Αποφασιστικά στην πάλη για να πάψει η γενοκτονία στη Γάζα

Κυβέρνηση – κεφάλαιο – ιμπεριαλιστές μάς εμπλέκουν στη σφαγή.

Να αντισταθούμε!

Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί σαστισμένος, όπως και όλοι οι λαοί του κόσμου, τη συνεχιζόμενη και εντεινόμενη εφαρμογή της γενοκτονίας – εθνοκάθαρσης του παλαιστινιακού λαού.

Μιας πραγματικότητας καθρέφτη της σκοτεινής εποχής και της αντιδραστικής ρότας των πραγμάτων. Που, στη βάση της διάλυσης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, την περιθωριοποίηση από το προσκήνιο των εξελίξεων της παραμέτρου της λαϊκής πάλης, την αποσυγκρότηση των μετώπων της πάλης των λαών, δίνεται χώρος δράσης και στο έδαφός της  απελευθερώνονται οι πιο επιθετικές, αντιδραστικές δυνάμεις του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Ένα παραπάνω εδώ, γιατί πέρα από τη ωμότητα και την αγριότητα που γεμίζει οργή και αγανάκτηση όλη την ανθρωπότητα, στη χώρα μας, και μέσω της πολιτικής που ακολουθεί η ελληνική αστική τάξη και η κυβέρνησή της, οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες και η νεολαία παρακολουθούν το ντόπιο κηφηναριό και το σύνολο των πολιτικών του εκπροσώπων (κυβέρνηση, αντιπολίτευση έως και οι αντισιμίτες φασίστες), να στοιχίζεται αταλάντευτα και αδιαπραγμάτευτα με τους δήμιους του παλαιστινιακού λαού, να ξεπλένει τη δολοφονική δράση του σιωνιστικού φασιστικού στρατοκράτους και να την καθιστά εθνική γραμμή.

Η πολιτική αυτή της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας δεν έπεσε από τον ουρανό.
Είναι η εμπέδωση στην πολεμική πράξη των αξόνων συνεργασίας, που εδώ και πολλά πλέον χρόνια η ελληνική αστική τάξη, με σειρά κυβερνήσεων, συγκρότησε σαν βάση των γεωπολιτικών φιλοδοξιών της. Φιλοδοξιών  με την αρωγή και καθ’ υπαγόρευση των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και που ακόμα συνεχίζει να συγκροτεί με τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, και όχι μόνο.

Η τριμερής Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, υφίσταται και δραστηριοποιείται ποικιλότροπα, στο οικονομικό, στο ενεργειακό, στο στρατιωτικό επίπεδο, ως άξονες που δήθεν διασφαλίζουν τη σταθερότητα στη γεωπολιτική μας γειτονιά.
Που, στην περίπτωσή μας, καθ’ όλο το διάστημα της εν εξελίξει σφαγής στην Παλαιστίνη, οι λαοί της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, της Υεμένης, της Κύπρου, φυσικά και ο δικός μας λαός, βιώνουν την έντονη “σταθεροποιητική” – δολοφονική δράση τους, καθώς τα βομβαρδιστικά των σιωνιστών αξιοποιούν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας και της Κύπρου όταν επιχειρούν.

Μέσω αυτών των συμμαχιών και στα πλαίσια πάντα της αμερικανονατοϊκής πλευράς της ιστορίας, η ελληνική αστική τάξη κάνει την πολιτική της, έχοντας τις ιδιαίτερες της βλέψεις και προσδοκώντας σε αναβαθμισμένους ρόλους. Χώρα, ενεργειακός κόμβος, διαμετακομιστικό κέντρο, ρόλο στα γεωπολιτικά πράγματα της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και για λογαριασμό των ιμπεριαλιστών της Δύσης κ.ά.. Ρόλους και βλέψεις που τους αναζητά σε διαρκή ανταγωνισμό  με αυτούς που επιδιώκει να καλύψει η τουρκική αστική τάξη.

Προσβλέπει και σε μεγαλύτερες δουλειές όπως η υπόθεση του διαφημιζόμενου τελευταία IMEC της Ινδίας, ο οποίος δύναται να αποτελέσει εναλλακτικό δρόμο μεταφοράς εμπορευμάτων, ανταγωνιζόμενος τον Δρόμο του Μεταξιού της Κίνας. Που όλως περιέργως περνάει, στο χαρτί που σχεδιάστηκε, πάνω και από τη γη της Παλαιστίνης.

Έτσι, στη βάση αυτών των ιεραρχήσεων και προτεραιοτήτων, η εργατική τάξη, η νεολαία, συνολικά οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες καλούνται να υπομείνουν αυτή τη βαρβαρότητα και σε συνδυασμό με αυτό να αποδεχτούν το εθνικό αφήγημα, σχετικά με την ανάγκη αναβάθμισης του στρατεύματος, την Ατζέντα 2030, τους εξοπλισμούς και τα 5% για τη νατοϊκή συμμαχία, συνθήκες που «νομιμοποιούν» το κεφάλαιο να επιτεθεί με μεγαλύτερη αγριότητα στις κοινωνικές κατακτήσεις και τα δικαιώματα ενός αιώνα.. Καθώς όλα τα παραπάνω ενισχύουν το γεωστρατηγικό αποτύπωμα της χώρας και γίνονται  για το καλό τάχα των εργαζομένων, εφόσον ενισχύεται, και είναι τυφλός εθνικισμός με μόνο σίγουρο τη φτώχεια, την εξαθλίωση και την εμπλοκή στον πόλεμο. 

Στη βάση αυτών των δεδομένων μπορούμε να ερμηνεύσουμε και τη στάση που κρατάει απέναντι στην πολιτική του ισραηλινού μαντρόσκυλου, η κυβέρνηση της ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, για λογαριασμό συνολικά της αστικής τάξης.
Η πολιτική της εμπλοκής στους πολέμους των ιμπεριαλιστών και για λογαριασμό της Δύσης, (αν μιλήσουμε για τη μεγάλη εικόνα), μα και η ενεργός εμπλοκή και στήριξη του δολοφονικού στρατοκράτους του Ισραήλ, αποτελεί μια πολιτική που υπηρετεί τα στενά ταξικά συμφέροντα της κεφαλαιοκρατίας στη χώρα.

Η αντίσταση σε αυτή την πολιτική, η πάλη για την ειρήνη και τη φιλία με τους γύρω λαούς παραμένει μοναδική προοπτική για τους λαούς σε όλη την ευρύτερη περιοχή, παρά τους δοσμένους για εμάς αρνητικούς συσχετισμούς και την αντιδραστική ρότα των εξελίξεων.

Η αλληλεγγύη στην πάλη των λαών και εν προκειμένω στην πάλη του μαχητή, αλλά δοκιμαζόμενου παλαιστινιακού λαού, είναι μια υπόθεση πρώτης γραμμής, μια υπόθεση που γεννά συγκεκριμένα πολιτικά δια ταύτα και αιχμές για την πάλη του δικού μας λαού και του κινήματός του.

Εμπιστευόμενοι τον λαό και τα αισθήματα αλληλεγγύης στον αγώνα των Παλαιστινίων, ενάντια στον σεχταρισμό που και το σύστημα θα ήθελε να επιβάλει — ότι δήθεν έχει κανονικοποιηθεί η σφαγή  στις συνειδήσεις — να συμβάλλουμε στη μαζικοποίηση των διαδηλώσεων καταγγελίας της γενοκτονίας, να παλέψουμε ενάντια στην εμπλοκή της χώρας σε αυτή, να οικοδομήσουμε όρους φιλίας και αλληλεγγύης με τους γύρω λαούς, κόντρα στους εμπρηστές του πολέμου ΗΠΑ-ΝΑΤΟ Ισραήλ και τους συμμάχους τους.