52 Νοέμβρηδες μετά. Ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ παραμένει ο πιο επικίνδυνος εχθρός των λαών

Έχουμε κατ’ επανάληψη χαρακτηρίσει τυχοδιωκτική, επικίνδυνη για το λαό και βρώμικη την αστική επιλογή εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο και τα ιμπεριαλιστικά σχέδια (με κρίσιμη την ενεργειακή πλευρά) των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ και οι εξελίξεις προσθέτουν στοιχεία και κάνουν αναγκαίο να επανέλθουμε. Σ’ αυτό το σημείωμα θα σταθούμε ευρύτερα στη φύση του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και στα έργα και ημέρες του (βλέπε εγκλήματα και καταστροφές) σ’ όλο τον πλανήτη. Στόχος μας να ενισχύσουμε την άποψη πως κόντρα σε κάθε Τασούλα της «εθνικής» υποταγής στον ιμπεριαλισμό, το σύνθημα ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ είναι ανάγκη να συνεχίσει ν’ ακούγεται δυνατά

Ένα τρις σχεδόν έφτασε ο πολεμικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ φέτος με τον «ειρηνιστή» Τραμπ. Όσοι πρόσεξαν τη δήλωσή του δεν μετανιώνει για λογαριασμό των ΗΠΑ για το φρικτό έγκλημα της Χιροσίμα. Αντίθετα, ζήτησε ιστορική δικαίωση γιατί οι ΗΠΑ και όχι τα δεκάδες εκατομμύρια π.χ. των νεκρών της Σοβιετικής Ένωσης σταμάτησαν λέει το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τραμπ είναι, ότι θέλει λέει… Έτσι είναι, μα όχι ακριβώς.

Λέει ότι θέλει, πράττει ότι νομίζει, μα πάντα με την υπεροπτική και τρομοκρατική διάθεση με την οποία κινείται ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός από τότε ουσιαστικά που πήρε τη σκυτάλη από το Γερμανικό ναζιφασισμό και τους Εγγλέζους αποικιοκράτες. Σίγουρα δεν εννοούμε πως είναι εθνική ιδιαιτερότητα των ΗΠΑ, αν και η ιστορία των Γιάνκηδων, του δυναμίτη έναντι αντιπάλων και των πιστολάδων έχει αφήσει τα σημάδια της.

Όμως στις ΗΠΑ υπάρχει και ένας μεγάλος και χιλιοβασανισμένος λαός που επιμένει να θέλει να ζήσει ανθρώπινα, παρότι η βαρβαρότητα από τα χρόνια του Φορντισμού, του Μακαρθισμού, της χουντοπαραγωγού CIA μέχρι τον Ρήγκαν και τον εξίσου αντικομμουνιστή Τραμπ σήμερα, δεν έχει λείψει από τη χώρα της άγριας Δύσης. Όμως ξεκάθαρα η ιμπεριαλιστική φύση μιας χώρας είναι αυτή που απελευθερώνει τη βαρβαρότητα σε βάρος της εργατικής τάξης, του λαού της και των λαών του πλανήτη. Χαρακτηριστικό σχετικά είναι και το παράδειγμα του σκοταδισμού, του εθνικισμού- μεγαλορωσισμού της σύγχρονης ιμπεριαλιστικής Ρωσίας. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η Ρωσία προήλθε από μια χώρα ανθρωπιάς την Ε.Σ.Σ.Δ., που προτιμούσε π.χ. τη θυσία χιλιάδων στρατιωτών στη μάχη του Βερολίνου από τη βαρβαρότητα της σφαγής με το βομβαρδισμό της Δρέσδης που έπραξαν οι ΗΠΑ, όταν μάλιστα ήταν αχρείαστος. Όπως άλλωστε αχρείαστο ήταν και το ακόμη μεγαλύτερο έγκλημα της Χιροσίμας και του Ναγκασάκι, όπως ήδη αναφέραμε. Είναι ένα ερωτηματικό πως θα εξελιχθεί από άποψη βαρβαρότητας και ο Κινέζικος ιμπεριαλισμός που ήδη καταδυναστεύει και εκμεταλλεύεται στυγνά εκατοντάδες εκατομμύρια κινέζων προλετάριων, αφαιρώντας τους σπουδαίες κατακτήσεις της προηγούμενης εποχής. Γνωστή και η ιστορία των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και με αυτή τη γρήγορη ματιά στην ιστορία ήδη μπορούμε να αντιληφθούμε πως το όποιο εκμεταλλευτικό καθεστώς αποκτά δύναμη, λειτουργεί όλο και πιο άγρια και με όρους ισχύος εντός και εκτός.

Πάλι κάτι τέτοιο δε σημαίνει πως μια σειρά αστικές τάξεις και αντιδραστικά καθεστώτα ακόμη και εξαρτημένων από τον ιμπεριαλισμό χωρών υπολείπονται σε βαρβαρότητα. Στο μυαλό όλων μας έρχεται το Σιωναζιστικό Ισραήλ, μόνο που είναι κρίσιμα αναγκαίο να μη ξεχνάμε πως η πρόσφατη γενοκτονία που δε σταμάτησε, στηρίζεται συστηματικά από τις ΗΠΑ. Εδώ μιλάμε για το μεγαλύτερο έγκλημα της εποχής μας που ξεσήκωσε την κατακραυγή της παγκόσμιας κοινής γνώμης την οποία ΗΠΑ- Ισραήλ πασχίζουν να αποπροσανατολίσουν με τη βοήθεια και των αντιδραστικών Αραβικών καθεστώτων για να συνεχίσουν. Η ωμότητα της σφαγής στη Γάζα, το ντόπιο έγκλημα του μαζικού πνιγμού στην Πύλο και η μαζική εξόντωση των εργαζομένων στις σύγχρονες γαλέρες με τα 13ωρα, την εντατικοποίηση και τους μισθούς φτώχειας, είναι σημεία των καιρών της επελαύνουσας βαρβαρότητας που ξεδιπλώνεται χωρίς διάθεση σταματημού από τις δυνάμεις του συστήματος. Πρόκειται για ένα νέο γύρο ανεβασμένης κλίμακας επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία παντού. Η επίθεση κανοναρχείται από το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο ενάντια στην εργασία και τους λαούς σ’ όλο τον πλανήτη.

Η όξυνση του ενδο-ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού οδηγεί στην εποχή μας τις ΗΠΑ να αξιοποιούν το γεγονός πως για την ώρα είναι η πρώτη ιμπεριαλιστική δύναμη με διαφορά από οποιαδήποτε δεύτερη. Η Ινδία και ο Καναδάς δυσανασχετούν όμως οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές και η Ιαπωνία ήδη αντιλαμβάνονται πως είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν κάτι σαν φόρο υποτέλειας στον ηγεμόνα για να  παραμείνει στη Δύση όσο γίνεται και για όσο γίνεται η ιδιοκτησία του πλανήτη κόντρα σε ισχυρά αναδυόμενους και ήδη ισχυρούς νέους παίχτες της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης.

Και στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ είναι οι πραγματικοί εμπρηστές του πολέμου, χωρίς καμιά διάθεση αθώωσης του Ρώσικου ιμπεριαλισμού και των Σιωναζιστών δολοφόνων. Όμως όχι και ειρηνιστές οι ΗΠΑ που στήσανε το πραξικόπημα στο Κίεβο και ξεκίνησαν έτσι τον πόλεμο από το 2014. Όχι και ειρηνιστής στη Μέση Ανατολή ο εμπνευστής της Γάζας- Ριβιέρας που ήδη λειτουργεί ως στενή και στυγνή φυλακή πάνω σε ερείπια με στόχο το διωγμό των Παλαιστινίων. Κορέα- Βιετνάμ- Ιράκ- Γιουγκοσλαβία- Αφγανιστάν- Λιβύη-κ.ο.κ. είναι μερικά από τα εγκλήματα των ΗΠΑ. Πρόκειται για τη γνωστή τραγική ακολουθία καταστροφής χωρών αμέσως μετά το έγκλημα στη Δρέσδη και τη Χιροσίμα. Όμως και ο λαός μας έχει υποστεί τα δικά του βάσανα από τα έργα και τις ημέρες της «χώρας της ελευθερίας» όπως διακηρύττει ο Τραμπ την εβδομάδα του αντικομμουνισμού, την ώρα που όποια πολιτεία δεν ευθυγραμμίζεται  μαζί του στέλνει πεζοναύτες, ενώ απειλεί τη Βενεζουέλα με τρομερή απειλή ισχύος για να βάλει στο χέρι τα πετρέλαιά της.

Πριν το Βιετνάμ οι βόμβες Ναπάλμ των ΗΠΑ κατέκαψαν για λογαριασμό των ντόπιων, πρώην δοσίλογων, μοναρχοφασιστών τους ηρωικούς αντάρτες του Δ.Σ.Ε. Τα επόμενα χρόνια με Μακρονήσια και εκτελέσεις σαν του Μπελογιάννη στήσανε το καθεστώς των μοναρχοφασιστών με το βρώμικο και απεχθές στο λαό παλάτι και αργότερα με τη χούντα των συνταγματαρχών. Εφτά χρόνια είχαν τη χώρα στο γύψο του φασισμού και στο τέλος οι πατριδοκάπηλοι του σκοταδιού προκάλεσαν την Κυπριακή τραγωδία πυροδοτώντας μόνιμα πλέον και τον αντιδραστικό ανταγωνισμό των αστικών τάξεων στις δύο όχθες του Αιγαίου. Το μόνο καλύτερο και εξίσου ενδιαφέρον με το διαίρει και βασίλευε για τις ΗΠΑ ήταν το άπλωμα των βάσεων και οι χούντες που σπέρνανε για χρόνια στον πλανήτη. Μα μήπως ο καθαγιασμός του Τζολάνι στη Συρία, έως πριν λίγες μέρες επικηρυγμένου τζιχαντιστή από τις ίδιες τις ΗΠΑ, είναι κάτι αλλιώτικο απ’ όσα πράττει σ’ όλη του την ιστορία ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός;

Όμως όπως περίτρανα αποκάλυψε ο λαός του Βιετνάμ και σημαντικά και ο δικός μας Νοέμβρης του 73 και πολλοί άλλοι λαοί, οι ιμπεριαλιστές είναι χάρτινες τίγρεις. Έχουν απλωμένες δυνάμεις σ’ όλο τον πλανήτη και (δες Γάλλους στην Αφρική) έρχονται συγκυρίες που δε ξέρουν από να πρωτοφύγουν. Το ζητούμενο είναι το επίπεδο συγκρότησης της εργατικής τάξης που πρέπει να είναι κορμός της λαϊκής πάλης για να μη γίνει απλώς αλλαγή φρουράς στο ντόπιο καθεστώς, απλά ίσως με αλλαγή ιμπεριαλιστή προστάτη.

Μιλώντας γι’ αυτή την κρίσιμη υπόθεση πρέπει να έχουμε υπόψιν πως έχουν πυκνώσει και συνεχίζουν να πυκνώνουν τα εκατομμύρια των προλετάριων της νέας εποχής σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Όμως έχει αξία σήμερα ξεκινώντας πάλι από τις ΗΠΑ να διακρίνουμε με έμφαση στα γεγονότα το νέο γύρο ωμής και ανεβασμένης κλίμακας επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη και ευρύτερα στην εργασία. Κάτι τέτοιο εξελίσσεται σε πλανητική κλίμακα, όμως οι ΗΠΑ σέρνουν το άρμα. Αλήθεια στις υπερχρεωμένες ΗΠΑ με τα τεράστια ελλείμματα ποιοι θα πληρώσουν τις τεράστιες φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου;  Με αφορμή τη στάση πληρωμών του κράτους των ΗΠΑ τις προηγούμενες μέρες μάθαμε πως 45 ίσως και 50 εκατομμύρια Αμερικανών βασίζουν τη διατροφή τους στα κουπόνια. Ξέρουμε αλήθεια πόσοι είναι οι ανασφάλιστοι στις ΗΠΑ και ποιο το κόστος της περίθαλψης; Πόσοι εργαζόμενοι (όχι άνεργοι) αδυνατούν να πληρώσουν τα πανάκριβα ενοίκια; Ξέρουμε για τα δις που έχει φορτωθεί η νεολαία με τα φοιτητικά δάνεια; η έκθεση της OXFAN πριν λίγους μήνες μιλούσε για δύο τρις αύξηση του πλούτου των δισεκατομμυριούχων των ΗΠΑ μόνο μέσα στο 2024. Αυτά επί Μπάιντεν για να έρθει ο Τραμπ να υποσχεθεί ακόμη περισσότερα και σίγουρα ωμά και απροκάλυπτα.

Από την αρχή της εκλογής του με σχετικό άρθρο επισημαίναμε με έμφαση αυτή τη διάσταση του Τραμπισμού λέγοντας μάλιστα πως αποτελεί συνέχεια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ και πως το χάσμα δεν είναι μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεμπουμπλικάνων, αλλά μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Οι ανισότητες γίνονται όλο και πιο εκρηκτικές και οι λαοί που είναι ήδη στο δρόμο της αντίστασης από τον τρίτο κόσμο και τη Γαλλία έως και τις ΗΠΑ, έχουν ν’ αντιμετωπίσουν ιστορικές προκλήσεις με δοσμένα τα βάσανα και τα δεινά όσο οι αντιστάσεις  υπολείπονται. Όσο καθυστερούν να πυκνώσουν, να μεστώσουν και να δώσουν έδαφος στην εκκίνηση της διαδικασίας εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης. Χωρίς καμιά ταλάντευση αξίζει να πασχίσουμε ακόμη πιο αποφασιστικά για την ενίσχυση των αντιστάσεων για τη συμβολή μας στη συγκρότηση των μετώπων πάλης του λαού. Οι λαοί μπορούν να νικήσουν τις τρομερές τίγρεις και το έχουν ανάγκη για να υπερασπιστούν το δίκιο και τη ζωή και ν’ ανοίξουν δρόμους για έναν κόσμο ανθρωπιάς.