Για το ζήτημα της επαναφοράς του 13ου-14ου μισθού

Ιδιαίτερα τη τελευταία χρονιά έχει αναδειχθεί η συζήτηση για την επαναφορά των έξτρα μισθών στο δημόσιο, με υπόβαθρο την ασφυκτική πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι στη χώρα μας άρα και εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι. Είναι η πραγματικότητα της έντασης της επίθεσης σε δικαιώματα-κατακτήσεις, η αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος από την ακρίβεια που σπάει κόκκαλα, με τη φορομπηξία, που επιχειρήθηκε να εξωρραϊστεί  από τον πρωθυπουργό στη ΔΕΘ μετατρέποντας τους μισθούς σε μισθούς φτώχειας. Κυρίως, είναι η πραγματικότητα της επίθεσης του κεφάλαιου στο πυρήνα των κατακτήσεων της εργατικής τάξης, με το πρόσφατο νομοσχέδιο για το 13ωρο να κατοχυρώνει και να προχωρά το άγριο πλαίσιο της εργασιακής ζούγκλας που βιώνει ο κόσμος της δουλειάς.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν του όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο, των αλυσοπρίονων, των αστικών εκβιασμών, της ιδεολογικής τρομοκρατίας και της φασιστικοποίησης, τελικά της σκοτεινής εποχής που εισήλθαν οι λαοί παγκόσμια, στη βάση των αρνητικών για αυτούς συσχετισμών, εξελίσσεται και η αντεργατική πολιτική στους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα. Όπως δεν ήταν τυχαία, τη περίοδο της έντασης της επίθεσης στα χρόνια των μνημονίων, η κατάργηση 13^ου-14^ου μισθού και μιας σειράς επιδομάτων, αδειών  και οι οριζόντιες μειώσεις μισθών, έτσι και τώρα δεν είναι τυχαία η συγκεκριμένη αντιμετώπιση του ζητήματος από τα κυβερνητικά και συστημικά στελέχη. Η τοποθέτηση Στουρνάρα την άνοιξη, για τα «κουκιά της οικονομίας που δε βγαίνουν» αλλά και η πρόσφατη δήλωση Μητσοτάκη που απέκλειε την επαναφορά του 13^ου(ούτε λόγος για 14^ο !!!) πρώτον υπενθυμίζουν πως η αστική τάξη έχοντας το πάνω χέρι, δείχνει με κάθε τρόπο ποια πολιτική ακολουθεί απέναντι στο κόσμο της δουλειάς. Δεύτερον πως εμφανίζουν την οικονομία σαν ένα κοινό κουμπαρά για εργαζόμενους, εργοδότες, καπιταλιστές και που πάντα είναι αδειανός για τα μεροκάματα, τις συντάξεις, τη περίθαλψη, τα σχολειά αποκρύπτωντας πως πρόκειται για το παραγμένο πλούτο της εργατιάς που συστηματικά λεηλατείται από την πλουτοκρατία. Και τρίτον συνδυάζοντας όλα αυτά, προσπαθούν να ενεργοποιήσουν τους «κοινωνικούς αυτοματισμούς», να φτιάξουν αντιδραστικά αντανακλαστικά, να σπείρουν τη διχόνοια ανάμεσα στους εργαζόμενους, λέγοντας πως αν δοθούν τα επιδόματα αυτά θα είναι σε βάρος του εισοδήματος των υπόλοιπων εργαζόμενων.

Το μεγάλο ζήτημα όμως για τους ίδιους τους εργαζόμενους, για το κίνημα, για τις αριστερές δυνάμεις είναι το πως τίθεται και σε ποια ακριβώς βάση τοποθετείται. Μια σημαντική διάσταση που αναδεικνύει τη μικροαστική-ρεφορμιστική έως συστημική προσέγγιση, είναι και η λεγόμενη «δικαστική οδός» της διεκδίκησης των μισθών.  Ένα χρόνο τώρα, μια σειρά από δικηγορικά γραφεία ανέλαβαν το ρόλο του υπερασπιστή δικαιωμάτων των εργαζομένων, καταθέτοντας μαζικές προσφυγές για το κέρδισμα των επιπλέον μισθών, με αποκορύφωμα την ιστορία με το ΣΤΕ, την δικαστική αγωγή δημοσίου υπαλλήλου που δήθεν θα πατούσε στα νομικά κενά και την αντισυνταγματικότητα και θα άνοιγε το δρόμο στην επαναφορά  τους. Εδώ μια σειρά από δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα, όχι μόνο δεν αντιπάλεψαν αυτές τις λογικές αλλά υποκλινόμενες στον αρνητικό συσχετισμό, στοιχήθηκαν πίσω τους, είτε γιατί έχουν αυταπάτες για την αστική δικαιοσύνη είτε γιατί πιστεύουν οτι μπορούν να πιέσουν τα δικαστικά όργανα για φιλολαϊκές αποφάσεις, πατώντας όμως σε ένα επίπλαστο συσχετισμό, αγνοώντας τη πραγματική κατάσταση  του κινήματος. Αντίστοιχα και στο ζήτημα των πειθαρχικών και της αξιολόγησης στους εκπαιδευτικούς, ακολουθούν την ίδια ρότα. Δεν ευνοούν τη μαζική πάλη, συνδέοντας τις αιχμές που αναδεικνύει η επίθεση. Αντ αυτού ευελπιστούν είτε στην -όποια- νομική κατοχύρωση και συνταγματική  προστασία, είτε θεωρούν πως ο κόσμος που κρατά μια στάση αντίστασης είναι «καλυμμένος» αφού τα σωματεία «είναι εδώ» και με την απεργία-αποχή να έχει καταντήσει αδειανό πουκάμισο, αφού έχει πάψει προ πολλού να είναι απεργία με την αληθινή της έννοια. Αποστερώντας έτσι τη δυνατότητα να γίνει υπόθεση του συνόλου του κλάδου, να αναδειχτεί σαν κομμάτι της ίδιας επίθεσης που τους αφορά όλους.

Ποια πρέπει λοιπόν να είναι η στοχοθεσία για το κίνημα, για τους εργαζόμενους στο δημόσιο συγκεκριμένα, έχοντας όλα αυτά υπόψιν; Πριν δοθεί η οπτική μας, πρέπει να σημειωθούν τα εξής. Οι προτάσεις της αριστεράς που θέλει να εμφανίζεται και σαν πρωτοπορία του κινήματος, πρέπει να είναι προτάσεις πάλης, να μπορούν να ανταποκριθούν σαν τέτοιες στις δοσμένες συνθήκες κάθε φορά, να υπηρετούν την συμπόρευση, την ενότητα, τα συμφέροντα, τον αγώνα των εργαζόμενων μαζών και όχι να είναι προτάσεις προς το σύστημα. Δεύτερον, η ανάδειξη της αναγκαιότητας της πάλης για πραγματικές αυξήσεις, δεν μπορεί να μην ιεραρχείται, δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από «ρεαλιστικά» αιτήματα, που αντί να οικοδομούν τους όρους για πραγματικούς αγώνες, καταλήγουν να είναι κινήσεις πολιτικής καταγγελίας και λογικών «δικαιωματισμού».

Αυτό που λείπει, αυτό που έχει υποχωρήσει, αρχικά σε αυτούς που παράγουν όλο το πλούτο της κοινωνίας και κατεπέκταση στον εργαζόμενο λαό ευρύτερα, είναι η γραμμή πάλης απέναντι στο κεφάλαιο, την εργοδοσία, στη πολιτική που ευνοεί την ανάπτυξη των κερδών του κεφαλαίου και λεηλατεί το λαϊκό εισόδημα. Η πάλη για αυξήσεις στο κόστος της ζωής λοιπόν, για πραγματικές αυξήσεις κόντρα στη κοροϊδία της κυβέρνησης, είναι αναγκαία να προταχτεί, να ζυμωθεί, να γίνει συνείδηση στους εργασιακούς χώρους. Και εξ αντικειμένου θα συναντήσει και θα αλληλοτροφοδοτηθεί με όλα τα ιδιαίτερα ζητήματα κάθε χώρου, με την ανάγκη να υπάρξουν εστίες αντίστασης σε όποιες αιχμές βάζει η συγκυρία αλλά και με τα συνολικά ζητήματα που απασχολούν το λαό, τα νοσοκομεία και την περίθαλψη έως και το κεντρικό ζήτημα της πολεμικής εμπλοκής και του δικαιώματος στην ζωή με ειρήνη.

Για το σύστημα και τους πολιτικούς του εκφραστές είναι λογικό και επόμενο  να είναι πολέμιοι αυτής της γραμμής. Για αυτό με «επιχειρήματα» εξηγούν πόσο επιζήμιες θα είναι οι όποιες αυξήσεις στον «εθνικό» προϋπολογισμό, πόσο «αναγκαίες είναι οι θυσίες» για να σπρωχτούν κι άλλα δις σε όπλα, φρεγάτες, πολεμικούς εξοπλισμούς. Για την αριστερά όμως; Αυτή η αριστερά δε μπορεί και δε θέλει να υπηρετήσει τη γραμμή της αντίστασης, τη γραμμή της ανατροπής της εισοδηματικής πολιτικής της κυβέρνησης. Δεν τόλμησε και δεν τολμά ούτε και τώρα να ξεφύγει από τα «νόμιμα αστικά πλαίσια» των πολιτικών της προταγμάτων, φτιάχνει προγράμματα του αέρος και βερμπαλίζει ανέξοδα. Για αυτό προκρίνει και κρύβεται πίσω από «θεσμικά αιτήματα», δεν ξεφεύγει από αιτήματα που βρίσκονται πέρα και έξω από τις «αντοχές της οικονομίας», επιδεικνύει ανεμπιστοσύνη στις δυνατότητες της κίνησης των μαζών υποτασσόμενη στο συσχετισμό. Επενδύοντας συνακόλουθα στο εικονικό κίνημα που ιδιαίτερα σε συνθήκες της άγριας αντεργατικής επίθεσης και της φασιστικοποίησης αποδεικνύεται πόσο στενά όρια έχει και πόσο αίολο είναι.

Η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος ζωής είναι ένα αίτημα, μια αιχμή πάλης που κάθε άλλο παρά εύκολη είναι να παλευτεί. Θέλει δουλειά να ζυμωθεί, να παλευτεί, να εξειδικευθεί. Όμως είναι η μόνη γραμμή που μπορεί να ενώσει τους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Να σφυρηλατήσει σχέσεις εμπιστοσύνης. Είναι κρίκος για να ευνοηθούν όλα τα μέτωπα πάλης του λαού. Οι εργαζόμενοι δε πρέπει να μπουν σε μια λογική κοστολόγησης των αιτημάτων τους, δε θα πρέπει να μπουν σε μια προτασεολογία για το πως το σύστημα θα διαχειριστεί τα δίκια τους. Εξάλλου, η όποια μορφή,εξειδίκευση, πορεία παίρνουν οι αγώνες, έχουν πάντα να κάνουν με το επίπεδο συσχετισμού απέναντι στον αντίπαλο. Η οργάνωση και η συγκρότηση των αντιστάσεων, η μαζική εμπλοκή στη πάλη, είναι αυτά που θα κρίνουν την έκβαση κάθε αναμέτρησης και όχι η αντιγραφή-καρικατούρα μορφών προηγούμενων γύρων αντίστασης, σε άλλες συνθήκες και με άλλους όρους.

Είναι λοιπόν ζήτημα πάλης. Ταξικής πάλης. Συγκεκριμένα, όσο υπήρξε και έκανε βήματα η σπουδαία πορεία του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, όταν έβαζε σε κίνηση και τροφοδοτούσε την αυτενέργεια των μαζών, όταν πυροδοτούσε κάθε λογής κινήματα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, τόσο το σύστημα υπό το φόβο και τη δυναμική των συσχετισμών «έδινε». Φτιάχτηκαν νοσοκομεία στα οποία  έβρισκε ο λαός την περίθαλψη. Δόθηκαν μεροκάματα της προκοπής και συντάξεις. Στα σχολειά τα παιδιά της φτωχολογιάς μάθαιναν γράμματα και δεν είχαν παιδονόμους. Αποσπάστηκαν κατακτήσεις και δικαιώματα.  Όσο αυτή η διαπίστωση παραμένει στα αζήτητα, όπως και το γεγονός πως, πατώντας στους θετικούς για το σύστημα  συσχετισμούς, η καπιταλιστική βαρβαρότητα θα συνεχίσει να επελαύνει, οι αυταπάτες, η σύγχυση και η απογοήτευση θα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Τελικά, θα παραμένει στο περιθώριο η επένδυση στην υπόθεση της αντίστασης, της γραμμής της ανατροπής της αντεργατικής πολιτικής, η πάλη ενάντια στα μεροκάματα της ανέχειας.

Για αυτούς που θέλουν να συμβάλλουν στην υπόθεση αυτή, είναι προϋπόθεση και όρος η συμβολή στη κίνηση των εργατολαϊκών μαζών, εκεί που θα γίνουν οι ιδέες υλική δύναμη και θα τεθούν και τα πιο προωθημένα αιτήματα, θα παραχθούν τα νέα δεδομένα της πάλης. Χωρίς περιστροφές και μισόλογα λοιπόν, η απαίτηση των εργαζόμενων να θέλουν να ζήσουν πρέπει να περάσει μέσα από την ανάπτυξη αγώνων και αντιστάσεων, για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής, για μόνιμη και σταθερή δουλειά με μισθούς που να ανταποκρίνονται στο υπέρογκο κόστος ζωής.