Καιροσκοπισμός ή εμμονή στην παράταση του πολεμικού σφαγείου;

Είναι άραγε τζάμπα μάγκες οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές (οι λεγόμενοι πρόθυμοι) και εκ του ασφαλούς υπονομεύουν τις ειρηνευτικές προσπάθειες των ΗΠΑ του Τραμπ;

Καμώνονται δηλαδή τους Ναπολέοντες για όσο την βασική ευθύνη για τον πόλεμο στην Ουκρανία εξακολουθούν να την έχουν οι ΗΠΑ, που ουσιαστικά τον πυροδότησαν; Σ’ αυτό θα δώσει απάντηση το αμέσως επόμενο διάστημα η επιλογή που θα γίνει στο επιτακτικό ζήτημα χρηματοδότησης της Ουκρανίας. Και αυτή θα είναι σαφώς πολιτική και όχι στενά οικονομική.  Μη ξεχνάμε ότι η συμβολή της Γερμανίας ξεκίνησε με κάποια κράνη και υγειονομικό υλικό, κλιμακώθηκε σταδιακά, για να φτάσει πλέον ο Μερτς να θέλει το δικό του ΝΑΤΟ που θα πολεμά τον Πούτιν φονιά και τη Ρωσία μέχρι ….. τον τελευταίο Ουκρανό. Σύντομα η πορεία των εξελίξεων απ’ ότι φαίνεται θα αποκαλύψει τη μεταστροφή και τις μεταλλάξεις της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της Γερμανίας από τότε που συνδέονταν, με τον ενεργειακό ομφάλιο λώρο, με τη Ρωσία μέχρι τώρα και   πιθανότατα θα υπάρξουν και άλλες μεταλλάξεις ή μεταστροφές.

Άλλωστε το πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας δε βρίσκεται στα χνάρια της τρικυμίας του γαλλικού ιμπεριαλισμού, όμως μια σειρά ζητήματα κοινωνικά, πολιτικά, ενεργειακά και γεωπολιτικού προσανατολισμού και στρατηγικής, κινούνται οριακά και υπό την πίεση εξελίξεων που δοκιμάζουν την καθόλου ασήμαντη ισχύ και σταθερότητα του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Πριν προχωρήσουμε σε κάποιες ερμηνείες για τη στάση των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών θεωρούμε αναγκαίο να ξεκαθαρίσουμε ότι η άποψή μας για τις ΗΠΑ είναι ότι υπό οποιαδήποτε ηγεσία, παραμένουν η πιο ισχυρή σ’ όλα τα πεδία ιμπεριαλιστική δύναμη. Όχι άσχετα μ’ αυτό η πιο επιθετικοί εμπρηστές  πολέμου ήταν και παραμένουν οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές με τραγικά έργα και ημέρες σε βάρος των λαών εδώ και δεκαετίες.

Πόσο μάλλον τώρα που η ιδιοκτησία του πλανήτη αφαιρείται σταδιακά αλλά σταθερά από τη Δύση στην οποία οι ΗΠΑ είναι οι αδιαμφησβήτητοι ηγεμόνες. Στη βάση αυτή κηρύττουν, με νέας κλίμακας αγριότητα και ωμότητα, την κλιμάκωση της επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία. Τις δραστικές φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου ακολουθούν αλυσοπρίονα περικοπής κοινωνικών δαπανών, ενώ η διογκούμενη οργή των από κάτω αντιμετωπίζεται με όρους  φασιστικοποίησης και πεζοναύτες στους δρόμους. Από δίπλα το υπουργείο πολέμου φτάνει  σε προϋπολογισμό κοντά στο ένα τρις το χρόνο. Στη Λατινική Αμερική ήδη ξυπνάνε μνήμες….

Ακόμη και αν ο Τραμπ καταφέρει να σώσει ότι σώζεται από την αδιαμφισβήτητη ισχύ του ρωσικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή του, και ρυθμίσει με κάποιο τρόπο τον πόλεμο ΝΑΤΟ- ΡΩΣΙΑΣ στην Ουκρανία, χρειάζεται να αποκαλύψουμε  την αυταπάτη για την «ειρηνευτική» φύση του Τραμπ και των ΗΠΑ που ήδη την πουλάει και την εξαργυρώνει άκρως αντιδραστικά. Έτσι κι αλλιώς για καιρό θα συνεχίζεται το ανθρωποσφαγείο παράλληλα με τη διαπραγμάτευση στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης σ’ όλα τα πεδία.

Η τραμπικής έμπνευσης Ριβιέρα  δεν είναι κάτι απλό στη Γάζα. Μα η γενοκτονία και οι συνθήκες διωγμού των Παλαιστινίων είναι μια πραγματικότητα όσο και αν αποκρύπτεται από «ειρηνευτικά» σχέδια που απλώς θέλουν τη Γάζα ακόμη πιο στενή από πριν και στυγνή και αφόρητη φυλακή με στόχο τον έλεγχο της Αντίστασης.  Γενικότερα τα έργα και οι ημέρες των ΗΠΑ και γενικότερα η φύση του συστήματος όχι μόνο δεν επιτρέπουν εφησυχασμούς, μα όσο οι υπαρκτές αντιστάσεις των λαών υπολείπονται να κοντράρουν την επίθεση κεφαλαίου ιμπεριαλιστών, τόσο τα πράγματα θα γίνονται όλο και πιο άσχημα για τους λαούς. Οι δηλώσεις στελεχών των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών για να επανέλθουμε (μέσα στο κλίμα και ο δικός μας Δένδιας) είναι αποκαλυπτική. Το ίδιο και η διαπραγματευτική τους στάση άρνησης της πραγματικότητας των ιμπεριαλιστικών συσχετισμών με όρους πολεμοκαπηλείας και τυχοδιωκτισμού, αποκαλύπτει τι κρύβει το ιμπεριαλιστικό DNA των «πολιτισμένων» αστικών τάξεων της «δημοκρατικής» Ευρώπης. Πως άλλωστε να αντιδρούσαν οι επί αιώνες ιδιοκτήτες ή τουλάχιστον συνδιοκτήτες του πλανήτη, όταν πλέον αμφισβητείται ανοικτά αυτός ο ρόλος τους…

Θα μπορούσε εδώ να ισχύσει ότι στριμωγμένος ιμπεριαλιστής ίσον επικίνδυνος ιμπεριαλιστής, κάτι που θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν είναι το πιο πιθανό για την ώρα τουλάχιστον. Όμως δεν είναι και καθόλου απίθανο. Σίγουρα το DNA, των επί αιώνες στυγνών αποικιοκρατών και των  σχετικά πρόσφατα Ναζιφασιστών, γεννά δικαιολογημένη ανησυχία για τους λαούς. Η συστηματική προσπάθεια του γερμανικού ιμπεριαλισμού για επανεξοπλισμό και απαλλαγή από τις ποινές για τον Χιτλεροφασισμό και τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο μετρά δεκαετίες με αρχή τη Νατοϊκή επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία. Όμως τώρα θέλει να αξιοποιήσει την, ίσως ιστορική, ευκαιρία. Οι ΗΠΑ σας παρακολουθούν ως προς αυτό, έχει ήδη πει με σαφήνεια ο Τραμπ στον Μερτς εδώ και μήνες, ενώ η ενόχληση από κάτι τέτοιο υπάρχει πρώτα- πρώτα στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο και όχι μόνο για τους Ρώσους που έτσι κι αλλιώς στο ΝΑΤΟ έχουν αρκετούς υπερεξοπλισμένους αντιπάλους.

Όμως ανεξάρτητα αν πρόκειται για καιροσκοπισμό ή εμμονή ή ίσως πιο σωστά για καιροσκοπική επιδίωξη της συνέχισης του πολέμου στην Ουκρανία, η στάση των προθύμων (Αγγλία- Γαλλία- Γερμανία) πέραν των προηγούμενων που αναφέραμε κυρίως έχει να κάνει και με μια ακόμη πραγματικότητα που μέρα με τη μέρα γίνεται αδύνατο να κρυφτεί. Βασικό κίνητρο της πολεμοκαπηλείας των αστικών τάξεων της Ευρώπης που θέλουν άγριες οικονομικές θυσίες ακόμη και φέρετρα  είναι  να προχωρήσουν την επίθεση του κεφαλαίου έτσι όπως επιτάσσουν οι ανάγκες στα δεδομένα της συγκυρίας για τη διαιώνιση της κερδοφορίας του.

Χρόνια πριν τις πρόσφατες δηλώσεις του αρχικαραβανά του, ο Μακρόν μιλούσε για το τέλος της ευμάρειας και ο Σόιμπλε για χρήση διπλού πουλόβερ αντί για θέρμανση. Πολύ περισσότερα χρόνια η επίθεση του κεφαλαίου στη Γαλλία εξελίσσεται συναντώντας σοβαρές, παρότι αδύναμες από πολιτική άποψη, αντιστάσεις. Δεν είναι μόνο για να δικαιολογηθεί η δραστηριότητα της πολεμικής βιομηχανίας όλο αυτό το κρεσέντο πολεμικαπηλείας που εξελίσσεται.  Κυρίαρχα η ανάγκη για πιο άγρια επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία είναι αυτή που πλάθει και αξιοποιεί τους μπαμπούλες (Ρωσία, Τουρκία, Ισλάμ) ενισχύοντας τη φασιστικοποίηση, τον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και την πολεμοκαπηλεία. Και φυσικά η ύπαρξη ενός πολέμου, που ήδη έχει πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς, λειτουργεί αρκούντως τρομοκρατικά. Πέρα λοιπόν από τους υπαρκτούς πολεμικούς κινδύνους απ’ αυτούς που μιλάνε για Ειρήνη και τους κάθε λογής ιμπεριαλιστές, οι λαοί είναι δοσμένο πως θα υποστούν ακόμη πιο άγρια κύματα επίθεσης του κεφαλαίου και αυτό όλο και λιγότερο επιθυμούν να το κρύψουν οι εκμεταλλευτές και δυνάστες των λαών.

Όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα η πάλη για το μεροκάματο και τα εργατολαϊκά δικαιώματα κόντρα στην επίθεση του κεφαλαίου είναι κρίσιμο να ενισχυθεί για να μπορέσει πέρα από τη ζωτικής σημασίας υπεράσπισης του δίκιου του κόσμου της εργασίας, να παράξει αληθινούς όρους για ένα μαζικό και αποτελεσματικό μέτωπο πάλης ενάντια στον πόλεμο και τη φασιστικοποίηση. Η αποκάλυψη της πραγματικής φύσης του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου και της απάτης των κάθε λογής «ειρηνευτικών διαδικασιών» είναι χρήσιμη εφόσον επενδύεται και συνοδεύεται με καθημερινή προσπάθεια συμβολής στην αντίσταση στην επίθεση του κεφαλαίου.