Ο Παναγιώτης Καράτζης δεν ήταν θύμα τροχαίου

Τα τροχαία στην Κρήτη είναι συχνά για πολλούς λόγους. Κύρια ευθύνεται το άθλιο οδικό δίκτυο που υπερφορτώνεται με το μαζικό τουρισμό, η αφόρητη πίεση και οι εξοντωτικοί ρυθμοί για τους εργαζόμενους στην τουριστική σεζόν, η κακή οδική συμπεριφορά ντόπιων, τουριστών και επαγγελματιών οδηγών που τρέχουν και δε φτάνουν για το μεροκάματο κατά βάση υπό την ασφυκτική πίεση της εργοδοσίας.

Μέσα σ’ αυτά που φτάνουν για να βάφεται συνεχώς με αίμα η άσφαλτος προστίθεται είναι αλήθεια και η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ. Όμως η περίπτωση του φονιά με την Πόρσε πριν λίγες μέρες δεν ήταν μια συνηθισμένη περίπτωση ενός μεθυσμένου οδηγού όπως πασχίζει να το παρουσιάσει το σύστημα στον εξοργισμένο λαό για να επαναφέρει ποικιλοτρόπως την συλλογική ευθύνη όλων μας που κάποτε οδηγήσαμε παρότι είχαμε πιει ένα ποτήρι μπύρα ή κρασί…. Ας σκεφτούμε τι θα πάθαινε ένας φτωχός και παρακατιανός αν οδηγούσε ένα οποιοδήποτε όχημα χωρίς δίπλωμα που του είχε αφαιρεθεί μάλιστα μήνες πριν (πάλι λόγω μέθης) και εντοπίζονταν ξανά να οδηγεί μεθυσμένος 7 φορές πάνω από το όριο του αλκοτέστ.

Καθημερινά το σύστημα της ωμής ταξικής βαρβαρότητας εκδηλώνεται με διάφορες εκφράσεις στους εργαζόμενους και οι δολοφονίες από την Πύλο ως τα Τέμπη δίπλα στα εργατικά τάχα ατυχήματα, πυκνώνουν. Δολοφονίες είναι επί το πλείστον και τα τροχαία όταν η πολιτική όλα στο κεφάλαιο – όλα για το κεφάλαιο, αδιαφορεί για την εγκληματική κατάσταση του οδικού δικτύου. Όμως η δολοφονία του 22χρονου Παναγιώτη εξόργισε το λαό της πόλης και το πανελλήνιο γιατί αποκάλυψε, χωρίς δυνατότητα εύκολου κουκουλώματος, την ασύδοτη και εγκληματική λειτουργία των εκλεκτών του συστήματος. Του συστήματος που δίπλα στη σαπίλα του επιβάλλει τη φασιστικοποίηση για να μπορεί να επιβάλλεται με όρους ταξικής ωμότητας στη βασική του λειτουργία. Στην εκμετάλλευση χωρίς όριο της εργατικής τάξης και των εργαζομένων και την καταδυνάστευση σε κάθε έκφραση της ζωής τους.

Το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου δεν αδιαφορεί απλώς για τις ζωές μας. Είτε με αστική υποκρισία, είτε με ωμότητα, η βαρβαρότητά του θα  εκδηλώνεται όλο και πιο συχνά όσο οι λαϊκές αντιστάσεις καθυστερούν. Το «ξήλωμα» της αστυνομικής ηγεσίας των Χανίων και πολύ περισσότερο κεντρικά, γίνεται σαφώς για αποπροσανατολισμό, αλλά και  να αναπροσαρμοστεί το αστυνομικό κράτος στις απαιτήσεις των νέων γύρων αντιλαϊκής επίθεσης. Δηλαδή για να χτυπηθούν εν τη γεννέση τους αντιστάσεις κόντρα στη λεηλασία των μισθών από την ακρίβεια, κόντρα στην εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο που ταυτόχρονα κοστίζει δις που  κόβονται συνεχώς από το δικαίωμα στη δωρεάν περίθαλψη όπως ευθαρσώς απαίτησε πρόσφατα ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Ρούτε.

Αντίστοιχα το πύκνωμα και το πολιτικό δυνάμωνα των αντιστάσεων στην κατεύθυνση ανατροπής σε μια πορεία της αντιλαϊκής πολιτικής, είναι ο μόνος δρόμος για ν’ αντιμετωπιστεί ο ζόφος που πνίγει τις ζωές μας καθημερινά και συστηματικά. Ο μόνος τρόπος για να ξαναγίνουν υπολογίσιμοι οι από κάτω και να μπει φραγμός υπό την απειλή τους στο σύστημα, που σήμερα λειτουργεί σαν τον αφηνιασμένο οδηγό της Πόρσε και με τη λογική  «σκοτώνω και δε πληρώνω».

Το σύστημα σαπίζει και δολοφονεί.

Αγώνας  για τη ζωή και το δίκιο μας.