Η ανάπτυξη της λαϊκής υπόθεσης μόνος φραγμός στη γενοκτονία

Πλάι στην πραγματικότητα της τραγικής ακολουθίας καταστροφής χωρών μέσα από την ‘’απελευθερωτική’’ δράση των ιμπεριαλιστών και των ‘’δημοκρατικών’’ μέσων επιβολής της τάξης τους. Η εντεινόμενη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης από ΗΠΑ – Ισραήλ υπογραμμίζει με τη σειρά της και αυτή την πραγματικότητα του ‘’νέου’’ κόσμου.

Τον κόσμο της απελευθέρωσης των πιο επιθετικών δυνάμεων του συστήματος. Έναν κόσμο όπου στη βάση του συσχετισμού, κεφάλαιο και ιμπεριαλιστές κινούνται καταστρατηγώντας κάθε δικαίωμα της εργατικής τάξης και των λαών. Λειτουργώντας απελευθερωμένες από τις αγκυλώσεις του χθες και με όρους ταξικής τύφλωσης, στη βάση της διάλυσης του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος, της αποσυγκρότησης των μετώπων της πάλης των λαών, επελαύνουν οικοδομώντας τον κόσμο της βαρβαρότητας.

Μοιάζει να γυρνά η ιστορία προς τα πίσω, στις εποχές που οι αποικιοκράτες κυνηγούσαν με τα λάσο τους ιθαγενείς της Αφρικής και που έσβηναν από το χάρτη ολόκληρους πολιτισμούς. Δεν είναι καθόλου διαφορετικές οι εικόνες από τη Γάζα και τα συσσίτια του θανάτου εξάλλου. Όπως και η δηλωμένη διάθεση ΗΠΑ – Ισραήλ σχετικά με τον εκτοπισμό/ έξωση των Παλαιστινίων από τη γη τους.

Διάθεση που παρά την υποκρισία τροφοδοτείται και ενισχύεται από τη στάση του συνόλου των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε Δύση και Ανατολή. Παρά τις επιφαινόμενες διαφοροποιήσεις η ουσία της πολιτικής και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών έχει να κάνει με το γεγονός ότι το σιωναζιστικό στρατοκράτος είναι σε άμυνα και υπερασπίζεται τα συμφέροντα του ‘’πολιτισμένου’’ κόσμου τους. Απέναντι στους ‘’βάρβαρους’’ συνεπώς δικαιούται να σφαγιάζει τον παλαιστινιακό λαό. Η όποια διάσταση έχει να κάνει με τις μεταξύ τους αντιθέσεις και στη βάση του ότι ιδιαίτερα για τη Γαλλία τα γεγονότα στο πεδίο της Μέσης Ανατολής της στερούν κομμάτι από το έρεισμα της στην περιοχή.

Από κοντά, στο ίδιο μήκος κύματος η κεφαλαιοκρατία στη χώρα μας και το πολιτικό της προσωπικό. Με κάθε τρόπο στηρίζει τη γενοκτονική δράση του σιωνιστικού μαντρόσκυλου και τους φονιάδες των λαών ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Καθίσταται ο πλέον συνεπής σύμμαχος τους. Στη βάση της υπηρέτησης της Αμερικανονατοικής πλευράς της ιστορίας μέσω της οποίας επιδιώκει να έχει λόγο στην περιοχή, ρόλους, γεωπολιτικά ανταλλάγματα και μπίζνες διόλου ευκαταφρόνητες, μας εμπλέκει πολλαπλά. Πάντα σε βάρος και ενάντια στο συμφέρον του κόσμου της δουλειάς στη χώρα μα και σε βάρος των λαών της περιοχής και τους κατατρεγμένους μετανάστες και τους πρόσφυγες με τους οποίους μας καθιστά εχθρούς με την πολιτική της.

Η σκοτεινή προοπτική που χτίζει το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου, σε κάθε γωνιά της γης δεν οικοδομείται αγέρωχα. Σε όλο τον κόσμο οι λαοί διαπιστώνουν πως το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν έχει να προσφέρει παρά μόνο πείνα – φτώχεια και θάνατο. Σε όλο τον κόσμο οι λαοί θέλουν να ζήσουν και στη βάση αυτής της ανάγκης των λαών οι ταξικές και όλες οι κοινωνικές αντιθέσεις τροφοδοτούνται συνεχώς με νέα καύσιμα. Οι μάζες δε βολεύονται ούτε αποδέχονται την πολιτική των από πάνω. Συνεχώς  και σε όλες τις χώρες ξεσπούν αντιστάσεις που τροφοδοτούνται από το βάθεμα και το άπλωμα της επίθεσης. Αντιστάσεις που έχουν εκρηκτικό χαρακτήρα και υποδηλώνουν ότι η ταξική πάλη υφίσταται ανεξάρτητα από το ταξικό συσχετισμό κάθε φορά. Αντιστάσεις που διερευνούν τους δρόμους των νέων καιρών και που  διδάσκουν όσους θέλουν να διδαχτούν.

Προς ώρας, προσκρούουν στους αρνητικούς, συντριπτικούς θα λέγαμε συσχετισμούς αφού ενώ εκδηλώνονται δεν καταφέρνουν τους στόχους τους, αλλά αυτούς τους δρόμους έχει αυτή η ιστορία και δεν επιδέχεται παρακάμψεις. Η πάλη των λαών είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας. Βασιζόμενοι στο δίκιο αυτής της υπόθεσης και αναγνωρίζοντας το έλλειμμα της εποχής, μπορούμε να δούμε προς τα που να επενδύουμε δυνάμεις, κατά που να κατατείνουν οι προσπάθειές μας.

Οι απαντήσεις ούτε εύκολες είναι, ούτε θα έρθουν απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Μα άλλος δρόμος δεν υπάρχει για τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου, για τη νεολαία.

Η υπόθεση της πάλης για την Ειρήνη, ο αγώνας ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο πολέμου καθώς και η Πάλη για την απεμπλοκή τόσο από τον πόλεμο στην Ουκρανία, από το σφαγείο των λαών της Μέσης Ανατολής και τη γενοκτονική σφαγή των Παλαιστινίων  είναι ζήτημα πρώτης γραμμής. Αγώνας αξεδιάλυτα δεμένος με τον αγώνα για μισθούς και μεροκάματα που να καλύπτουν το κόστος της ζωής.

Μόνο μέσα από τέτοιους αγώνες και μέσα σε αυτούς τους αγώνες ο λαός και η νεολαία θα ξανά βρουν τα κουράγια τους, θα εμπιστευτούν τις δικές τους δυνάμεις. Θα οικοδομήσουν εκ νέου και στο ύψος των σημερινών απαιτήσεων τα Μέτωπα της Πάλης τους. Θα ξανά βρουν την προοπτική τους.

Οι αγωνιστές και οι δυνάμεις που εμπιστεύονται και επενδύουν στη λαϊκή υπόθεση, στη δυνατότητα της να νικήσει, σε αυτή την κατεύθυνση οφείλουν να συμβάλλουν. Η αντίληψη της κοινής δράσης μπορεί να συμβάλει πολλαπλασιαστικά και στο αντιπολεμικό/αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Οι αγώνες αυτοί θα κρίνουν το σήμερα και το αύριο του κόσμου που διαμορφώνεται.