Ελληνοτουρκικά:  Φίλοι τελικά ο Κυριάκος και ο Ταγίπ

Συχνά, ακόμη και όταν σφάζονται οι λαοί τους, οι ηγέτιδες τάξεις δε παύουν να επικοινωνούν σε διάφορα επίπεδα, ακόμα και να διατηρούν τις φιλίες τους. Χθες, από το Μητσοτάκης γιόκ του Ερντογάν, φτάσαμε στην ωραία ατμόσφαιρα με τα κομπολόγια και τις εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις.

Τι κι αν η συνάντηση καρκινοβατούσε καιρό και στην ελληνική πλευρά οι πιέσεις για ματαίωσή της ήταν έντονες με βάση τις NAVTEX και τις ANTINAVTEX, τη στοχοποίηση του Δένδια την παραμονή της συνάντησης, κ.ο.κ. Όμως, εκεί που επέρχεται η σύγχυση στον ελληνικό λαό είναι όταν, ξαφνικά ο μπαμπούλας γίνεται έστω «φίλος» με τις αξιόλογες μπίζνες της χαμηλής πολιτικής να λιώνουν σημαντικά τους ψυχροπολεμικούς πάγους στο Αιγαίο.

Στη βάση της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και των λαϊκών δυνάμεων, παρά τα «ήρεμα νερά» ο μπαμπούλας της Τουρκίας δε θα πάψει στιγμή να αξιοποιείται, όσο το δυνατόν, κυρίως για την παράλυση των λαϊκών αντιστάσεων, αλλά και για τη δικαιολόγηση των δις για ένα στρατιωτικό αποτύπωμα της αστικής τάξης στο πλαίσιο της στράτευσής της πάντα με τη σωστή μεριά της ιστορίας για να διεκδικήσει ρόλο στην περιοχή.

Πως όμως εξηγείται η «ωραία ατμόσφαιρα» της χθεσινής συνάντησης Μητσοτάκη- Ερντογάν; Προφανώς δε φτάνουν οι μπίζνες για να δικαιολογήσουν το κλίμα των ήρεμων νερών. Οι αστικές τάξεις δεν είναι ούτε πιόνια, ούτε μαριονέτες. Έχουν βλέψεις και κάνουν πολιτική. Όμως το πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης επιδρά καθοριστικά κάθε στιγμή στην κίνηση και πολιτική συμπεριφορά τους. Στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, οι ΗΠΑ κάθε άλλο παρά θα αφήσουν στο έλεος της Ρωσίας την Ουκρανία, άλλο τόσο δε θα αφήσουν την Τουρκία. Απέσπασαν ήδη τη Συρία με ενδιάμεσο την Τουρκία, ενώ το ενδιαφέρον των ΗΠΑ πέφτει πλέον στο Ιράν με αφόρητο εκβιασμό για υποταγή μέσω συμφωνίας ή πολεμικής επέμβασης. Ήδη οι εξελίξεις στο Κουρδικό σε Συρία, Τουρκία είναι ραγδαίες και κρίσιμες, ενώ στο σύνολό του, το ζήτημα, με δοσμένη την πολυπλοκότητά του, αξιοποιείται από ΗΠΑ- Ισραήλ, αλλά και τις ανταγωνιστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Ρωσία- Κίνα που παρά την αδυναμία τους στην περιοχή δε κάθονται με δεμένα τα χέρια. Συνολικότερα η κατάσταση στην περιοχή είναι τεταμένη και ρευστή.

Σημαντικό, και όχι μόνο για την οικονομική του πλευρά για την Τουρκία, το ζήτημα συμμετοχής της στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα SAFE για τα εξοπλιστικά. Η ελληνική αστική τάξη βρώμικα συναλλάσσεται σε βάθος με τους Σιωναζιστές του Ισραήλ και στον ακατάπαυστο αντιδραστικό ανταγωνισμό της με την αστική τάξη της Τουρκίας ο Δένδιας αντιπρότεινε για το SAFE την Ινδία. Το τελευταίο για να μπορέσει ο Μητσοτάκης να ζητήσει έστω το αντάλλαγμα της άρσης του casus belli μιας και «αν όχι τώρα πότε» όπως το διατύπωσε εύσχημα στο φίλο του, τον Ταγίπ.

Όπως καταλαβαίνουμε οι εξελίξεις στη στάση των ευρωπαίων και συνολικότερα το Ουκρανικό και το Μεσανατολικό, καθορίζουν τη στάση των δύο ανταγωνιζόμενων αστικών τάξεων και εξηγούν αντιφάσεις και μεταστροφές ή «μεταστροφές» στις δύο όχθες του Αιγαίου. Η Τουρκία έχει βλέψεις και αγωνίες στα νότια και ανατολικά της, συνολικότερα διλλήματα γεωπολιτικά και ενδιαφέρον για το SAFE και άλλα που αφορούν τον περιφερειακό ρόλο μιας ισχυρής χώρας που παραμένει στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και σε βασικές της παθογένειες που την καθιστούν ευάλωτη.

Η ελληνική αστική τάξη σταθερά υπηρετεί τους μεγαλύτερους εχθρούς των λαών, ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- Ισραήλ, καθαγιάζοντας κάθε έγκλημά τους ακόμη και στη Συρία, παρότι ο Τζολάνι σφάζει «αδελφούς» χριστιανούς και συμμάχους Κούρδους σαν προέκταση της Τουρκίας. Τελικά στην περιοχή υπάρχει κουβάρι αντιθέσεων, όμως η ωμή δράση των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ μέσω και των Σιωναζιστών στο πλαίσιο ανταγωνισμού με Ρωσία – Κίνα, ευθυγραμμίζει σημαντικά τις αστικές τάξεις ακόμη και αυτές με ασίγαστους ανταγωνισμούς, όπως συμβαίνει μεταξύ ελληνικής και τουρκικής.

Στο πλαίσιο του ανήκομεν στη Δύση η αστική τάξη της Ελλάδας αντιμετωπίζει πονοκεφάλους, ωστόσο ποντάρει βάσιμα πως το ΝΑΤΟ είναι μια ιστορική σταθερά. Η δε αστική τάξη της Τουρκίας παρά τους λεονταρισμούς θα ξανά συμφιλιωθεί με τους Σιωναζιστές ξεχνώντας τις κατάρες που εκστομίζει ο Ερντογάν για κατανάλωση, επιδιώκοντας ρόλο και επιρροή στον Αραβομουσουλμανικό κόσμο.

Οι εξελίξεις είναι αντιδραστικές και επικίνδυνες σε βάρος όλων των λαών της περιοχής, με τους Παλαιστίνιους να είναι μονάχα το πρώτο θύμα. ΗΠΑ- ΝΑΤΟ, η λεγόμενη σωστή μεριά της ιστορίας, είναι οι μεγαλύτεροι φονιάδες των λαών και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί καλά κρατούν, απειλώντας τους λαούς σ’ όλο τον κόσμο και στη συγκυρία ιδιαίτερα τους λαούς της περιοχής μας. Καμιά ασφάλεια και διασφάλιση της Ειρήνης δε φέρνουν ούτε οι κούρσες εξοπλισμών, ούτε οι υπαγορευμένες από τον ιμπεριαλισμό λυκο-φιλίες των αστικών τάξεων, που συνολικότερα υπηρετούν τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Αντίθετα είναι ανάγκη να δυναμώσουν όλα τα μέτωπα πάλης των λαών για να γίνουν οι λαοί υπολογίσιμοι. Κόντρα στην πολεμοκαπηλεία οι λαοί να σταθούν με την πλευρά της Ειρήνης παλεύοντας σε κάθε χώρα για το δίκιο τους κόντρα στις αστικές τάξεις που, πέρα από εκμεταλλεύτριες, είναι αδίσταχτα στηρίγματα των δολοφόνων Σιωναζιστών και των ιμπεριαλιστών εμπρηστών του πολέμου και της καταστροφής χωρών και λαών. Τίποτα δεν έχουν να χωρίσουν μεταξύ τους οι λαοί. Έχουν ανάγκη να ενωθούν ενάντια στην εκμετάλλευση και τον πόλεμο.