία της αστικής αντιπολίτευσης που πασχίζει για την κυβερνητική διαχείριση του, όταν η Ν.Δ. εξαντλήσει τα όρια με δοσμένη τη δυσφορία της αντιλαϊκής της πολιτικής. Οι καθημερινές εστίες αντίστασης στους χώρους δουλειάς, σπουδών, γειτονιάς και η συμβολή στη διαμόρφωση όρων μεγαλύτερων αγώνων και απεργιών είναι ένας άλλος δρόμος που δεν διαψεύδει ελπίδες αλλά  τις θρέφει με όρους ρεαλισμού και όχι αυταπατών και εγγυάται έτσι την προοπτική τους.

Δύσκολος δρόμος μα τίποτα δε θα μας χαριστεί αν δε συγκρουστούμε αποφασιστικά με κάθε έκφραση των πολιτικών του συστήματος που μας στερεί το οξυγόνο. Κάτι τέτοιο είναι υπόθεση καθημερινής πάλης και όσο οι συγκεντρώσεις της Κυριακής το ευνοήσουν, θα είναι κέρδος γι’ αυτή την υπόθεση.