Το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου δεν σκοπεύει να μας βάλει στο σωστό δρόμο.

Πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρουσίασε την Εθνική Στρατηγική για την καταπολέμηση της βίας και της παραβατικότητας των νέων. Το ποιο δημοφιλές για αυτήν την ώρα είναι το μέτρο της κοινωνικής εργασίας που θα αντικαθιστά την αποβολή στα σχολεία. Μαζί με αυτό ανακοινώθηκε και η δημιουργία 10 τεχνικών γυμνάσιων για τους “παραβατικούς” νέους, πιο αυστηρές ποινές στους γονείς για παραμέληση ανηλίκων, δυνατότητα ακόμα και ένας ανήλικος να μπει στη φυλακή, εφαρμογή στο κινητό για γονικό έλεγχο, περισσότερο αστυνόμευση κ.α. Τα μέτρα αυτά έρχονται ως μια συνέχεια των προηγούμενων χρόνων μια προσπάθειας της κυβέρνησης και συνολικά του συστήματος να πείσει τον λαό και τη νεολαία ότι νοιάζεται για την καταπολέμηση της βίας, ενδιαφέρεται για τους νέους και θέλει να προλάβει τα φαινόμενα αυτά.

Αλλά η πραγματικότητα είναι συγκεκριμένη και δεν αλλάζει…

Ζούμε σε μια κοινωνία που κυριαρχεί το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα. Έχει την  επιδίωξη του μέγιστου κέρδους με κάθε θυσία ακόμα και με την ανθρώπινη ζωή. Ένα σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και χρησιμοποιεί βία άμεσα και έμμεσα… Άραγε δεν είναι βία η ακραία φτώχεια και εξαθλίωση; Τα διαλυμένα νοσοκομεία;. Οι μισθοί φτώχειας και πείνας που γονατίζουν  τους λαϊκούς ανθρώπους  και τους αναγκάζουν να δουλεύουν 12 και 13 ώρες την ημέρα; Ο κοινωνικός αποκλεισμός, ο ρατσισμός σε μειονότητες ; Οι εθνικισμός και ο μιλιταρισμός; Δεν είναι βία η καταστολή του κράτους και των μηχανισμών του σε διαδηλώσεις και απεργίες; Άραγε δεν είναι η υπέρτατη  βία η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού που η ίδια η ελληνική αστική τάξη και η κυβέρνηση της συνεργάζεται με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ. Εν ολίγοις δεν πρέπει να περιμένουμε το σύστημα και τους υποστηρικτές του να αντιμετωπίσουν τη βία που οι ίδιοι γεννάνε με την πολιτική τους. Τον καπιταλισμό να θεραπεύσει τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτοί που εντείνουν τους ταξικούς φραγμούς (τράπεζα θεμάτων, ΕΒΕ, έλλειψη καθηγητών, συγχώνευση σχολείων) κάθε χρόνο και απομακρύνουν τη νεολαία από το σχολείο να νοιαστούν για την καλύτερη ενσωμάτωση της στην εκπαίδευση. Αυτοί που καταστέλλουν και δολοφονούν τη νεολαία με κάθε τρόπο, στο τέλος να ενδιαφερθούν για αυτήν.

Τα μέτρα αυτά αποτελούν εν τέλει επίθεση στα δικαιώματα και στην προοπτική των μαθητών. Η κοινωνική εργασία, αν και στην αρχή λένε για εντός του σχολείου σε περίπτωση ήπιων παραβάσεων, φτιάχνει κλίμα φυλακής στα σχολεία, είναι αντιδραστικό μέτρο που γυρνά τον κόσμο 100 χρόνια πίσω. Μαζί με την ύπαρξη τεχνικών γυμνασίων θα γκετοποιεί τους “παραβατικούς” νέους-ες, θα δημιουργήσουν σχολεία πολλών ταχυτήτων (πρότυπα, Ωνάσεια, γενικά, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ, τώρα τεχνικά γυμνάσια), και στο τέλος θέλουν να πείσουν από μικρή ηλικία τους μαθητές των λαϊκών οικογενειών ότι δεν κάνουν για το σχολείο και τις σπουδές και ότι το καλύτερο που υπάρχει για αυτούς είναι μια κατάρτιση και  ο εργασιακός μεσαίωνας. Επίσης, εντείνεται η φασιστικοποίηση με αυστηρότερες ποινές σε γονείς και νεολαίους, δίπλα στην καταστολή και την τρομοκράτηση που υπάρχει ήδη σε κινητοποιήσεις, καταλήψεις. Στο σημερινό σχολείο που θέλουν να φτιάξουν δε θα χωράνε εκπαιδευτικοί και μαθητές που θα αγωνίζονται και θα αντιστέκονται ενάντια στην πολιτική που εφαρμόζεται.

Λαός και νεολαία να γυρίσουν την πλάτη στην προσπάθεια της κυβέρνησης να φορέσει το “ανθρώπινο” προσωπείο της. Η μαυρίλα και οι σάπιες ιδέες του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος υποχωρούν όταν ο κόσμος της δουλειάς  και η νεολαία βλέπουν αλληλέγγυα τον διπλανό τους και εχθρό το σύστημα και την πολιτική του,  εμπιστεύονται τις δυνάμεις τους και οικοδομούν τις αντιστάσεις τους. Οι μαθητές να παλέψουν ενάντια στο νέο γύρο επίθεσης στα δικαιώματα τους, χτίζοντας εστίες αντίστασης σε κάθε σχολείο. Να υπερασπιστούν το δικαίωμα της δωρεάν και δημόσιας εκπαίδευσης κόντρα στους ταξικούς φραγμούς που ολοένα και υψώνονται για τις λαϊκά παιδιά.