Παγκόσμιος πόλεμος, παγκόσμιος εμπορικός πόλεμος και ο κρυμμένος ταξικός πόλεμος

Αν δεν υπήρχαν τα πυρηνικά που δε διασφαλίζουν νικητή, ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος θα είχε ξεκινήσει χρόνια τώρα. Μα και παρότι τα πυρηνικά οπλοστάσια έχουν αποτρεπτική χρήση, η χρήση τους από στριμωγμένους ιμπεριαλιστές ποτέ δεν αποκλείεται.

Η σύσταση της Ε.Ε. στους πολίτες της για εφοδιασμό για δυνατότητα διαβίωσης 70 μέρες ενός σπιτιού και τα χάπια ιωδίου που κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες, τρομάζουν γιατί όλοι ξέρουν ή διαισθάνονται τη φύση και την ίδια την ιστορία του συστήματος.

Όμως καθώς φαίνεται η διασπορά του τρόμου για την ώρα έχει πιο «αθώα» κίνητρα. Κυρίως τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη της Ε.Ε. θέλουν να αποσπάσουν 800 δις από το μόχθο των εργαζομένων της Ευρώπης για να δώσουν χώρο δράσης σε κάποια ισχυρά μονοπώλια της βιομηχανίας όπλων αλλά και τις αυτοκινητοβιομηχανίες που θα στραφούν στην παραγωγή τανκ και άλλων όπλων. Μετά τις πράσινες μπίζνες και το ταμείο ανάκαμψης λόγω κορωνοϊού, ο πακτωλός των δις για όπλα είναι πέραν του αντιδραστικού μιλιταρισμού ένας ασφαλής σχετικά δρόμος για τη μεταφορά επιπλέον υπεραξίας από την καταλήστευση των εργαζομένων στις τσέπες των κεφαλαιοκρατών. Δεν υποτιμάμε τα κρίσιμα γεωπολιτικά επίδικα της σύγκρουσης των παλιών ιδιοκτητών του πλανήτη (Δύση) με τους νέους διεκδικητές όλο και μεγαλύτερου κομματιού της παγκόσμιας πίτας. Όμως δεν είναι η πρώτη φορά που ο μιλιταρισμός και το ψυχροπολεμικό κλίμα δίνουν έδαφος για μεγάλες κερδοφορίες ιδιαίτερα όταν επιδρούν αποτελεσματικά στην παράλυση ή στην παράταση της αποσυγκρότησης της εργατικής πάλης.

Παρά το γεγονός πως ΗΠΑ – ΡΩΣΙΑ είναι σε μια αργή πορεία εκτόνωσης του ανοικτά πολεμικού κλίματος στη σχέση τους, τα κανόνια στην Ουκρανία συνεχίζουν να σκορπούν θάνατο και καταστροφή και κανείς δεν ξέρει μέχρι πότε. Ακριβώς αυτόν τον καιρό ξεσπά ο πόλεμος αν η αύξηση των δαπανών για το ΝΑΤΟ στο 5% και τα 800 δις θα φαγωθούν και από ποια μονοπώλια της Ε.Ε. και ποιο θα είναι το κέρδος του μεγάλου «προστάτη» των ΗΠΑ πέρα από τον πλούτο από τις σπάνιες γαίες της Ουκρανίας που και αυτό παραμένει ανοικτό και επίδικο στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης.

Όμως τα ζητήματα των πολέμων συμπλέκονται και έχουν κοινό παρανομαστή τα κέρδη, μέσα από την γεωπολιτική τους ενίσχυση, για τους ισχυρούς του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Κέρδη που διακυβεύονται σ’ όλα τα επίδικα των συγκρούσεων τους. Ο Τραμπ προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει ήδη το ηθικό πλεονέκτημα του ειρηνιστή που θέλει να αποσπάσει, με την αποστασιοποίηση των ΗΠΑ στη φάση αυτή από τον πόλεμο στην Ουκρανία, μιας και η δεύτερη είναι αδύνατον να κερδίσει με τους σημερινούς όρους που διεξάγεται ο πόλεμος. Ταυτόχρονα αποκάλεσε τις 4 Απρίλη, μέρα απελευθέρωσης των ΗΠΑ, επιβάλλοντας δασμούς κατά πάντων σε ύψος που αν παραμείνει πετάει έξω από την πάλαι ποτέ ελεύθερη και ανοικτή αγορά των ΗΠΑ όλους τους ανταγωνιστές, εχθρούς και φίλους. Κίνα και Καναδάς ανταπόδωσαν από την επόμενη μέρα και έτσι ένας πρωτόγνωρος εμπορικός πόλεμος είναι γεγονός, με δοσμένες αλυσιδωτές επιδράσεις στην παγκόσμια οικονομία και ορθάνοικτο ακόμη και το χειρότερο σενάριο του στασιμοπληθωρισμού.

Όμως πως λειτουργούσαν οι ΗΠΑ πριν από το αγαπημένο στον Τραμπ κανόνι των δασμών; Απλώς καταδυνάστευαν πάλι τις παγκόσμιες αγορές με το δολάριο που βάση ισχύος επιβάλλονταν ως αδιαμφισβήτητο παγκόσμιο νόμισμα. Παράλληλα πάντα με όρους ισχύος έλεγχαν Δ.Ν.Τ., Π.Ο.Ε., Παγκόσμια Τράπεζα, οίκους αξιολόγησης και άλλα ευαγή ιδρύματα με ρόλο στην παγκόσμια οικονομία. Είχαν και έχουν τον πρώτο λόγο στην επιβολή κυρώσεων και καθοριστικό ρόλο στην αγορά ενέργειας και στους ενεργειακούς δρόμους, φτάνοντας έως και στην ακύρωση με ανατίναξη του North Stream που είχε εξαγγελθεί πριν πραγματοποιηθεί. Τώρα με τον Τραμπ οι ΗΠΑ, επιδιώκουν ν’ αντιμετωπίσουν όχι μόνο το δυσθεώρατο έλλειμμα και δημόσιο χρέος,  αλλά και να ανασχέσουν επικίνδυνους οικονομικούς ανταγωνιστές πριν να είναι αργά. Γιατί ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ είναι πρώτος με διαφορά από οποιοδήποτε δεύτερο μα για να παραμείνουν πρέπει με κάθε τρόπο να φροντίζουν γι’ αυτό.

Δε θεωρούμε ότι οι ΗΠΑ είναι σε αποδρομή, όσο κι αν το στοιχείο του τυχοδιωκτισμού δε λείπει από την πολιτική Τραμπ. Μα μήπως η πολιτική επιβολής ισχύος (και κύρους στο πράσινο νόμισμα) που ποτέ δε θα πάψει με τα κανόνια και τα αεροπλανοφόρα δεν αποτελεί τον ορισμό του τυχοδιωκτισμού; Δε θα είναι τυχοδιωκτισμός εξίσου με την προβοκάτσια στο Μεϊντάν της Ουκρανίας το 2014 μια άμεση επίθεση σήμερα των ΗΠΑ σε βασικό σύμμαχο της Ρωσίας όπως είναι το Ιράν; Ιστορικά ο τυχοδιωκτισμός ενυπάρχει στη δράση του συστήματος. Το ανέβασμα της κλίμακας του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που ξεκίνησε με τον μεγαλύτερο μετά το Β’ παγκόσμιο, πόλεμο στην Ουκρανία δεν έχει επιστροφή και είναι άμεση συνάρτηση της βαθειάς και αθεράπευτης κρίσης του συστήματος. Μιας κρίσης που βρίσκει την εργατική τάξη ανέτοιμη από άποψη πολιτικής συγκρότησης να αποτελέσει απειλή για τον καπιταλισμό. Έτσι το σύστημα σαπίζει μεν αλλά εν τέλει με μόνο αντίπαλο τις υπαρκτές και τις μέλλουσες ανεπαρκείς για την ώρα  λαϊκές αντιστάσεις, κατά βάση καταφέρνει να κάνει την κρίση ευκαιρία και πορεύεται όλο και πιο αντιδραστικά βάζοντας την ανθρωπότητα σε μια ζοφερή σκοτεινή εποχή.

Σε μια εποχή που πολύς λόγος γίνεται για την τεχνητή νοημοσύνη και  συνολικότερα την υπαρκτή επιστημονική πρόοδο, αντί οι μηχανές να ξεκουράζουν τους εργαζόμενους και να αυξάνονται οι απολαβές, συμβαίνει το αντίθετο. Η σπουδαία κατάκτηση του 8ωρου δε φτάνει πλέον καλά – καλά για νοίκι και ηλεκτρικό, ενώ τα τρόφιμα, η περίθαλψη, οι σπουδές αποστερούνται ολοένα απ’ αυτούς που, όλο και πιο εξοντωτικά, παράγουν όλο τον πλούτο. Στα 800 δις για όπλα της Ε.Ε. άλλα 700 θα χρεωθούν τελικά πάλι στους εργαζόμενους, ένεκα των δασμών των ΗΠΑ. Το ΝΑΤΟ θα παραμείνει λέει ο Ρούτε, που έχει από τις πρώτες μέρες της θητείας του ανοικτά δηλώσει πως χάριν του επανεξοπλισμού της Ε.Ε. (ReArm Europe) οι κοινωνικές δαπάνες πρέπει να πετσοκοπούν δραστικά. Συμφώνησε μάλιστα, στη νατοϊκή σύναξη στις 3 Απρίλη στις Βρυξέλλες, με το Ρούμπιο πως οι ΗΠΑ ηγούνται σταθερά του ΝΑΤΟ και πως κανένα άρθρο 2 δε παραβιάζουν οι δασμοί. Οι λυκοσυμμαχίες του πολέμου σπαράσσονται αλλά καλά κρατούν.

Όλοι παίρνουν τα μέτρα τους και όλοι γνωρίζουν πως τα πάντα είναι ζήτημα ισχύος και συσχετισμών και πως στο τέλος οι ισχυροί θα επιβιώσουν είτε πρασαρμοζόμενοι, είτε κάνοντας την κρίση ευκαιρία. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και κατά βάση απρόβλεπτες σε σχέση με την έκβαση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Προβλέψιμη όμως, στη φάση που διανύουμε, είναι η επίθεση του συστήματος στην εργατική τάξη και στους λαούς σ’ Ανατολή και Δύση, Βορά και Νότο στο βαθμό που καθυστερεί ν’ ανοίξει ένας νέος γύρος συγκρότησης της εργατικής τάξης και του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος της εποχής μας. Το τελευταίο αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα και ιστορική δυνατότητα. Δεν παραγγέλνεται. Παράγεται μέσα στις υπαρκτές αντιστάσεις που προβάλλουν και θα προβάλλουν οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες. Όσοι από τους υποτιθέμενους αριστερούς αρέσκονται σε προβλέψεις και προγράμματα που υποβαθμίζουν την παρέμβασή τους καθημερινά εκεί που εκδηλώνεται η βασική αντίθεση (κεφάλαιο – εργασία) υπέρ της κατεύθυνσης αντίστασης στην επίθεση του συστήματος, δεν έχουν να προσφέρουν στην υπόθεση της εργατικής τάξης και των λαών. Στην εργατική τάξη των ΗΠΑ αλλά και στις εργαζόμενες μάζες της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και όλου του κόσμου θα κριθεί η νέας ανεβασμένης κλίμακας επίθεση του κεφαλαίου. Ο ταξικός πόλεμος εν τέλει που αποκρύπτεται, έκρινε, κρίνει και θα κρίνει πάντα το αν το κεφάλαιο και οι ιμπεριαλιστές θα καταφέρουν και σε πιο βαθμό να κάνουν την κρίση τους ευκαιρία για να προχωρήσουν σε νέους γύρους επίθεσης παρατείνοντας επικίνδυνα τη σκοτεινή εποχή που έχουν επιβάλλει.

Οι δασμοί και όλη η απορρύθμιση του συστήματος θα φέρουν πληθωρισμό, ακρίβεια και τα δις για όπλα θα πετσοκόψουν κοινωνικές δαπάνες. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο και ταυτόχρονα είναι καθοριστικό για τη ζωή των εργαζόμενων. Ξεκάθαρα ο αγώνας για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς θα παραμείνει σ’ όλη την επόμενη περίοδο κρίσιμος κρίκος για να αλληλοτροφοδοτηθούν όλα τα αναγκαία μέτωπα πάλης του λαού για την ειρήνη και το δίκιο απέναντι στην καπιταλιστική ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Ένας τέτοιος αγώνας είναι δίκαιος μα για να στηριχτεί χρειάζονται πολιτικά και ιδεολογικά μέτωπα απέναντι στην ιδεολογική και όχι μόνο τρομοκρατία του συστήματος, μα και έμπρακτη στήριξη των εστιών αντίστασης στην επίθεση σε κάθε χώρο δουλειάς, σπουδών κ.ο.κ.