«Αντεπίθεση» Ενα γελοίο σύνθημα με «σοβαρές» αφετηρίες και στοχεύσεις

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία, φυλ. 654, στις 04/12/2010

 

Εδώ και αρκετά χρόνια βασικό σύνθημα του ΚΚΕ αποτελεί αυτό της «Αντεπίθεσης». Μάλιστα με βάση την λογική με την οποία έχει οδηγηθεί σε τέτοιου συνθήματα η ηγεσία του ΚΚΕ έφτασε και σε απίστευτης γελοιότητας τοποθετήσεις, όπως λ.χ. ότι το αποτέλεσμα των εκλογών (των τελευταίων, των προηγούμενων, των πιο προηγούμενων, των…) θα αποτελούσε αφετηρία «Αντεπίθεσης» του λαού. Αλλά πέρα απ’ αυτό, πιστεύει στ’ αλήθεια η ηγεσία του ΚΚΕ ότι βρισκόμαστε σε φάση «αντεπίθεσης»; Οχι δεν το πιστεύει. Μπορούμε να της καταλογίσουμε πολλά, αλλά μάλλον δεν είναι η ανοησία -και μάλιστα τέτοιου μεγέθους- που βρίσκεται πίσω από τέτοιες επιλογές.

Η εξήγηση της ελαφρότητας με την οποία υιοθετήθηκε ένα τέτοιο σύνθημα δεν βρίσκεται ούτε στο ότι πρόκειται για μια τυχαία και απλώς άστοχη επιλογή.

Αποτελεί έκφραση μιας ολάκερης πολιτικής αντίληψης και η οποία δεν αφορά μόνο το ΚΚΕ, αλλά το σύνολο σχεδόν των δυνάμεων της ευρύτερης Αριστεράς στη χώρα μας (και όχι μόνο).

Μιας αντίληψης που έχει διαμορφωθεί και εδραιωθεί εδώ και δεκαετίες και χαρακτηρίζει συνολικά την ύπαρξη και την πολιτική τους.

Θεμελιακά της στοιχεία οι αυταπάτες για τη φύση και τον χαρακτήρα του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Το πώς ορίζουν τη σχέση τους με το σύστημα και το ρόλο τους σ’ αυτό. Το πώς ορίζουν τον «εαυτό» τους στα πλαίσια αυτής της σχέσης.

Οι απαντήσεις που δίναν σ’ αυτά τα ζητήματα τις οδηγούσε σε μια ορισμένη αντιμετώπιση της κατάστασης που πολιτικός της άξονας ήταν η μεταρρυθμιστική-ρεφορμιστική αντίληψη πραγμάτων. Αυτές οι τάσεις ενισχύονταν κατ’ αρχάς από τις εξελίξεις στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και τις κατευθύνσεις που αυτές υπαγόρευαν. Ταυτόχρονα οι υποχωρήσεις που κάτω από την πίεση του κινήματος αναγκαζόταν να κάνει το σύστημα ερμηνεύονταν σαν επιβεβαίωση μιας τέτοιας κατεύθυνσης.

Αυτή η σχέση πραγμάτων έχει διαποτίσει το σύνολο των αντιλήψεων, απόψεων και νοοτροπιών όλων σχεδόν των δυνάμεων της Αριστεράς. Με αυτές λειτούργησαν για δεκαετίες και σε όλες τις μορφές και εκφράσεις της πολιτικής τους, τόσο που να διαμορφωθούν σε συστατικά στοιχεία της ύπαρξής τους.

Αυτό είναι που τις οδηγεί στο να αντιμετωπίζουν και σήμερα τα πράγματα με ανάλογο τρόπο παρόλο που οι καταστάσεις έχουν αλλάξει δραματικά. Ετσι είχαμε και πάλι τις «συνολικές προτάσεις» μέσα στις οποίες «πνίγονταν» οι συγκεκριμένες διεκδικήσεις αιχμής.

Τα μεγαλόπνοα «προγράμματα» στο όνομα των οποίων υποτιμούνταν τα άμεσα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι εργαζόμενοι και η νεολαία.

Τις «προωθημένες» τάχα διεκδικήσεις στο όνομα των οποίων απαξιώνονταν τα συγκεκριμένα ζητήματα που αναδείκνυε η ταξική πάλη.

Την υπονόμευση των κινήσεων Αντίστασης («φτωχοπροδρομικό σύνθημα» κατά κάποιους) στο όνομα μιας υποτιθέμενης προοπτικής του κινήματος.

Και σε μια αποθέωση του κοινοβουλευτικού τους κρετινισμού είχαμε την ματαίωση σημαντικών αγώνων που έθεταν σοβαρά προβλήματα στο σύστημα στο όνομα μιας «μάχης των μαχών» που υποτίθεται θα αποτελούσαν οι κάθε φορά επικείμενες εκλογές. Σ’ αυτό εξαντλούνταν η αντίληψή τους περί προοπτικής.

Προς τι και γιατί; Βασικό στοιχείο αποτελεί η επιμονή τους να βλέπουν τον κόσμο μέσα από τους φακούς των αυταπατών αλλά και του καιροσκοπισμού τους. Αυτή τους η εμμονή σχετίζεται με το ότι ούτε «μπορούν» και κυρίως με το ότι «δεν θέλουν» να δουν τα πράγματα όπως αυτά έχουν. Και δεν το θέλουν επειδή σε συνάρτηση με την πραγματικότητα θα πρέπει να δουν και τον «εαυτό τους». Και δεν εννοούμε απλά και μόνο τις ευθύνες τους. Αυτό, με την τροπή που έχουν πάρει οι εξελίξεις είναι το «λιγότερο». Το κύριο βρίσκεται στο ότι για να αντιμετωπίσουν τα ζητήματα που τίθενται πρέπει να «αλλάξουν» και οι ίδιες. Εδώ σ’ αυτό το τελευταίο βρίσκεται το κρίσιμο ζήτημα.

Στη σχέση τους με την πραγματικότητα της ταξικής πάλης και των σημερινών της απαιτήσεων. Μια ταξική πάλη που υπαγορεύει και μάλιστα με τον πιο επιτακτικό τρόπο μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση από αυτήν που έχουν «συνηθίσει». Συνακόλουθα άλλου είδους συγκρότηση με σοβαρές ανατροπές στο θεωρητικό, ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο. Αυτό είναι το «βάσανό» τους και αυτό ακριβώς θέλουν να αποφύγουν.

Ετσι, και παρά τις μορφικές προσαρμογές στις οποίες τις υποχρεώνουν οι εξελίξεις, γαντζώνονται απεγνωσμένα σ’ έναν «κόσμο» που ούτε υπήρξε ποτέ όπως τον φαντάζονταν και πολύ περισσότερο δεν υφίσταται στις σημερινές συνθήκες. Ετσι συνεχίζουν να εκπονούν «προγράμματα» εν κενώ και «συνολικές προτάσεις» του αέρος. Ετσι επιμένουν να φαντασιώνονται ρόλους στην κεντρική πολιτική σκηνή και «ευρύτερες κυβερνητικές λύσεις διεξόδου».

Είναι αλήθεια ότι σ’ αυτό το τελευταίο υπάρχει σαφής διαφοροποίηση του ΚΚΕ. Η ηγεσία του δείχνει ότι δεν προτίθεται να εμπλακεί στις πολιτικές διεργασίες που συντελούνταν αναζητώντας κυβερνητικές λύσεις και στηρίγματα τέτοια και αλλιώτικα. Δεν το θεωρούμε ασήμαντο αυτό. Μόνο που περισσότερο το θεωρούμε σαν ενταγμένο στην λογική της «αυτοσυντήρησης» (και προφύλαξης από «κακοτοπιές») παρά σε έναν ουσιαστικά διαφορετικό προσανατολισμό. Πολύ περισσότερο που σε σειρά πλευρών της πολιτικής του μόνο στην μορφή διαφέρει και όχι στην ουσία από την πολιτική των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς.

Για να ξαναγυρίσουμε στο σύνθημα της «Αντεπίθεσης». Η διατύπωσή του εδώ και αρκετά χρόνια έχει σαν αφετηρία της την πολιτική λογική στην οποία σε γενικές γραμμές αναφερθήκαμε προηγούμενα. Ειδικότερα στο ότι ένα κόμμα με το μέγεθος του ΚΚΕ δεν μπορεί να «περιορίζεται» σε συνθήματα όπως της Αντίστασης λ.χ. αλλά χρειάζεται να προσφέρει στο ακροατήριό του κάτι περισσότερο, κάτι πιο «προωθημένο». Αντεπίθεση λοιπόν!

Το τι σημαίνει ωστόσο για ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται κομμουνιστικό το να χρησιμοποιεί συνθήματα θορυβώδη μεν κενά περιεχομένου δε, δεν είναι από τα ζητήματα που απασχολούν την ηγεσία του ΚΚΕ. Γι’ αυτό και απτόητη επιμένει να το προβάλλει παρόλο που τα ίδια της τα μέλη αρχίζουν να αισθάνονται άβολα με τέτοιες ανοησίες.

Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι μια και το «χρεώθηκε» δυσκολεύεται να το ξεφορτωθεί. (Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το πάλαι ποτέ «περιφρονημένο» σύνθημα της αντίστασης έχει αρχίσει να παρεισφρύει στις τοποθετήσεις του ΚΚΕ). Υπάρχουν όμως και πιο ουσιαστικοί λόγοι.

Αποτελεί αναμφισβήτητο δεδομένο ότι η επίθεση του συστήματος πατάει -πέραν των άλλων- στους αρνητικούς συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί με βάση την ήττα του κινήματος.

Αποτελεί αναμφισβήτητο δεδομένο ότι αυτοί οι συσχετισμοί δεν πρόκειται να διαφοροποιηθούν ή πολύ περισσότερο να ανατραπούν παρά μόνο μέσα από μια πορεία συγκρούσεων των λαϊκών δυνάμεων με το σύστημα.

Αποτελεί αναμφισβήτητο δεδομένο ότι οι διαστάσεις, η ένταση, η συχνότητα και συνεπώς η αποτελεσματικότητα αυτών των συγκρούσεων βρίσκεται σε συνάρτηση με το κάθε φορά επίπεδο συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων.

Ταυτόχρονα, και είναι αυτό έκφραση της διαλεκτικής των πραγμάτων, αυτή η συγκρότηση δεν μπορεί να οικοδομείται παρά μόνο μέσα στα πεδία αντίστασης και πάλης πάνω στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο εργαζόμενος λαό και η νεολαία.

Δεν υπάρχουν υποκατάστατα σ’ αυτά. Οι «μελετημένες» προτάσεις, τα «συγκροτημένα» προγράμματα, οι «ευφυείς» κινήσεις, οι δήθεν εκλογικές «επιτυχίες» δεν χρησιμεύουν σε τίποτα άλλο παρά στο να αποπροσανατολίζουν από αυτό που οφείλεται να είναι ο βασικός προσανατολισμός του κινήματος. Η κατεύθυνση συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων μέσα στην πάλη και μέσα από την πάλη.

Είναι αυτό ακριβώς που δεν κάνει και δεν προτίθεται να κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ. Με αυτή την έννοια το σύνθημα της «Αντεπίθεσης» δεν είναι παρά ένα θλιβερό ρητορικό υποκατάστατο της πολιτικής που θα όφειλε να ακολουθήσει ένα κόμμα που θα ‘θελε να λέγεται κομμουνιστικό. Ενα «επιθετικό» περικάλυμμα της άρνησης της ηγεσίας του ΚΚΕ να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στον λαό και το κίνημα.

 

Β. Βαλκάνιος