Πατριοτ και “πατριώτες”

Κεντρικό θέμα στην εγχώρια ειδησεογραφία τις τελευταίες μέρες, δίπλα στη νέα όξυνση μεταξύ ΗΠΑ – Ισραήλ και Ιράν, η μεταφορά και η εγκατάσταση πυραύλων Patriot για την αεράμυνα των στρατιωτικών υποδομών της Αμερικανικής βάσης στη Σούδα.

Ιδιαίτερα στον τοπικό τύπο της πόλης των Χανίων, και στη βάση της πραγματικής αγωνίας του λαού για τους πολεμικούς κινδύνους που προκύπτουν από τη δραστηριοποίηση της βάσης, το βάθεμα της εμπλοκής στους πολέμους και τα σφαγεία των ιμπεριαλιστών, την εμπέδωση και στην πολεμική πράξη των αξόνων συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, παρατηρεί κανείς την όχι τόσο αθώα αγωνία όλων να ‘’αναδείξουν’’ ορισμένες συνέπειες αυτής της πολιτικής…

Όψιμος αντιβασικός – αντιπολεμικός οίστρος ή και όχι, κατά τη δική μας άποψη, αλλά ας εξηγηθούμε.

Είναι γεγονός ότι οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις της βάσης της Σούδας αποτελούν την κορονίδα των Αμερικανών ιμπεριαλιστών ως προς τον ρόλο που επιτελούν στα γεωπολιτικά πράγματα της νοτιοανατολικής Μεσογείου και όχι μόνο. Μα ως προς αυτό, η αστική και ιμπεριαλιστική φιλολογία στη χώρα, εδώ και πολλές δεκαετίες, πατώντας στη βάση της απουσίας αντιβασικού /αντιπολεμικού / αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, προωθεί και διαμορφώνει αφήγημα και συνειδήσεις με όπλο το σόφισμα της «προστασίας που παρέχουν οι Αμερικάνοι φονιάδες των λαών» (δική μας η υπογράμμιση) από τους ‘’εθνικούς’’ κινδύνους. Συνεπώς, πολλαπλά ωφελούμενοι από την παρουσία και τη δολοφονική δράση τους.

Δίπλα στην πολιτική της παραχώρησης και επέκτασης των βάσεων τις τελευταίες δεκαετίες, με κοινή εθνική στρατηγική και ως προς αυτό, όλες οι κυβερνήσεις κατέστησαν απτή πραγματικότητα – και στη βάση των κατευθύνσεων των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, μα και των βλέψεων και ορέξεων της αστικής τάξης – την ενεργοποίηση των στρατιωτικών και όχι μόνο αξόνων συνεργασίας που αναφέρονται παραπάνω. Άξονες που και αυτοί, δίπλα στις βάσεις και σε συνέργεια με αυτές, κατά το σύστημα και τους πολιτικούς του εκφραστές, συμβάλλουν στη σταθερότητα και τη γεωπολιτική τάξη της «σωστής πλευράς της ιστορίας» των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ (δική μας και αυτή η υπογράμμιση) στη γεωπολιτική μας γειτονιά.

Συμβάλλουν στη γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας, η οποία ανήκει και είναι Δύση, σύνορο του ‘’πολιτισμένου κόσμου’’ και προκεχωρημένο φυλάκιο του, στην αντιπαράθεσή του με τους βάρβαρους ανατολίτες, εν δυνάμει πρόθυμης να ματώσει… την εργατική τάξη, συνολικά τον κόσμο της δουλειάς και τη νεολαία, πλάι στους συμμάχους της – όπως ειπώθηκε στο πρόσφατο παρελθόν από κυβερνητικά χείλη.

Τα παραπάνω συνιστούν την εξωτερική πολιτική της ελληνικής αστικής τάξης τόσο ιστορικά, μα με ιδιαίτερη ζέση στο σήμερα. Στο σήμερα της αναδιάταξης δυνάμεων και της αναβαθμισμένης κλίμακας της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης σε όλα τα μήκη και πλάτη του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

Από την ιμπεριαλιστική σύγκρουση ΗΠΑ – ΝΑΤΟ/ΡΩΣΙΑΣ στην Ουκρανία και τη δραστηριότητα της βάσης στην Αλεξανδρούπολη ως κόμβου μεταφοράς οπλισμού και προσωπικού των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ προς τα εκεί, την αξιοποίηση της Σούδας από τα κατασκοπευτικά πολεμικά αεροσκάφη των ΗΠΑ στο ίδιο μέτωπο, έως τις τρέχουσες φωτιές που ανάβουν οι τυχοδιωκτισμοί των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, με τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, την επίθεση στο Λίβανο, την Υεμένη και εσχάτως και στο Ιράν.

Πλάι στην παραχώρηση των βάσεων και την εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά σφαγεία, έρχονται και οι άμεσες κάθε φορά δηλώσεις των πολιτικών εκφραστών του ντόπιου συστήματος. Από την πρώτη στιγμή του πολέμου στην Ουκρανία μίλησαν για τη σωστή πλευρά της ιστορίας, για το γεγονός ότι είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία… και πάει λέγοντας, έως τις τελευταίες για ακόμα μια φορά λακέδικες τοποθετήσεις σχετικά με τον αποσταθεροποιητικό ρόλο του Ιράν στην περιοχή και τις άλλες, που χωρίς ενδοιασμούς εκθείαζαν τον ρόλο, έως και την «τιμή» που έχουμε ως χώρα να φιλοξενούμε «το στρατηγικό διαμάντι της Μεσογείου», τη βάση της Σούδας.

Στάση και δηλώσεις που δεν γίνονται εν κενό. Φιλοδοξεί το ντόπιο κηφηναριό του αστισμού, μέσω της υπεύθυνης και προβλέψιμης στάσης που κρατάει, στην εύνοια των ιμπεριαλιστών προστατών του. Στην παραχώρηση πόντων σε βάρος της βασικής ανταγωνίστριας αστικής τάξης της Τουρκίας, με την οποία στην περιοχή ανταγωνίζεται για όμορους ρόλους. Ελπίζει μέσω αυτής της πολιτικής σε γεωπολιτικά ανταλλάγματα σε βάρος του αντιπάλου της. Προσδοκά με αυτή την ατζέντα και σε μεγάλες δουλειές και μερτικό από τους ευρύτερους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, όπως ο διαφημισμένος δρόμος της Ινδίας IMEC, που τυχαίνει να περνάει τόσο από το Μεγάλο Ισραήλ και τη Ριβιέρα της Γάζας και έπειτα να μεταβαίνει στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας…

Πολιτική που καλωσορίζει και κομπάζει για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και τα διάφορα προγράμματα, είτε σχετικά με το ΝΑΤΟ και τις δαπάνες προς τη συμμαχία του θανάτου – στις οποίες η ελληνική αστική τάξη είναι συνεπέστατη – είτε σχετικά με το ReArm Europe και την ανάγκη επανεξοπλισμού της ΕΕ. Ιδεολογικός μανδύας αυτής της πολιτικής είναι στη μια περίπτωση η απειλή της Ρωσίας και, με βάση τα τελευταία γεγονότα, γιατί όχι και απέναντι στους κινδύνους που προέρχονται από τους «νταήδες» κατά Τραμπ, της Μέσης Ανατολής…

Όχι και τόσο αθώα τα δημοσιεύματα λοιπόν.

Είναι παλιά και δοκιμασμένη τακτική η χρήση της μισής αλήθειας για να περάσουν τα μεγαλύτερα ψέματα, για να υποστηριχτούν τα μεγαλύτερα ανθρωποσφαγεία και να «νομιμοποιηθούν» οι σταθεροποιητικές εκστρατείες των ιδιοκτητών του πλανήτη σε βάρος των λαών. Κάθε φορά είναι απαραίτητη η ιδεολογική γαρνιτούρα, το αντίστοιχο προκάλυμμα που… αγιάζει τα μέσα της σφαγής.

Ο καταιγισμός δημοσιευμάτων και δηλώσεων, που τις τελευταίες μέρες προωθείται, αξιοποιείται στη βάση σκοπιμοτήτων και στοχεύσεων. Αν δεν είναι τώρα αναγκαία η «ασπίδα του Αχιλλέα» (η ελληνική εκδοχή του Iron Dome), τότε πότε άλλοτε; Αν δεν είναι απαραίτητη εκ των ων ουκ άνευ η Ατζέντα 2030 και τα εξοπλιστικά του αιώνα, πώς αλλιώς θα προϋπαντήσουμε τη νέα εποχή; Από κοντά και οι δηλώσεις Μητσοτάκη σχετικά με τη διάθεση της χώρας να εισέλθει στο κλαμπ της πυρηνικής συμμαχίας… Και πάει λέγοντας.

Ούτε τρόμος – ούτε εφησυχασμός.

Τις τελευταίες ημέρες, μετά και το τραμπούκικο πλήγμα των παγκόσμιων τρομοκρατών, οι λαοί δικαίως ανησυχούν. Δίκαια και η ανησυχία των εργαζόμενων λαϊκών μαζών και στη χώρα μας, που – στη βάση όλων των παραπάνω – διαπιστώνει με βάναυσο τρόπο τις συνέπειες αυτής της πολιτικής πραγματικότητας. Το πού οδηγούν οι επιλογές της κεφαλαιοκρατίας, που για τα στενά ταξικά της συμφέροντα μάς βάζει για τα καλά στο δαχτυλίδι της φωτιάς των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων και σφαγείων.

Ερμηνεύσιμο για εμάς και το σάστισμα των μαζών μπρος σε αυτές τις επικίνδυνες εξελίξεις. Μιας πραγματικότητας, καθρέφτη της σκοτεινής εποχής και της αντιδραστικής ρότας των πραγμάτων. Που, στη βάση της διάλυσης του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος, της περιθωριοποίησης από το προσκήνιο των εξελίξεων της παραμέτρου της λαϊκής πάλης, της αποσυγκρότησης εν γένει των μετώπων της πάλης των λαών, δίνεται χώρος δράσης και – στο έδαφός της – απελευθερώνονται οι πιο επιθετικές, αντιδραστικές δυνάμεις του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Η αντίσταση σε αυτή την πολιτική, η πάλη για την ειρήνη και τη φιλία με τους γύρω λαούς, παραμένει μοναδική προοπτική για τους λαούς σε όλη τηνευρύτερη περιοχή, παρά τους δοσμένους για εμάς αρνητικούς συσχετισμούς και την αντιδραστική ρότα των εξελίξεων. Δεν υπάρχει μεθοδολογία υπέρβασης της πραγματικότητας, ούτε βοηθούν τη συγκρότηση της λαϊκής πάλης οι κατ’ επείγοντος συναγερμοί.

Εμπιστευόμενοι τον λαό και τα αισθήματα αλληλεγγύης στον αγώνα των Παλαιστινίων, και όλων των λαών που δοκιμάζονται, ενάντια στον σεχταρισμό που και το σύστημα θα ήθελε να επιβάλει – ότι δήθεν έχει κανονικοποιηθεί η σφαγή στις συνειδήσεις – να παλέψουμε για την ανατροπή της πολιτικής που μπλέκει τον λαό και τη χώρα στον πόλεμο, να συμβάλουμε στη διαμόρφωση όρων για το ξεπέταγμα των βάσεων του θανάτου από τον τόπο μας, κόντρα στους εμπρηστές του πολέμου ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ και τους συμμάχους τους.