Το NOBEL ειρήνης του Τραμπ και τα ζητούμενα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ

Τα παραμύθια της προπαγάνδας του πολέμου πριν αποκαλυφθεί το ένα, το διαδέχεται τουλάχιστον ένα επόμενο. Όσο ατονεί εκείνο με τον πανούργο Πούτιν που χειρίζεται τον αφελή Τραμπ, που ξέρει μόνο μπίζνες, άλλο τόσο στήνεται εκείνο του αδιαμφισβήτητου ειρηνιστή Τραμπ, που αγωνιά τάχα να κλείσει το Ουκρανικό και το Μεσανατολικό για να πάρει το NOBEL Ειρήνης. Σ’ αυτό το τελευταίο επιμένουν, κι αν η πραγματικότητα τους διαψεύδει, αλίμονο στην πραγματικότητα.

Σταθερά επιμέναμε, πριν ακόμη γίνει ολοφάνερο, πως οι ΗΠΑ στηρίζουν ολοκληρωτικά τη γενοκτονία των Παλαιστινίων από τους Σιωναζιστές και κανοναρχούν τον πόλεμο και την “Ειρήνη” στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ αξιοποιούν το μαντρόσκυλό τους σ’ έναν άγριο ανταγωνισμό απέναντι στις  προσπάθειες της Κίνας να εδραιώσει ρόλο στην ευρύτερη περιοχή, και τη Ρωσία που έχασε μεν τη Συρία, αλλά παραμένει -έστω στριμωγμένη- με βάσεις εκεί, με κάποιο τρόπο και στη Λιβύη και γενικότερα μαζί με την Κίνα στην Αφρική που οι Γάλλοι ιμπεριαλιστές εγκαταλείπουν τις παλιές αποικίες τους.

Οι δρόμοι της ενέργειας, των δικτύων των εμπορευμάτων και της γεωπολιτικής κυριαρχίας σε μια ασταθή περιοχή  είναι σημαντικά στοιχεία μιας άγριας ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης που πληρώνουν με το αίμα και την εξόντωσή τους οι Παλαιστίνιοι. Και μόνο η χορογραφία όπως λέγεται της επίσκεψης Ρούμπιο στο Ισραήλ και στο τοίχος των δακρύων, την ώρα που ξεκινούσε η τελευταία επιχείρηση στη Γάζα και με τον ΟΗΕ ν’ αναγνωρίζει τη γενοκτονία, θα έφτανε για ν’ αποκαλύψει τόσο το παραμύθι με την αγωνία τάχα του NOBEL, όσο και την πραγματικότητα των άγριων και βάρβαρων απέναντι στους λαούς συγκρούσεων σ’ όλα τα πεδία του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Είχε προηγηθεί η γκανγκστερική επίθεση του Ισραήλ στο Κατάρ (φυσικά εν γνώση των ΗΠΑ), ο βομβαρδισμός των πυρηνικών του Ιράν από τις ΗΠΑ για να μείνουμε στα πιο πρόσφατα. Πάντα φυσικά για την Ειρήνη, όπως και όλα που πράττουν οι ΗΠΑ,  χωρίς σταματημό χρόνια και χρόνια.

Τώρα το μαντρόσκυλο δοκιμάζεται στην πιο άγρια αποστολή του, σ’ ένα επίσημα χαρακτηρισμένο από τον ίδιο τον ΟΗΕ έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, προκειμένου να δοθεί η τελική λύση και, όπως μάταια θα λέγαμε από την πλευρά μας, υπολογίζουν να υπερνικηθούν ολοκληρωτικά οι αντιστάσεις των λαών που χρόνια εμπνέονται από την αντίσταση του λαού της Παλαιστίνης.

Μια άλλη πραγματική εξέλιξη που αποκαλύπτει την πολιτική Τραμπ μα και τη φύση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, είναι τα πογκρόμ κατά των μεταναστών με στόχο τον αντιδραστικό αποπροσανατολισμό πολιτικά καθυστερημένων τμημάτων της κοινωνίας των ΗΠΑ. Πρόσφατα τη δράση των πεζοναυτών κυρίως κατά σκηνών άστεγων εργαζομένων, διαδέχτηκε το πολιτικό πογκρόμ κατά της όποιας αριστεράς και του κινήματος Αντίφα που περνάει στην παρανομία. Ο Μακαρθισμός της εποχής σίγουρα δε φοβάται το Εργατικό Κομμουνιστικό Κίνημα που παγκόσμια απείλησε το καπιταλιστικό σύστημα γύρω στα 1950. Όμως η άγρια επίθεση του κεφαλαίου γεννά ήδη αντιστάσεις από τη Γαλλία μέχρι τον Ισημερινό κ.ο.κ.και η ηγέτιδα δύναμη του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού άρματος δρα προληπτικά και θέλει να παραδειγματίσει, μιας και κανείς δεν ξέρει τι δυναμική μπορούν ν’ αναπτύξουν αυτές οι αντιστάσεις παρά την υποχώρηση – διάλυση του κινήματος.

Φυσικά η επιβεβαίωση του ηγεμόνα προϋποθέτει δράση σ’ όλα τα μέτωπα και όχι μόνο στο εσωτερικό μέτωπο ή στη “Ριβιέρα” της Γάζας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία παραμένει επίκεντρο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού με καταλυτικές επιδράσεις σ’ όλα τα πεδία των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων (γεωπολιτικό, εμπορικό, νομισματικό, ενεργειακό, τεχνολογικό κ.ο.κ.), ενώ συνδέεται με στρατιωτικές συγκρούσεις και σ’ όλο τον πλανήτη. Και εδώ θέλει δε θέλει δοκιμάζεται περισσότερο η πολιτική Τραμπ απ’ ότι σ’ άλλα πεδία συγκρούσεων π.χ. δασμοί και άλλα. Όσο κι αν θέλει για μια σειρά λόγους ο Τραμπ την απεμπλοκή των ΗΠΑ από τη σύγκρουση, άλλο τόσο -το πολύ χρήσιμο για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ΝΑΤΟ- απαιτεί από τον ηγεμόνα στάση ευθύνης σ’ αυτή την κορυφαία σύγκρουση.

Παράλληλα η διατήρηση του πολέμου στην Ουκρανία, ή τουλάχιστον του ψυχροπολεμικού κλίματος μεταξύ Δύσης- Ρωσίας εγγυάται τη συσπείρωση των Ευρωπαίων στο ΝΑΤΟ με όρους σχεδόν υποτέλειας στον DADY, όπως είπε ο Ρούτε.  Ας μη σταθούμε εδώ στη, άξια απορίας, στάση των σημερινών ηγεσιών των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών όπως συχνά  σχολιάζεται η οποία δεν ερμηνεύεται μόνο από το γεγονός της βαθιάς οικονομικής, γεωπολιτικής και κοινωνικοπολιτικής κρίσης τους. Όπως φαίνεται ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είναι απαιτητικός πρώτα- πρώτα απέναντι  στους συμμάχους προκειμένου να διασφαλίσει στη Δύση ότι θα αντιμετωπίσει -τουλάχιστον για ένα διάστημα- την απειλητικά ανερχόμενη Ανατολή.

5% δαπάνες για το ΝΑΤΟ με αγορές κυρίως από τις ΗΠΑ. Αγορά όπλων για την Ουκρανία από τις ΗΠΑ. Πετρέλαιο, φυσικό αέριο από ΗΠΑ. Εκατοντάδες δις επενδύσεις των Ευρωπαίων και συνολικά γεωπολιτικό σύρσιμο με δασμούς σε ΚΙΝΑ- ΙΝΔΙΑ και μετά θα δούμε τους λέει ο Τραμπ, την ίδια ώρα που ζητά από το Ζελένσκι συμφωνία με τη Ρωσία. Όποιοι μιλούσαν για αποδρομή των ΗΠΑ θα δυσκολεύονται να ερμηνεύσουν πολλά και κυρίως την πολυτέλεια που έχουν οι ΗΠΑ να ηγούνται του ΝΑΤΟ που συγκρούεται πολεμικά με τη Ρωσία και ταυτόχρονα να στρώνουν στον Πούτιν κόκκινα χαλιά, αν δεν ψήνουν και σοβαρά οικονομικά και γεωπολιτικά deal.

Κόκκινα χαλιά στρώθηκαν στον, τάχα απομονωμένο, Πούτιν και από την Κίνα, ενώ η (κατά βάση Δυτικής γεωπολιτικής τοποθέτησης) Ινδία δύσκολα θα πάψει το χρυσοφόρο εμπόριο πετρελαίου με τη Ρωσία, παρά την πίεση των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ και δεν είναι πλανητάρχες, όμως η υπεροχή τους παγκόσμια παραμένει. Στην περίπτωση της τελευταίας ταχτικής υπεκφυγής  από την Ουκρανική ευθύνη ταυτόχρονα ο Τραμπ επιδιώκει τον εκβιασμό των Ευρωπαίων. Τους ζητά 100% δασμούς σε Ινδία – Κίνα για να ακολουθήσουν αμέσως μετά οι ΗΠΑ.  Εδώ διακρίνουμε  τη σύνδεση του πολεμικού με το εμπορικό πεδίο της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης, όπου οι ΗΠΑ παρά τις δύσκολες ευθύνες του Δυτικού ηγεμόνα, έχουν το πάνω χέρι.

Οι πομπώδεις, μεγαλεπήβολες ιμπεριαλιστικές προκλήσεις για τη Γροιλανδία, τον Παναμά, τον Καναδά και τη Ριβιέρα της Γάζας, αποδεικνύεται πως δεν ήταν τοποθετήσεις του “αλλοπρόσαλλου” Τραμπ, αλλά παλιές ομολογημένες και ανομολόγητες βλέψεις των ΗΠΑ που ήδη πλευρές τους προσεγγίζονται συστηματικά. Ιδιαίτερα στην αυλή των ΗΠΑ, η αλλαγή δεδομένων με τα λιμάνια του Παναμά συνεχίζεται με ιμπεριαλιστικές προκλήσεις στη Βενεζουέλα, με επιδίωξη κυριαρχίας στην Καραϊβική θάλασσα και με εκβιασμούς και πειθαναγκασμούς συμμόρφωσης σ’ όλη τη Λατινική Αμερική. Εξέχουσα εδώ η  αντίδραση της Βραζιλίας που αποτελεί ισχυρή περιφερειακή δύναμη της περιοχής. Ας μην οδηγηθούμε όμως στο συμπέρασμα ότι ο δρόμος των ΗΠΑ του Τραμπ είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, όπως άλλωστε δεν ήταν ούτε για προηγούμενες ηγεσίες. Ο Μπάιντεν π.χ. συσπείρωσε το εγκεφαλικό νεκρό ΝΑΤΟ (σύμφωνα με το Μακρόν), όμως άνοιξε τον πόλεμο στην Ουκρανία χωρίς προβλέψεις για το πως κλείνει…

Καιρό τώρα τονίζουμε πως η πολιτική των ΗΠΑ έχει συνέχεια. Αυτή την πολιτική υπηρετεί και ο Τραμπ σ’ ένα πλαίσιο που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί έχουν ανεβάσει κλίμακα με βάση το ολοφάνερο πλέον επίδικο. Την επίμονη προσπάθεια των παλιών ιδιοκτητών του πλανήτη να αποκρούσουν τους ανερχόμενους νέους παίχτες. Η έγνοια των ΗΠΑ, με ή χωρίς Τραμπ, είναι να μην ενισχύεται η συμμαχία Ρωσίας- Κίνας πέραν του σημείου που θα την κάνει γεωπολιτικά κυρίαρχη. Ταυτόχρονα έγνοια τους είναι να κρατούν τη Νατοϊκή λυκοσυμμαχία  με τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές σε ρόλο βαλέδων.

Τίποτα  καινούριο, μα και τίποτα δεν είναι όπως παλιά, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία. Σήμερα ακόμη και αν υπάρξει μια κάποια ρύθμιση στο Ουκρανικό, θα παραμένουν πολλά σημεία επικίνδυνα ακόμη και για νέες αναφλέξεις μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας. Το Καλίνιγκραντ με τη στενή λωρίδα επαφής με τη Ρωσία και όλη η Βαλτική  και η Υπερδνειστερία στη Μολδαβία, έχουν ήδη θερμανθεί. Ακόμη και οι Σερβοβόσνιοι μπορεί να στηριχτούν από το Ρώσικο ιμπεριαλισμό απέναντι στις ασφυκτικές νατοϊκές πιέσεις. Ας μη ξεχνάμε επίσης  τον Καύκασο, που έβαλαν ποδάρι οι ΗΠΑ, το Ιράν και τη Μέση Ανατολή που ΡΩΣΙΑ- ΚΙΝΑ σιωπούν στο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, αλλά δε θα σιωπήσουν για τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα.

Οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές σ’ ένα τέτοιο κλίμα επιδιώκουν τον επανεξοπλισμό τους. Όμως με νόημα δήλωσε ο Τραμπ πριν λίγους μήνες στη συνάντησή του με τον Μερτς “θα σας παρακολουθούμε” και θύμισε την απαίτηση του στρατηγού Μοντγκόμερυ ότι η Γερμανία δεν πρέπει ποτέ να επανεξοπλιστεί. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός επιδιώκει να αντιστοιχίσει την οικονομική και βιομηχανική του ευρωστία με στρατιωτικό αποτύπωμα για να έχει το ανάλογο γεωπολιτικό εκτόπισμα. Γι’ αυτό καλλιεργεί τη Ρωσοφοβία και το φόβο του τρίτου παγκόσμιου πολέμου ανακαινίζοντας καταφύγια, παρότι οι Ρώσοι  ιμπεριαλιστές δε στοχεύουν ούτε  μπορούν πλέον να φτάσουν καν στο Κίεβο και σε καμιά περίπτωση δεν έχουν στο νου τους το Βερολίνο ή το Παρίσι. Πέραν των άλλων βέβαια η επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία αξιοποιεί τον μιλιταρισμό και την πολεμοκαπηλεία όπως πιο πριν τον Covid, την κρίση των τραπεζών, κ.ο.κ.  Στα σίγουρα δεδομένα της πραγματικότητας είναι η άγρια κλιμάκωση της επίθεσης του κεφαλαίου και είναι ήδη σ’ εξέλιξη. Η ενίσχυση των αντιστάσεων που ήδη ξεδιπλώνονται είναι το κρίσιμο ζήτημα, προκειμένου να μπορέσει συνολικότερα ο λαϊκός παράγοντας να παρέμβει αποφασιστικά στις εξελίξεις.

Κλείνοντας. Είναι φανερό πως ο Τραμπ ούτε ειρηνιστής υπήρξε καμιά στιγμή, ούτε νοιάζεται για τα ανθρωποσφαγεία στην Ουκρανία ή όπου αλλού. Και μόνο η θηριωδία της Γάζας που πατρονάρει ανοικτά, αρκεί για του λόγου το αληθές. Το ότι από την αρχή κινείται με άλλη ταχτική από την ηγεσία Μπάιντεν είναι φανερό. Το ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή συνδέεται και συμπλέκεται με τις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις σ’ όλα τα πεδία, επίσης μπορούμε να το διακρίνουμε. Ωστόσο για την έκβαση των συγκρούσεων λίγα μπορούμε να πούμε και ένα μονάχα με σιγουριά. Πως θα συνεχιστούν σ’ όλα τα πεδία όπως φανερά αποκαλύπτουν οι εξελίξεις για να επιβεβαιώσουν για άλλη μια φορά τον Λένιν σ’ ότι αφορά αυτά που είπε για την ιμπεριαλιστική φύση και λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος. Έχει σημασία για το κίνημα στη χώρα μας να είναι ξεκάθαρο  πως, οι ΗΠΑ είναι οι μεγαλύτεροι φονιάδες των λαών, όπως ήταν πάντα. Ας δει όποιος θέλει  την ιστορία των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Όμως ούτε η Ρωσία- Κίνα είναι από άλλη πάστα. Είναι επίσης ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εχθρικές για τους λαούς.

Όσο για την ελληνική αστική τάξη, ορμώμενοι από τη δήλωση Μητσοτάκη που θεωρεί υπερβολή τον όρο γενοκτονία, εμείς δεν τον θεωρούμε υπερβολή. Είναι η πραγματικότητα. Καθόλου υπερβολικό δε θα ήταν να χαρακτηρίζαμε τον ίδιο και όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό ελεεινούς λακέδες του ιμπεριαλισμού που για να διεκδικήσουν ρόλους για τα αστικά συμφέροντα παράλληλα με την αντεργατική επίθεση μπλέκουν τυχοδιωκτικά τη χώρα στους πολέμους των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ, σε μια επικίνδυνη περιοχή. Κεφάλαιο και ιμπεριαλιστές σερβίρουν, με τον έλεγχο των ΜΜΕ, ότι παραμύθια θέλουν, ενώ μπορεί στο τέλος να μοιράζονται και βραβεία ακόμη και για τα πιο φρικτά τους εγκλήματα.

Ξεκάθαρα η υπόθεση της Ειρήνης όπως και η υπόθεση του αγώνα για το Δίκιο αφορά και είναι υπόθεση της εργατικής τάξης και των λαών. Μόνο όταν η εργατική τάξη γίνει ξανά κορμός της λαϊκής πάλης παγκόσμια, αυτή η πάλη  θα επιτυγχάνει και θα κατοχυρώνει μέσα από τη συγκρότησή της μεγάλες νίκες για το Δίκιο, την Ειρήνη, τη Δημοκρατία, για έναν κόσμο ανθρωπιάς κόντρα στη βαρβαρότητα κεφαλαίου ιμπεριαλιστών.