Η νεολαία να υπερασπιστεί το δικαίωμα της στις σπουδές και στην δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση

Έχει βάθος και ιστορία η επίθεση του συστήματος και όλων των κυβερνήσεων του στο δικαίωμα των παιδιών της εργατικής τάξης και του λαού στην εκπαίδευση και στις σπουδές. Από τον νόμο 815 του 1978 που ήθελε να βάλει ανώτατα όρια σπουδών και τελικά ανατράπηκε από τους φοιτητές, το νόμο – πλαίσιο του 2006 που ήθελε να καταργήσει το άρθρο 16 και τελικά δεν πέρασε μέχρι σήμερα την τράπεζα θεμάτων, τα τεχνικά γυμνάσια, την ΕΒΕ, το Εθνικό Απολυτήριο και τις διαγραφές στα πανεπιστήμια. Τα υπουργεία παιδείας, οι κυβερνήσεις και συνολικά το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα θέλουν να ξεμπερδεύουν με το δικαίωμα της νεολαίας και ιδιαίτερα των φτωχών λαϊκών παιδιών να τελειώνουν με αξιοπρεπείς όρους τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και να έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν στην Τριτοβάθμια.

Το Εθνικό Απολυτήριο θα δημιουργήσει περισσότερο εντατικοποίηση των ρυθμών στο σχολείο καθώς ο βαθμός του θα εξαρτάται από τον βαθμό των εξετάσεων όλων των τάξεων του Λυκείου μαζί με τις Πανελλαδικές. Αφού πλέον είναι σχεδόν απαραίτητο το φροντιστήριο για το Λύκειο, το μέτρο αυτό θα κάνει ακόμα πιο αφιλόξενο το σχολείο για τους φτωχότερους μαθητές που θα σπρώχνονται βίαια στα Τεχνικά Γυμνάσια ή ΕΠΑΛ. Και αφού κάποιοι με πολλούς κόπους και άγχος περάσουν στο πανεπιστήμιο θα τους περιμένει πάλι ένα όλο και πιο εντατικοποιημένο πλαίσιο σπουδών λόγω και των διαγραφών μετά τα Ν+2 χρόνια.

Υπερασπιζόμαστε λοιπόν το δικαίωμα ακόμα και του πιο φτωχού εργαζόμενου να σπουδάσει το παιδί του. Το δικαίωμα αυτό κατακτήθηκε με πολλούς και διαρκείς αγώνες από την εργατική τάξη και τη νεολαία από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και ύστερα. Και το δικαίωμα αυτό ξηλώνεται σιγά σιγά από το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου με διάφορα νομοσχέδια. Και για να περάσουν αυτή την πολιτική εντείνουν τη φασιστικοποιήση και την καταστολή. Με σπάσιμο καταλήψεων σε σχολεία και σχολές, κάμερες και Πειθαρχικά Συμβούλια. Με την αξιολόγηση – διώξεις στους εκπαιδευτικούς. Η φυλάκιση ενός φοιτητή πρόσφατα λόγω το ότι έγραψε σύνθημα αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη είναι χαρακτηριστικό.

Υψώνονται λοιπόν συνεχώς ταξικοί φραγμοί στο γυμνάσιο μέχρι και το πανεπιστήμιο. Τα 25 – 30αρια τμήματα, η τράπεζα θεμάτων, η ΕΒΕ, το Εθνικό Απολυτήριο, οι διαγραφές κ.α. είναι αυτά που διαμορφώνουν τη σκληρή καθημερινότητα στα σχολεία και στις σχολές. Αιτήματα όπως η υπεράσπιση των μορφωτικών δικαιωμάτων και ενάντια στην υποχρηματοδότηση συσκοτίζουν τον προσανατολισμό που πρέπει να πάρει το νεολαιίστικο κίνημα. Δεν υπάρχει μόρφωση γενικά στα σχολεία και στις σχολές αλλά συγκεκριμένη γνώση και μόρφωση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του συστήματος. Ούτε οι μαθητές και οι φοιτητές πρέπει ή μπορούν να διαχειριστούν μαζί με το αστικό κράτος τις χρηματοδοτήσεις και να γίνουν οι λογιστές του. Να απαιτήσουν σχολεία, τάξεις και καθηγητές τελεία και παύλα χωρίς να έχουν το άγχος να απαντήσουν που θα βρεθούν τα χρήματα και πώς.

Εστίες Αντίστασης λοιπόν και κοινή δράση για τα ζητήματα – αιχμές που διαμορφώνουν την άδικη καθημερινότητα σε σχολεία και σχολές. Εκεί μπορεί να συγκροτήσει τις αντιστάσεις της η νεολαία. Με κατεύθυνση την ενεργοποίηση των συλλόγων, ζωντανές κινηματικές διαδικασίες και συνελεύσεις και όχι κινητοποιήσεις μια φορά στο τόσο χωρίς διάθεση για συνέχεια. Με επίγνωση των αρνητικών συσχετισμών και της αποσυγκρότησης που κυριαρχεί στο κίνημα οι μαθητές και οι φοιτητές να γίνουν υποκείμενα της πάλης τους και να αντισταθούν στην επίθεση του συστήματος.