Αντεργατικό βραβείο Κ. Μητσοτάκη

Την προηγούμενη εβδομάδα στα πλαίσια της οικονομικής ημερίδας στο Βερολίνο, οι αντεργατικές πολιτικές της κυβέρνησης έχαιραν εκτίμησης και θαυμασμού από τον νέο καγκελάριο της Γερμανίας και πρόεδρο των Χριστιανοδημοκρατών Μέρτς και πλήθους μεγαλοεπιχειρηματιών. Σε συνέχεια των παραπάνω η ελληνική κυβέρνηση έλαβε το βραβείο “Ludwig Erhard” ως αναγνώριση της προόδου της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια, η οποία επιτεύχθηκε στις πλάτες των εργαζομένων.

Στην πραγματικότητα τιμήθηκαν οι πολιτικές και οι πρακτικές της πλήρους ευθυγράμμισης της κυβέρνησης με τα συμφέροντα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου για την όλο και εντεινόμενη μείωση του εργατικού κόστους και την περαιτέρω εντατικοποίηση της εργασίας. Για τα νομοθετήματα τα οποία χρονιά με τη χρονιά δίνουν όλο και περισσότερα εργαλεία στους εργοδότες για αύξηση του ωραρίου, για όλο και περισσότερο απλήρωτο χρόνο εργασίας, υπονομεύοντας κεκτημένα προηγούμενων ετών.

Πιο συγκεκριμένα, την ίδια περίοδο που σε άλλες χώρες εφαρμόζεται πιλοτικά η τετραήμερη εργασία χωρίς μείωση αποδοχών, στη χώρα μας ήδη από πέρσι δόθηκε η δυνατότητα εξαήμερης εργασίας σε βιομηχανίες και επιχειρήσεις συνεχούς λειτουργίας. Ακόμη και σε επιχειρήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν με τρεις οκτάωρες βάρδιες και όταν παρουσιάζεται αυξημένος φόρτος εργασίας δίνεται η δυνατότητα στον εργοδότη να αποφασίζει μονομερώς απασχόληση και τη 6η ημέρα.

Σε συνέχεια των προηγούμενων εργασιακών νομοσχεδίων Χατζηδάκη και Γεωργιάδη, το νέο νομοσχέδιο Κεραμέως το οποίο πρόκειται να κατατεθεί στη Βουλή εντός του μήνα έρχεται να καταστήσει τις εργασιακές σχέσεις ακόμη πιο ελαστικές με προσλήψεις “μηδενικών ωρών” για δύο, τρείς ημέρες σε έκτακτες περιπτώσεις και με απολύσεις μέσω εφαρμογής στο κινητό. Όσο για τις τελευταίες με το νομοσχέδιο Κεραμέως θα δίνεται η δυνατότητα στον εργοδότη να προβαίνει σε αντικατάσταση ενός εργαζόμενου ακόμη και χωρίς να μεσολαβεί το 10ήμερο μην προσέλευσης και χωρίς να θεωρείται καταγγελία σύμβασης.

Επιπλέον, θα δίνεται το ελεύθερο στον εργοδότη να αυξάνει ή να μειώνει το ωράριο μονομερώς σε εμβομαδιαϊα και μηνιαία βάση, με τις ίδιες αποδοχές και με αντάλλαγμα ρεπό όταν το κρίνει ο εργοδότης. Στην πραγματικότητα πρόκειται για θεσμοθετημένη και επιβεβλημένη απλήρωτη υπερωριακή απασχόληση, την ίδια στιγμή που εργατικά ατυχήματα/εγκλήματα λόγω υπερεργασίας σπάνε αρνητικά ρεκόρ.

Αυτός είναι ο εκσυγχρονισμός και η απαλλαγή από την γραφειοκρατία που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση και αποτελεί μοντέλο και παράδειγμα προς μίμηση για τον Μέρτς. Οι επιδιώξεις του κεφαλαίου για να απομυζούν τους εργαζόμενους υπήρχαν πάντα οι ίδιες, πόσο δε μάλλον την περίοδο του ReArm Europe και των αυξημένων πολεμικών δαπανών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ. Η δυνατότητα αυτές οι επιδιώξεις να υπηρετούνται ανενόχλητα, ολοένα και περισσότερο και φαινομενικά χωρίς πολιτικό κόστος εξαρτάται από το βαθμό που είναι συγκροτημένο ή όχι το κίνημα. Τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις του 5ήμερου, 8ώρου δεν χαρίστηκαν, αναγκάστηκε το σύστημα να τα παραχωρήσει στη βάση της πίεσης και του διαφορετικού από τα τώρα συσχετισμού. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει για τους εργαζόμενους πέραν της συγκρότησης στον κάθε χώρο δουλειάς εστιών αντίστασης με τους συναδέλφους μας και την πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής, τη στιγμή που στη βάση του πληθωρισμού, της στεγαστικής κρίσης η αξία των μισθών όλο και μειώνεται.

Ι.Κ.