Οι διαγραφές προ των πυλών και η ζωτική ανάγκη οικοδόμησης εστιών αντίστασης

Καθώς φαίνεται, η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει την επίθεση της στην εκπαίδευση, με την κορωνίδα των δύο περασμένων νόμων τα τελευταία χρόνια (νόμος Κ-Χ και νόμος Πιερρακάκη), που δεν είναι άλλη από τις διαγραφές. Το σύστημα φαίνεται έτοιμο να ανοίξει τον «ασκό του Αιώλου» και να προβεί σε μια τομή, διακηρυγμένη σαφώς εδώ και πολλά πλέον χρόνια, αλλά ως τώρα απραγματοποίητη. Η δυναμική που άφησε πίσω του το σπουδαίο φοιτητικό κίνημα του ’06-’07 και ο φόβος του συστήματος απέναντι σε γενικευμένες φοιτητικές αντιδράσεις έδωσαν μια 20ετία σχεδόν όπου οι κρατούντες σαφώς και ζύμωναν στην κοινωνία το στόχο τους για όλων των ειδών ταξικούς κόφτες (βλ. «το πανεπιστήμιο δεν είναι για όλους») αλλά το «2ν+2» ως ανώτατο όριο φοίτησης που ίσχυε μέχρι πρότινος, παρέμενε ανεφάρμοστο.

Το ζήτημα είναι το «γιατί τώρα ;». Ξεθώριασε το ’06-’07 ; Η κοινωνία έγινε «έτοιμη» (κατά την έκφραση του συστήματος) να δεχτεί τις διαγραφές ή κάτι άλλο ; Η απάντηση στο ερώτημα βρίσκεται εκεί όπου βρίσκεται σχεδόν πάντα σε ότι αφορά την προώθηση των επιδιώξεων του συστήματος ενάντια σε δικαιώματα και κατακτήσεις των λαϊκών στρωμάτων. Στους συσχετισμούς. Και στο πως τους διαβάζει η αστική τάξη της χώρας. Στην αδυναμία των (υπαρκτών) αντιστάσεων των φοιτητικών μαζών τα τελευταία έτη απέναντι στα νομοθετήματα που αναφέρθηκαν να τα αποτρέψουν από το να περάσουν γινόμενα νόμοι πλέον ή/και πόσο μάλλον να τους ανατρέψουν. Παρά την επιμονή και την πυγμή των φοιτητών και των φοιτητριών σε συγκεκριμένες στιγμές και περιπτώσεις (π.χ. Θεσσαλονίκη την Άνοιξη του ’21) η επίθεση πέρασε με ότι αυτό θέτει επί του πρακτέου στους όρους σπουδών, τη συνείδηση των φοιτητών και, κυρίως, την περαιτέρω δυνατότητα που λαμβάνει το σύστημα για την εφαρμογή όχι μόνο του «πνεύματος» (βλ. εντατικοποίηση, χτύπημα στο Άσυλο – φασιστικοποίηση) αλλά και του «γράμματος» πλέον. Να μπορεί να δηλώνει πως τον επικείμενο Σεπτέμβρη, θα γίνουν οι πρώτες διαγραφές στα ελληνικά ΑΕΙ.

Φυσικά, η δυνατότητα της προώθησης και της εφαρμογής της ταξικής πολιτικής στα φοιτητικά, δε στέκει μόνη της. Έχει τη βάση της στη «σκοτεινή εποχή» για τις εργαζόμενες και λαϊκές μάζες που διανύουμε, στην περίοδο του «ReArm Europe», όπου κάθε δικαίωμα σε παιδεία, υγεία, ασφάλιση είναι περιττό, στην αναγκαιότητα για 5 % δαπάνη επί του ΑΕΠ για το ΝΑΤΟ. Το ζήτημα προφανώς, δεν είναι οικονομικό και (επειδή πολλά έχουν γραφτεί), οι λεγόμενοι «αιώνιοι φοιτητές» ούτε κοστίζουν στο κράτος, ούτε το ζημιώνουν. Είναι πρωτίστως ταξική επιλογή η παιδεία των ταξικών φραγμών, για τους λίγους και εκλεκτούς, όπου οι πολλοί εκεί έξω προορίζονται για μια θέση (το πιθανότερο), στη βαριά βιομηχανία της χώρας, φυσικά, τον τουρισμό. Και οι λίγοι, όσοι καταφέρνουν να σπουδάσουν, θα έχουν να ανταποκριθούν σε μια ασφυκτική πλέον καθημερινότητα.

Έχει ανοίξει μια συζήτηση (και με ευθύνη της Αριστεράς), σε σχέση με το ποίοι και πόσοι θα διαγραφούν, μια διάκριση μεταξύ «Ενεργών» και «Ανενεργών» φοιτητών και εν τέλει ένα παζάρι σε σχέση με το ποιο πρέπει και ποιοι όχι να συνεχίσουν να θεωρούνται φοιτητές. Από την πλευρά της αστικής τάξης και της κυβέρνησης, είναι λογική η κλιμακωτή εφαρμογή των διαγραφών, ξεκινώντας από τους παλαιότερους, ώστε, έστω και υπό την παρούσα κατάσταση αποσυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος, να μην εγερθούν αντιδράσεις κλίμακας. Όσον αφορά την Αριστερά, η υποταγή σε αυτό το διαχωρισμό δεν είναι παρά μια αφομοίωση των συσχετισμών, μια υποταγή στο συστημικό αφήγημα και κυριότερα μια υπόκλιση στην ανημπόρια τους να εμπλακούν στη συγκρότηση κινήματος Αντίστασης απέναντι στην πολιτική αυτή.

Παρά ταύτα. Γνωστή αφενός (για όσους βλέπουν την πραγματικότητα ως έχει) η κατάσταση στους φοιτητικούς συλλόγους, ενδεικτικά τα ποσοστά αποχής στις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές και γνωστή αφετέρου η φυσιογνωμία μιας σειράς δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα. Για τους αγωνιστές και της αγωνίστριες όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέραν από την προσπάθεια συσπείρωσης πάνω στο αίτημα της αποτροπής των διαγραφών καθολικά, ενάντια σε κάθε διαχωρισμό. Ο δρόμος αυτός δεν περνάει παρά μέσα από τη συγκρότηση δεσμών και σχέσεων με όλον εκείνο τον κόσμο που είναι στα πρόθυρα να πληγεί αλλά παραμένει σιωπηλός και εκτός της εξίσωσης των εξελίξεων. Στην εμπλοκή με τα ιδιαίτερα ζητήματα της κάθε σχολής και την αναγωγή τους στη γενικότερη επίθεση. Μέσα από αυτό το δρόμο, της συγκρότησης εστιών αντίστασης και της εμπλοκής κόσμου σε αυτές, είναι που μπορεί να προωθηθεί και η ουσιαστική Κοινή Δράση, όπου η δυναμική της κίνησης θα επιβάλλει την υπηρέτηση της γραμμής «Να μη διαγραφεί κανένας φοιτητής !».

Σ.Π.