Οι συσχετισμοί στο πεδίο της ταξικής πάλης βάση του νέου γύρου επίθεσης κεφαλαίου- ιμπεριαλιστών

Δασμοί και εξοπλισμοί φέρνουν νέα λιτότητα έχει τίτλο το πασχαλιάτικο φύλλο της εφημερίδας των Συντακτών. Παρά την φαινομενική ορθότητα του τίτλου, έχουν σημασία κάποιες «λεπτομέρειες»…. Έχουν  σημασία γιατί πέρα από το να εντοπίζουμε μια κατάσταση το κρίσιμο είναι πως την αντιμετωπίζουμε. Για να υπηρετηθεί το δεύτερο έχει σημασία το πρώτο, δηλαδή ο σωστός και ακριβής εντοπισμός της.

Είναι γεγονός ότι αυτή τη φορά οι δυνάμεις του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου θρασύτατα και ωμά δικαιολογούν το νέο γύρο επίθεσης στην εργατική τάξη και στους εργαζόμενους και προετοιμάζουν την παραπέρα αφαίμαξή τους χάριν των εξοπλισμών (ReArm Europe) όπως κυνικά δήλωσε ο νέος γ.γ. του ΝΑΤΟ Ρούτε, πριν λίγους μήνες.

Ο κυνισμός και η ωμότητα έγκειται στο γεγονός ότι το κεφάλαιο επενδύει με στόχο το κέρδος του στα εργαλεία του θανάτου και της καταστροφής και γι’ αυτό καλούν τους εργαζόμενους οι εκπρόσωποί του να πάψουν να απαιτούν μισθούς, περίθαλψη, συντάξεις κ.ο.κ. Να πληρώσουν δηλαδή στερούμενοι τη ζωή τους τα κανόνια που η μόνη χρήση που έχουν είναι να μακελέψουν τους ίδιους και τα παιδιά τους στους νέους γύρους πολεμικών σφαγείων που δε θα πάψει να γεννά ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός.

Για να συμβάλουμε στη σωστή αντιμετώπιση από την πλευρά των εργαζομένων του νέου γύρου λεηλασίας μισθών και δικαιωμάτων στο όνομα των εξοπλισμών αλλά και των δασμών του «ακατανόητου» Τραμπ, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τα εξής:

1. Οι δασμοί και οι εξοπλισμοί πληρώνονται από τους εργαζόμενους και συνοδεύονται από εθνικισμό, μιλιταρισμό, φασιστικοποίηση και ότι άλλο αντιστοιχεί στη σκοτεινή εποχή που έχει βάλει το κεφάλαιο τον κόσμο της δουλειάς. Είναι έκφραση στη συγκυρία της αντιδραστικής ρότας των εξελίξεων, συνέπεια των αρνητικών συσχετισμών για την εργατική τάξη και τους λαούς και της βαθιάς και αθεράπευτης κρίσης του συστήματος.
2. Η επίθεση του κεφαλαίου είτε αφορά λεηλασία μισθών, είτε αλυσοπρίονα στα δικαιώματα είναι μια πραγματικότητα που εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες και για το κεφάλαιο τρώγοντας έρχεται η όρεξη στη βάση του γεγονότος ότι δε νιώθει να απειλείται από τις δυνάμεις που ιστορικά κατακτώντας τις απαιτούμενες προϋποθέσεις θα μπορούσαν να το ανατρέψουν, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν. Κοντολογίς η διάλυση του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος είναι πραγματικότητα πάνω στην οποία εδράζεται η επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία εδώ και δεκαετίες.
3. Πέρα από τις ιδιαίτερες εκφράσεις αυτής της επίθεσης σε κάθε χώρα (π.χ. κρίση χρέους- μνημόνια στη χώρα μας) τα τελευταία χρόνια ολοφάνερα η επιτάχυνση της επίθεσης συντονίζεται λίγο πολύ σε παγκόσμιο επίπεδο σαν απάντηση στις απανωτές κρίσεις που διαδέχονται η μια την άλλη. Μ’ άλλα λόγια το κεφάλαιο αξιοποιώντας τους συσχετισμούς στο ταξικό πεδίο κάνει τις κρίσεις ευκαιρία και όπως είπαμε τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Αποτέλεσμα οι κρίσεις φέρνουν καταστροφή και δεινά στον κόσμο της δουλειάς και από την άλλη παράγουν προκλητικά δις και τρις εκατομμυριούχους που συσσωρεύουν όλο και πιο μεγάλο κομμάτι του αυξανόμενου παγκόσμιου πλούτου.
4. Από την κρίση των ενυπόθηκων δανείων και των τραπεζών το 2008, καπάκι ήρθε η οικονομική κρίση του κορονοϊού, στη συνέχεια η απορρύθμιση και η αύξηση της ζήτησης έφερε πληθωρισμό και τη λεηλασία των μισθών, μετά ο πόλεμος στην Ουκρανία και τώρα συζητάμε για το νέο γύρο επίθεσης παρότι τάχα οι ιμπεριαλιστές συζητούν για την ειρήνη….  Σ’ όλες αυτές τις φάσεις, όλο και πιο έντονα από πριν, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι, η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης όλο και πιο στυγνή και κατά βάση μέσα απ’ αυτά οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι… Ξεκάθαρα η αντιμετώπιση της κρίσης είναι ζήτημα ταξικής πάλης.
5. Ως προς το πως χρειάζεται να σταθούν η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι, προκειμένου μάλιστα στη σημερινή επικίνδυνη συγκυρία να διαμορφώσουν όρους για ένα αντιπολεμικό κίνημα που είναι ανάγκη ζωής, είναι ξεκάθαρο για μας πως το ζητούμενο είναι να υπάρξει και να ενισχυθεί μια γραμμή πάλης που να μπαίνει φραγμός και με προοπτική την ανατροπή της νέας αντεργατικής επίθεσης.

Ένα τέτοιο πλαίσιο πάλης μπορεί να υπηρετηθεί αποτελεσματικά μέσα από την ενίσχυση των εργατικών αγώνων για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο φυσικά και χωράνε και το υπηρετούν και οι πιο μικρές εστίες αντίστασης κόντρα στις αφόρητες πιέσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι καθημερινά στη δουλειά τους και στη ζωή τους κόντρα στην αφαίρεση των δικαιωμάτων τους. Μικρές και  μεγάλες αντιστάσεις και αγώνες ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου είναι αυτές που διαμορφώνουν τους αναγκαίους όρους πάλης ώστε σε μια πορεία ο κόσμος της δουλειάς να μπορεί να κατακτά και να υπερασπίζεται το δίκιο του, ταυτόχρονα και την Ειρήνη. Γιατί η πάλη για το δίκιο αντικειμενικά γεννά τη ρήξη με το σύστημα και άρα έδαφος  για πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών.