Αντεργατική επίθεση και αντιστάσεις: και στη Γαλλία, η μάχη-ταξική πάλη συνεχίζεται…

Μπορν, Αταλ, Μπαρνιε, Μπαϊρου, Λεκορνυ, ξανά Λεκορνυ. Έξι αλλαγές πρωθυπουργών σε 1,5 χρόνο στη Γαλλία, με τον τελευταίο να σώζεται ξανά για την ώρα, εξαιτίας του σωσιβίου των Σοσιαλιστών, αφού πρώτα ανέστειλε τη -ψηφισμένη- μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού έως το Γενάρη του  2028. Το οποίο με όρους κατεπείγοντος το 2023, παρακάμπτωντας ακόμα και την ίδια τη ψηφοφορία στο κοινοβούλιο, επιβλήθηκε στην Εθνοσυνέλευση ενώ ο λαός έξω, αντιμετώπιζε στις διαδηλώσεις του τα τανκς και την καταστολή του Μακρόν.

Ένα νομοθέτημα που αφορούσε -και αφορά-  ακόμα ένα χτύπημα στον πυρήνα των κατακτήσεων της εργατικής τάξης, αυξάνοντας τα όρια συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 έτη. Αντίστοιχα στην πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο, με όρους ωμότητας και ιστορικής ρεβάνς, εντάσσονται και τα μέτρα που ανακοινώθηκαν το καλοκαίρι ύψους 44 δις, που ενίσχυαν τη φορομπηξία, πετσόκοβαν το δικαίωμα στη δωρεάν περίθαλψη και καταργούσαν δυο αργίες.

Όλα αυτά εξόργισαν και ώθησαν το Γαλλικό λαό, τη Γαλλική εργατική τάξη το Σεπτέμβρη να “μπλοκάρει τα πάντα”, να απεργήσει και να παλέψει στο δρόμο, κάτι το οποίο μέτρησε η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκφραστές, αναγκάζοντας τη κυβέρνηση σε αναδίπλωση. Η πυκνότητα και η μαζικότητα των αντιστάσεων, τόσο τα τελευταία χρόνια, όσο και η σπουδαία ιστορία αυτού του λαού, διαβάζονται από τους εκμεταλλευτές, όπως και η δυναμική των αντιστάσεων που τη γνωρίζουν καλύτερα κι από το λαό, ο οποίος αψηφά τη τρομοκρατία, τη καταστολή, τους εκβιασμούς τους. Ήδη ο Λεκορνυ  ψελλίζει για το δημοσιονομικό αντίκτυπο της αναστολής, κόστους εκατοντάδων εκατομμυρίων στο Γαλλικό προϋπολογισμό, αλλά οι μάζες των εργαζομένων δεν τσιμπάνε.

Για το Γαλλικό ιμπεριαλισμό, οι ήττες στις πρώην αποικίες στην υποσαχάρια Αφρική, το στρίμωγμα από τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε οικονομικό-γεωστρατηγικό(η χθεσινή μπραντεφερική χειραψία του Τραμπ στον Μακρόν είναι 1000 λέξεις) επιταχύνουν την ανάγκη επιβολής με όρους εντεινόμενης φασιστικοποίησης, απέναντι στον “εσωτερικό εχθρό”. Αντίστροφα, οι αγώνες του γαλλικού λαού πέρα από το μέτωπο της βασικής αντίθεσης, επιδρούν και στα  “διεθνή ζόρια” των γάλλων ιμπεριαλιστών. Σε ότι όμως αφορά τη μάχη για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής, σίγουρα η αναδίπλωση αυτή του Μακρόν και του Λεκορνυ, δίνει προσωρινά ανακούφιση και αισιοδοξία τις μάζες αλλά θα αξιοποιηθεί από τον αντίπαλο για να προετοιμάσει το επόμενο ισχυρότερο κύμα επίθεσης.

Σε κάθε περίπτωση, αποδεικνύει η εργατική τάξη της Γαλλίας, όπως και η πάλη των μαζών σε όλο το κόσμο, πως η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Η ταξική πάλη δεν καταργείται, οι εργατολαϊκές μάζες δεν ενσωματώνονται όπως λένε διάφοροι, όταν βρίσκουν τη δυνατότητα και την ευκαιρία θα οικοδομούν τις αντιστάσεις τους, θα επιμένουν να θέλουν να ζήσουν. Φυσικά, στα πλαίσια των αρνητικών συσχετισμών για την υπόθεσή τους, για τη πάλη τους, το οποίο έτσι και αλλιώς συνόδευε για δεκαετίες και θα συνοδεύει για καιρό ακόμη τη κίνηση και τη πάλη των μαζών.