1η Mάη 2025: Δύσκολα χρόνια για την εργατική τάξη και τους λαούς

Ιστορική αναγκαιότητα και δυνατότητα η εκ νέου συγκρότηση της τάξης που μπορεί να ανατρέψει την κεφαλαιοκρατία και το σύστημα της βαρβαρότητας

Στη χώρα μας και σ’ όλο τον κόσμο οι δυνάμεις του κεφαλαίου κάνουν συνεχώς την ίδια την κρίση του συστήματός τους ευκαιρία, για την πιο άγρια επίθεση στην εργατική τάξη και τον κόσμο της δουλειάς.

Η ιστορική κατάκτηση του 8ωρου καταργείται συστηματικά. Η κατάργηση του 8ωρου και η λεηλασία των μισθών μέσω της  ακρίβειας επιβάλουν στους εργαζόμενους ατελείωτες ώρες εξόντωσης σε μια, δυο ή και τρεις δουλειές, για να διασφαλίσουν τα στοιχειώδη. Ταυτόχρονα η φτώχεια και η ανέχεια απειλεί μαζικά νέους και γεροντότερους. Όλους αυτούς που έχουν παράξει και συνεχίζουν να παράγουν με μόχθο και συχνά  θυσιάζοντας έως και τη ζωή τους, όλο τον πλούτο της κοινωνίας.  Ο πλούτος και οι παραγωγικές δυνατότητες αυξάνονται, μα η ένταση της εκμετάλλευσης κάνει τους φτωχούς φτωχότερους ακριβώς για να γίνονται συνεχώς και όλο και πιο προκλητικά οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Η φασιστικοποίηση και οι κούρσες εξοπλισμών για νέους γύρους πολεμικών σφαγείων συνοδεύουν τη βάρβαρη επίθεση στην εργασία ενός συστήματος σάπιου που αδυνατεί να διασφαλίσει τη ζωή και το μέλλον των ανθρώπων του πλανήτη ακόμη και τη φύση που μας περιβάλλει.

Παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς και τα δεινά που υπομένει, η εργατική τάξη απλώνεται σε πλανητική κλίμακα, αντιστέκεται επιμένοντας να απαιτεί δίκιο και ζωή, μαζί με το σύνολο των εργαζομένων. Μέσα σε αρνητικούς συσχετισμούς οι λαοί βγαίνουν στους δρόμους ξανά και ξανά και η αναζήτηση δρόμων συγκρότησης των μετώπων της πάλης τους, είναι το κρίσιμο ζητούμενο της εποχής μας. Από τα εκατομμύρια των προλετάριων, στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και των αυτοματισμών, ζητιέται περισσότερη δουλειά και η εξοντωτική εκμετάλλευση είναι όρος για τη λειτουργία του συστήματος του κέρδους. Αυτός ο αναντικατάστατος ρόλος της εργατικής τάξης στην παραγωγή, της χρεώνει τον ιστορικό  ρόλο της πρωτοπορίας στην πάλη όλου του κόσμου της δουλειάς για το δίκιο και για έναν κόσμο ανθρωπιάς.

Η αθεράπευτη κρίση του συστήματος οξύνει συνεχώς σε όλα τα πεδία τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς με απρόβλεπτη την έκβασή τους και τους κινδύνους. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός με πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς και τώρα με πρωτόγνωρους οικονομικούς  εκβιασμούς πιέζει για αναδιαμόρφωση υπέρ του των σχέσεων, παγκόσμια και σε όλα τα πεδία, επιδιώκοντας την παράταση της ιμπεριαλιστικής του κυριαρχίας έναντι εχθρών και συμμάχων. Η σφοδρότητα και ο τυχοδιωκτισμός, από πολλές πλευρές του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, δεν επιτρέπει προβλέψεις και πέρα από μεγάλους κινδύνους ξεκάθαρα θρέφει ήδη νέους γύρους αντεργατικής επίθεσης σε κάθε χώρα.

Η πάλη για τη ζωή και τα δίκια της εργατικής τάξης και των εργαζομένων έχει σήμερα κρίσιμο κρίκο το να μπορέσουν οι εργαζόμενοι να μπουν σε αγώνα και απεργία για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Η στήριξη ενός τέτοιου αγώνα κόντρα στο μιλιταρισμό των στρατιωτικών δαπανών και τη φασιστικοποίηση, υπηρετείται και από τις πιο μικρές εστίες αντίστασης για το δικαίωμα στην περίθαλψη, τις σπουδές, κ.ο.κ.

Μέσα από τον αγώνα για το μεροκάματο ιστορικά η εργατική τάξη και οι λαοί διαμόρφωσαν όρους πάλης. Στη συνέχεια, μέσα από την άρνηση του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου έγιναν υπολογίσιμη απειλή και έσπρωξαν για μεγάλο χρονικό διάστημα την ιστορία εμπρός. Τα πισωγυρίσματα είναι οδυνηρά και επικίνδυνα για τους λαούς, μα όπως και σε κάθε φαινόμενο συμβαίνουν. Με αποφασιστικότητα στην υπηρέτηση της γραμμής της αντίστασης στην επίθεση κεφαλαίου- ιμπεριαλιστών να συμβάλλουμε στον αγώνα για την ειρήνη και το δίκιο.  ΖΗΤΩ Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ