Η ντόπια πλουτοκρατία και οι πόλεμοι των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ

Οι αγορές υποφέρουν και αυτές, αλλά κυρίως οι λαοί βασανίζονται ωμά και αδίστακτα από τα
εναλλασσόμενα πίσω μπρος των ΗΠΑ, που δύσκολα πλέον μπορούν να κρύψουν το αδιέξοδο και
ουσιαστικά την ήττα τους σ’ αυτή τη φάση στο Ιράν, με καθοριστικό τον ρόλο της αντοχής του
λαού του.
Για άλλη μια φορά η παντοδυναμία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού καταρρίπτεται. Δοσμένη η
στήριξη του Ιράν από Ρωσία-Κίνα και μάλλον σημαντική, αφού όμως προηγήθηκε η εκδήλωση της
σθεναρής αντίστασης του λαού του Ιράν. Ο χλευασμός στους δήθεν απελευθερωτές αποκάλυψε
και στις νέες γενιές σ’ όλο τον πλανήτη, πως ΗΠΑ-Ισραήλ είναι αυτό που ήταν πάντα. Βρώμικοι,
αδίστακτοι φονιάδες των λαών αλλά και χάρτινες τίγρεις κάθε φορά που οι λαοί αρχίζουν να
βηματίζουν στον δρόμο της αντίστασης. Σίγουρα, και έχουμε εξηγηθεί, η πάλη των λαών έχει
πολύ δρόμο, και στην εποχή της ήττας οι λαοί υφίστανται δεινά και θα υποστούν περισσότερα
μέχρι να φτάσουν να γκρεμίζουν από τα βάθρα τους κάθε λογής δυνάστες και φονιάδες.
Παρά την δοσμένη αγωνία όλων για την επόμενη μέρα στην Μέση Ανατολή, που σίγουρα θα
είναι διαφορετική, το αστικό πολιτικό προσωπικό στη χώρα μας επιδεικνύει απίθανη
σταθερότητα και ομοψυχία στις κρίσιμες επιλογές του. Χαρακτηριστικός ο Ν. Ανδρουλάκης του
ΠΑΣΟΚ, που παρά την αγωνιώδη προσπάθεια να σταθεί εκλογικά απέναντι στην ΝΔ, ιεραρχεί τα
διαπιστευτήρια στις ΗΠΑ, σ’ αυτές μάλιστα τις δύσκολες στιγμές που οι ΗΠΑ δεν ξεχνούν. Ήταν,
λέει ο Ν. Ανδρουλάκης, η θερμή εμπλοκή των Patriot στην Σαουδική Αραβία υποχρέωση της
χώρας με βάση συμφωνίες που και το ΠΑΣΟΚ υπέγραψε χρόνια πριν. Πληρωθήκαμε άλλωστε γι’
αυτό, δηλώνει ανερυθρίαστα. Ήταν αμυντική κίνηση υπέρ της προστασίας της ενεργειακής
ασφάλειας της Ευρώπης, όπως ήδη μας είχε εξηγήσει η κυβέρνηση και ο αρχιπολέμαρχος
N.Δένδιας, δηλώνει τώρα και ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ, εισπράττοντας τη σιχασιά από την μεγάλη
πλειοψηφία του λαού. Οι σοβαροί του συστήματος και μ’ αυτούς και ο Ν. Ανδρουλάκης
κατέληξαν, κριτικάροντας τον N.Δένδια, πως πρέπει να πράττουμε (Ν.Κοτζιάς) χωρίς να ομιλούμε
πολύ.
Εδώ γεννιέται για άλλη μια φορά το ερώτημα: Πόσο λακέδες του ιμπεριαλισμού μπορεί να είναι
(που σαφώς είναι) οι πολιτικοί εκπρόσωποι της ντόπιας πλουτοκρατίας;
Είναι πράγματι στην κουλτούρα της ντόπιας αστικής τάξης η αντίληψη της υποτέλειας από την
ίδρυση ακόμα του Ελληνικού κράτους. Τότε με τον πρώτο ηγεμόνα του, τον Όθωνα που εισήχθη
από την Βαυαρία μόλις 17 χρονών χωρίς γνώση της ελληνικής γλώσσας και έγινε ο πρώτος
βασιλιάς της Ελλάδας. Αυτή η αντίληψη υποτέλειας στις «Μεγάλες δυνάμεις»
ανατροφοδοτήθηκε σε κρίσιμους σταθμούς της ιστορίας της ελληνικής αστικής τάξης και του
κράτους της. Το αμίμητο «Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας» του κεντρώου Π.Κανελόπουλου
κατά την υποδοχή του στρατηγού των ΗΠΑ Τζέημς Βαν Φλιτ στα χρόνια που, με τις ναπάλμ στο
Γράμμο και τους δωσίλογους οι ΗΠΑ, έστηναν το μοναρχοφασιστικό κράτος (αδιαμφισβήτητο
πρόγονο του σημερινού) είναι από τις πιο χαρακτηριστικές εκδηλώσεις αυτής της αντίληψης. Οι
χειρονομίες του προέδρου Τασούλα με τον χάρτη στην βουλή, πριν δυο χρόνια, καθώς και η
δήλωση του τότε υπουργού άμυνας Παναγιωτόπουλου «θα δώσουμε και το αίμα μας για τις
ΗΠΑ» δείχνουν πως οι ράγες του συστήματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης
παραμένουν στην θέση τους.
Είναι όμως λειψό και τελικά λάθος να τα βάζουμε κυρίαρχα με την κουλτούρα της αστικής τάξης.
Ιδιαίτερα στους σημερινούς συσχετισμούς αν μείνουμε στην κριτική στην υποτέλεια, απλώς θα

συναντηθούμε με πατριδοκάπηλες τοποθετήσεις που φτάνουν σε ανοιχτή πολεμοκαπηλία
σκιαμαχώντας κατά πάντων. Φυσικά οι ακροδεξιοί είναι επί το πλείστον άθλιοι και βρώμικοι
λαϊκιστές και δεν αμφισβητούν την πολιτική και οικονομική ουσία της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης
σ’ ότι αφορά τις επικίνδυνες και οδυνηρές συνέπειές της για τον λαό μας και τους γύρω λαούς.
Όμως η αριστερά οφείλει να στέκεται κυρίαρχα στην ταξική ουσία των ζητημάτων.
Υπαρκτός επομένως ο λακεδισμός, μα η ουσία της τυχοδιωκτικής και επικίνδυνης εμπλοκής στους
σημερινούς πολέμους των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ βρίσκεται στα επίδικα της εποχής μας σε ότι αφορά
τα ζητήματα της αστικής τάξης. Δεν είναι στο στήσιμό της η αστική τάξη, ούτε κινδυνεύει σήμερα
από τον λαό όπως ξεκάθαρα κινδύνεψε τη δεκαετία του 1940 που κυριολεκτικά σώθηκε από τους
ιμπεριαλιστές. Σήμερα η ελληνική αστική τάξη είναι χώρα του ευρώ και της ΕΕ με σταθερό κατά
βάση έλεγχο του εχθρού λαού, με δυνατότητα μάλιστα να τον καταδυναστεύει με όρους στυγνής
εκμετάλλευσης και φασιστικοποίησης.
Η ντόπια πλουτοκρατία έχει κάνει πλέον ευκαιρία υπέρ της, την κρίση της πρόσφατης χρεοκοπίας
της. Έτσι παρότι το μοντέλο ανάπτυξής της, όπως είναι φυσικό στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής
εξάρτησης, παραμένει με παθογένειες που μπορούν να οδηγήσουν σε νέες χρεοκοπίες, ωστόσο η
ντόπια πλουτοκρατία απολαμβάνει ανάπτυξη των κερδών της, τέτοια που έως και αυτή την ώρα
την καθιστά παράδειγμα για την Ευρώπη.
Η αστική τάξη παρά την αβεβαιότητα της εποχής, ενισχύει την θέση της απέναντι στον λαό, ο
οποίος αδυνατεί να αντιπαραβάλει ικανούς όρους πάλης απέναντί της σ’ όλα τα μέτωπα που
αφορούν την ειρήνη, τη ζωή και το δίκιο του. Ενισχύει όμως την θέση της και μέσα στο πλαίσιο
της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, αξιοποιώντας το «δίπορτο» εξάρτησης με ΗΠΑ-ΕΕ. Αξιοποιεί
επίσης περιφερειακές συμμαχίες κατά βάση με σύσταση των ΗΠΑ, με Ισραήλ, Ηνωμένα Αραβικά
Εμιράτα, Σαουδική Αραβία ενώ ενισχύει και την ειδική στρατιωτική σχέση με την Γαλλία. Σ’ ότι
αφορά την τελευταία δεν είναι δοσμένη η έγκριση των ΗΠΑ. Πάντα στο πλαίσιο της
ιμπεριαλιστικής εξάρτησης αυξάνει τα τελευταία χρόνια και το στρατιωτικό της αποτύπωμα με
πολλά δις από τον ιδρώτα του λαού για όπλα.
Από την κήρυξη πολέμου από τον Μητσοτάκη στην Ρωσία, φτάσαμε στο εξελισσόμενο
τυχοδιωκτισμό της εμπλοκής στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν με τις φρεγάτες
και τα patriot και φυσικά τη χρήση των νατοϊκών βάσεων. Πάντα «στην σωστή πλευρά της
ιστορίας»…. Γιατί όμως με τέτοια θέρμη και αναλαμβάνοντας πλέον και η ίδια η αστική τάξη
ρίσκα πέρα των πολύ μεγαλύτερων και ευρύτερων που επιβάλλει στον λαό και τη χώρα; Η αστική
τάξη και τα επιτελεία της είναι λακέδες, αλλά δεν είναι ανόητη ούτε απλώς μωροφιλόδοξη.
Τέτοιοι χαρακτηρισμοί παραπέμπουν στο ότι θα μπορούσε ίσως και να λογικευτεί. Όμως πέρα
του ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά, ακριβώς γιατί υπάρχουν
μεγάλα επίδικα.
Πάντα λοιπόν στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που επιβάλλει απαιτήσεις,
περιορισμούς κωλοτούμπες και ρίσκα, η αστική τάξη διεκδικεί στις μέρες μας πολύ περισσότερα
από το 1821 ή τη δεκαετία του 1940. Όντας πλέον μια συγκροτημένη αστική τάξη, με το λαό στη
γωνία και αντιμετωπίζοντάς τον έως και ως αναλώσιμο κινείται τυχοδιωκτικά και επικίνδυνα σε
βάρος των λαών και της ειρήνης στην γύρω περιοχή. Συντάσσεται αδιαμαρτύρητα και στην πρώτη
γραμμή των επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδίων των φονιάδων των λαών. Διεκδικεί εξορύξεις,
φυσικά μέσω των πολυεθνικών των ΗΠΑ και συμμετοχή (κυρίως μέσω των τάνκερ) στους
δρόμους της ενέργειας. Έχει ήδη τρελά κέρδη στην διύλιση-ηλεκτροπαραγωγή, ενώ οι Έλληνες

εφοπλιστές είναι οι μεγαλύτεροι μεταφορείς LNG στον κόσμο. Σε μια εποχή που αγωγοί
ακυρώνονται λόγω γεωπολιτικής αστάθειας ή και ανατινάζονται και οι σταθμοί FSRU
αναβαθμίζονται η ελληνική αστική τάξη διαθέτει ήδη δύο σημαντικούς και σχεδιάζονται και
άλλοι.
Κοντολογίς σε μόνιμο ανταγωνισμό με την αστική τάξη της Τουρκίας σε μια σειρά τομείς (αλλά
όχι σε όλους) και κυρίως γεωπολιτικά, η ντόπια αστική τάξη διεκδικεί ρόλο στην περιοχή και αυτό
είναι που εξηγεί την στάση της. Αν μη τι άλλο έχει βάσιμα θρέψει βλέψεις (βλ. IMEC με Ινδία) για
διαμετακομιστικό κέντρο- ενεργειακό κόμβο, έως και τεχνολογικό κόμβο, ενώ οι
κατασκευαστικές καλά κρατούν και καραδοκούν για χρυσοφόρες δουλειές στις γύρω
κατεστραμμένες από τον πόλεμο περιοχές.
Όλα αυτά και άλλα θα κριθούν από τις εξελίξεις και αυτές δεν τις καθορίζει μια εξαρτημένη
αστική τάξη. Η ιμπεριαλιστική εξάρτηση επιβάλει σαφώς μεγάλα ρίσκα, ιδιαίτερα σε μια εποχή
και περιοχή που τα ρίσκα είναι ολοφάνερα ακόμη και για τους μεγάλους παίχτες. Ποντάρει όμως
η αστική τάξη ενεργά, δραστήρια και με τον τυχοδιωκτισμό που την χαρακτηρίζει, έχοντας
βάσιμες στοχεύσεις που αφορούν τα στενά ταξικά της συμφέροντα, χωρίς να λογαριάζει στα
σοβαρά κόστη και κινδύνους για τη χώρα και το λαό. Ιδιαίτερα πιέζει σε κατεύθυνση εμπλοκής
στον πόλεμο και σε γεωπολιτική υπερέκταση το εφοπλιστικό τμήμα της, που στα μικρά μεγέθη
της έχει μεγάλο ειδικό βάρος και επιρροή στις επιλογές της παρά την κυρίως εξωχώρια δράση
του. Ανεξάρτητα από τι θα κατακτήσει από τις βλέψεις που έχει η αστική τάξη σίγουρα υπηρετεί
τα καταστροφικά σχέδια για την περιοχή των μεγαλύτερων φονιάδων των λαών, που είναι
αδίστακτοι.
Ο εργαζόμενος λαός αντικειμενικά έχει συμφέρον και ανάγκη ζωής να αντισταθεί στις αστικές
επιλογές που παράλληλα με την στυγνή εκμετάλλευσή του μπλέκουν ένθερμα μάλιστα την χώρα
και τον λαό της στις όλο και πιο σφικτές αλυσίδες της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και στον
πόλεμο. Στον πόλεμο που φυσικά δε θα σταματήσει από τις μανούβρες του Τραμπ αλλά
αντίθετα θα απειλεί ακόμα και με τα πιο εφιαλτικά σενάρια, μέχρι οι λαοί να βγουν
αποφασιστικά στο προσκήνιο με την πάλη τους.
Σημείωση
Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι τα ζητήματα που αγγίζει το άρθρο χρήζουν μεγαλύτερης σε έκταση
και βάθος ανάλυσης. Καταθέτουμε όμως κάποια ολοφάνερα και, για μας τουλάχιστον,
αυτονόητα με πρόθεση να συμβάλουμε έξω από αποπροσανατολιστικές λογικές τέτοιες ή
αλλιώτικες (π.χ. εξάρτηση που εξατμίζει το ρόλο της αστικής τάξης ή από την άλλη ιμπεριαλιστική
Ελλάδα) στην καλύτερη προσέγγιση των στόχων πάλης του κινήματος στη χώρα μας. Στην τελική
θεωρούμε υποταγή στους συσχετισμούς τους διαγκωνισμούς με πρόσχημα τα αφηγήματα που
υπονομεύουν την κοινή δράση με αιχμή την ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν και κυρίαρχα το
αίτημα ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΚΑΘΕ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ παράλληλα με αυτό για το μεροκάματο.