Κάτω η πολιτική της λιτότητας. Ανάγκη ζωής η πάλη για πραγματικές αυξήσεις

Πολύ συζήτηση γίνεται στα ΜΜΕ του συστήματος, μα και σ’ αριστερά μέσα, για την κατάσταση της οικονομίας, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της χώρας, την επερχόμενη κρίση, κ.ο.κ.

Όλη αυτή η συζήτηση πέραν του ότι γίνεται αποσπασματικά και λειψά, είναι κυρίως στοχευμένα αποπροσανατολιστική στο βαθμό που μια σειρά μεγέθη και αριθμοί (π.χ. κατά κεφαλήν  εισόδημα) είναι φτιαγμένα για να αποκρύπτουν την ταξική διάσταση της πραγματικότητας των αριθμών. Η υποχώρηση της αριστεράς (εννοείται και του ΚΚΕ και της εξωκοινοβουλευτικής) σε θέσεις συστημικές αντανακλά την υποχώρηση των ταξικών συσχετισμών σε βάρος της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Έτσι οι θέσεις για εθνικοποιήσεις τραπεζών, τραίνων, πλοίων κ.ο.κ. ή οι προτάσεις γι’ αυτό το άλλο παραγωγικό μοντέλο, παρότι πρόκειται για φληναφήματα ωστόσο κερδίζουν χώρο στη δημόσια συζήτηση σε βάρος της συζήτησης για μια ξεκάθαρη ταξική ανάδειξη της τραγικής θέσης των εργαζομένων που χάνουν  τη ζωή τους  ολάκερη πίσω από τέτοιους ή αλλιώτικους αριθμούς. 

Φυσικά, δε μπορεί να κρυφτεί το γεγονός πως οι μισθοί και τα μεροκάματα λεηλατούνται από την ακρίβεια στα βασικά μάλιστα είδη λαϊκής κατανάλωσης. Ηλεκτρικό, νοίκι, τρόφιμα, σπουδές παιδιών, περικόπτονται δραστικά όπως περικόπτεται και το δικαίωμα στην περίθαλψη που δεν είναι ούτε ίση για όλους, ούτε πλήρης γιατί με γρήγορους ρυθμούς παύει να είναι δωρεάν. 

Η οικονομική πίεση των εργαζομένων οδηγεί σε συχνά υποχρεωτικές άλλωστε υπερωρίες, δεύτερες δουλειές και εξοντωτικές κυριολεκτικά καταστάσεις. Όλα αυτά που συμβαίνουν έντονα στη χώρα μας αλλά και σε πλανητική κλίμακα είναι μετρήσιμα, μα είναι κυρίως εξοργιστικά να συμβαίνουν σε μια εποχή που η ανθρωπότητα πολλαπλασιάζει τη δυνατότητα παραγωγής πλούτου μέσα από τη ραγδαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Ταυτόχρονα δε μπορεί να κρυφτεί το επίσης μετρήσιμο γεγονός πως στη χώρα μας και παντού οι πλούσιοι γίνονται όλο και πλουσιότεροι και όλο και πιο γρήγορα, αν και υποκρύπτεται η αιτία που είναι το μετρήσιμο επίσης γεγονός πως οι φτωχοί γίνονται εξίσου γρήγορα και έντονα φτωχότεροι και περισσότεροι. 

Δε μπορεί επίσης να κρυφτεί το γεγονός πως στη «ψωροκώσταινα» που ζούμε η ανελέητη αντεργατική επίθεση των μνημονίων που σάρωσε τα εργατολαϊκά δικαιώματα αύξησε ραγδαία την κερδοφορία  του κεφαλαίου. Κανείς δε μπορεί  να κρύψει πως η στυγνή εκμετάλλευση της εργατικής τάξης –  εργαζομένων, οδηγεί σε συσσώρευση δις κερδών στις επιχειρήσεις και ιδιαίτερα στους ισχυρούς ομίλους σε μια σειρά τομείς. Δις εισπράττει με τη φοροληστεία  και ο συλλογικός καπιταλιστής το κράτος που τα επενδύει όχι για δωρεάν σπουδές και περίθαλψη, αλλά για ελαφρύνσεις στο κεφάλαιο, υποδομές για τη δράση του και σε κούρσες στρατιωτικών εξοπλισμών για να ενισχυθεί η γεωπολιτική βαρύτητα της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας. 

Αν όλα αυτά είναι αλήθειες που δε κρύβονται και η πολιτική όλα για το κεφάλαιο όλα στο κεφάλαιο φέρνει σε δεινή θέση τον κόσμο της δουλειάς, ενώ ταυτόχρονα μπλέκει και τη χώρα στον πόλεμο, τότε η συζήτηση σ’ αυτόν τον κόσμο πρέπει να ξεφύγει από τους οικονομικούς αποπροσανατολισμούς των αστών οικονομολόγων. Η συζήτηση που είναι ζωτικά απαραίτητη για την εργατική τάξη και όλο αυτό τον κόσμο είναι πως θα υπάρξει πραγματική πάλη για πραγματικές αυξήσεις μισθών στο κόστος της ζωής με 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση και 8 διασκέδαση, κοινωνική συναναστροφή κ.λπ. Ακόμη κι αν λιμοκτονήσει το σύνολο των εργαζομένων οι κρίσεις, οι ανισομετρίες, η απορρύθμιση ακόμη και νέες χρεωκοπίες δεν πρόκειται να αποτραπούν. Ίσως, μάλιστα η λυσσαλέα επίθεση του κεφαλαίου  και ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών επιδεινώνουν και επιταχύνουν τα παραπάνω όσο το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου δεν απειλείται ούτε καν μπλοκάρεται αποφασιστικά η αδηφαγία του από την Αντίσταση και την Πάλη των εργαζομένων για τη ζωή και το δίκιο τους. 

Ο Μητσοτάκης κυνικά κοροϊδεύει με τα ψίχουλα αυξήσεων που όταν δοθούν θα έχουν ήδη εξαφανιστεί από την ακρίβεια. ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ ετοιμάζουν τουφεκιά στον αέρα με 24ωρη τον Νοέμβρη χωρίς έγνοια για αποφασιστική οργάνωση ενός απεργιακού αγώνα από τα σωματεία με κλιμάκωση και στόχο την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής. Δυστυχώς, και μια σειρά οργανώσεις της αριστεράς  μένουν στην πολιτική καταγγελία της κυβέρνησης χωρίς καν να προτάσσουν αποφασιστικά έστω με όρους προπαγάνδας και ζύμωσης την ανάγκη πάλης για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής. Οι απεργοί της BOING είναι μακριά, μα η καθημερινότητα της ζωής των εργαζομένων της χώρας μας είναι εδώ. 

Οι εργαζόμενοι μπορούν να βάλουν φρένο στην εξοντωτική εκμετάλλευση. Δεν υπάρχουν αντικειμενικές οικονομικές αναλύσεις. Δεν είναι στην ίδια βάρκα εργαζόμενοι και κεφαλαιοκράτες. Όσοι θέλουν να πάρουν τη μεριά του δίκιου στην ταξική πάλη οφείλουν, χωρίς αταξικές έστω και περισπούδαστες αναλύσεις και αιτήματα που οδηγούν στη σύγχυση, να μιλήσουν καθαρά. Οφείλουν με όποιο τρόπο μπορεί κάθε οργάνωση – συλλογικότητα – ταξικός αγωνιστής να συμβάλλουν για να οικοδομηθεί ένα μέτωπο πάλης των εργαζομένων ανά σωματείο, κλάδο και κεντρικά για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής. 

Η ελπίδα δεν υπάρχει στην επόμενη κυβέρνηση όταν αυτή θα έρθει. Η ελπίδα υπάρχει και μπορεί να αναγεννηθεί όπως γίνεται ξανά και ξανά μέσα από τη μαζική αντίσταση και πάλη. Δεν πρόκειται για μία εύκολη υπόθεση μιας και η ιδεολογικοπολιτική υπεροχή του συστήματος και η θεσμική και αντιδημοκρατική του θωράκιση (απεργοκτόνοι νόμοι, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων) καθιστούν τουλάχιστον σε παρανομία από πολλές πλευρές τον απεργιακό αγώνα για αυξήσεις των μισθών. Όμως ένας τέτοιος αγώνας είναι δίκαιος, είναι ανάγκη ζωής για τους εργαζόμενους. Ακόμη και μόνο η προπαγάνδα και η ζύμωση σ’ αυτή τη δύσκολη από άποψη συσχετισμών συγκυρία βοηθά αυτούς που το τολμούν να σταθούν από τη σωστή ταξική μεριά της ιστορίας. Ένας τέτοιος αγώνας για αυξήσεις στα μεροκάματα στη χώρα μας κάθε άλλο παρά θα είναι οικονομίστικος.  Αυτό γιατί στην ανάπτυξή του η αντιμετώπιση των πολιτικών κυρίως εμποδίων θα τον θρέψει  σε  μια πολιτική κατεύθυνση ενάντια  στο σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Η συνολικότερη πολιτική πάλη ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου στη συγκυρία που διανύουμε πρέπει να στοχεύει στην ενίσχυση της κατεύθυνσης πάλη για αυξήσεις στο κόστος της ζωής. Παντού και συστηματικά το ζήτημα πρέπει να τεθεί καθαρά και αποφασιστικά.

 Δε χωράνε αυταπάτες. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει για την εργατική τάξη και τον κόσμο της δουλειάς.  Αφορά τη ζωή και το άνοιγμα της προοπτικής της πάλης τους για τον κόσμο που τους αξίζει.