Περί διεθνούς δικαίου και “επιστροφής” του νόμου του ισχυρού

Θα είναι ατελείωτος ο κατάλογος των εγκλημάτων του συστήματος που διαπράχτηκαν στο πλαίσιο του ¨διεθνούς δικαίου”. Πολύ συχνά και με τη βούλα (σφραγίδα) του ΟΗΕ, άλλοτε πάλι με τις ευλογίες σειράς ευαγών ιδρυμάτων. Όχι μόνο της πλούσιας ευλογήτριας εκκλησίας που από τις σταυροφορίες μέχρι σήμερα ευλογεί αδιαλείπτως τα όπλα των εθνών και ακόμη και τις πιο πολεμοχαρείς δράσεις τους, πάντα στο όνομα της Ειρήνης και της άμυνας.

Στις μέρες μας προστέθηκαν σειρά ευλογητών της εγκληματικής δράσης κεφαλαίου- ιμπεριαλιστών. Μ.Κ.Ο., διεθνείς οργανισμοί, διανοούμενοι του συστήματος, πανεπιστήμια και “αντικειμενικοί επιστημονικοί φορείς” κ.ο.κ. Όμως, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο πως, για μια ολόκληρη εποχή η είσοδος στο προσκήνιο της ιστορίας της εργατικής τάξης και του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ε.Ε.Κ.Κ.) πέρα απ’ όλα τ’ άλλα επέβαλε στις δυνάμεις του συστήματος όρους και όρια πέρα των καλών αισθημάτων του κάθε Τραμπ.

Αυτά τα όρια στη βαρβαρότητα θεσμοθετήθηκαν ιδιαίτερα μετά την αντιφασιστική νίκη των λαών στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στα πλαίσια του ΟΗΕ και σειράς διεθνών συνθηκών ειρήνης, ανεξαρτησίας λαών και χωρών κ.ο.κ.

Τις ίδιες τις προοδευτικές δεσμεύσεις του αστικού φιλελευθερισμού και της αστικής επανάστασης τις υπερασπίστηκε στο συνολικότερο πλαίσιο της πάλης του το προλεταριάτο με τις σπουδαίες ιστορικά συμμαχίες του. Το τελευταίο αποκαλύπτεται από το γεγονός πως σήμερα στη φάση διάλυσης της εργατικής τάξης και του Ε.Ε.Κ.Κ. κάθε έννοια διεθνούς δικαίου τσαλαπατιέται και φυσικά όχι μόνο από τον Τραμπ. Π.χ. η “δημοκρατική” Ε.Ε. είναι στη συγκυρία super ευαίσθητη για τη Γροιλανδία, μα καθόλου δεν ενοχλείται από την ωμή δράση των ΗΠΑ σε βάρος της Βενεζουέλας.

Εδώ και δεκαετίες, η ωμότητα του συστήματος σ’ Ανατολή και Δύση σε βάρος της Ειρήνης, της ανθρωπιάς και της ίδιας της ζωής των λαών φτάνει σταδιακά στα σημερινά επίπεδα, παράλληλα με την πορεία αποσυγκρότησης – διάλυσης του Ε.Ε.Κ.Κ. Σήμερα ο Τραμπ, ο Βανς αλλά και ο Πούτιν, Μακρόν έως και ο βασανιστής Πλεύρης, νιώθουν πως μπορούν να δρουν χωρίς να απειλούνται. Αν και όχι ακριβώς, μιας και τα πράγματα δεν είναι απόλυτα…

Διαπράττουν π.χ. τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, μα ξεσηκώνουν την παγκόσμια κατακραυγή των λαών. Είναι στ’ αλήθεια ισχυροί, αδίσταχτοι και επικίνδυνοι. Όμως δεν είναι παντοδύναμοι. Πράγματι βήμα το βήμα ξέσκισαν κάθε έννοια “διεθνούς δικαίου” που, παρότι καταστρατηγούσαν κατά το δοκούν, ήταν ένα υπαρκτό όριο όπως απέδειξαν ακόμη και πρόσφατα στην Παλαιστίνη οι όποιες αντιδράσεις του σημαντικά απαξιωμένου ΟΗΕ. Το δίκαιο του ισχυρού πάντα καθόριζε τις εξελίξεις ιδιαίτερα από τότε που η πάλη των λαών άρχισε να υποχωρεί. Εδώ να θυμίσουμε πως χρόνια πριν τον Τραμπ ο Κλίντον αντικατέστησε τον ΟΗΕ με το ΝΑΤΟ στους “ανθρωπιστικούς” βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας.

Εν τέλει κανένα συμβόλαιο “διεθνούς δικαίου” δεν ήταν η ουσία της όποιας συγκράτησης της βαρβαρότητας του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Το καθοριστικό ήταν και παραμένει η πορεία της πάλης των λαών. Εκεί κρίνονται, κρίνονταν και θα κρίνονται τα ζητήματα του δίκιου, της ανθρωπιάς και της ίδιας της ζωής των λαών.

Όλοι δικαίως παίρνουμε κουράγιο από τη διάθεση των αγροτών να συνεχίσουν. Δεν τους αρκεί “ένα κοίταγμα στα μάτια” από τον πρωθυπουργό όπως έπεισαν κάποτε οι συμβιβασμένες ηγεσίες του δασκάλους και έσπασαν μια σπουδαία απεργία τότε, για να ακολουθήσουν τα σημερινά. Παίρνουμε κουράγιο και σωστά από τις επίμονες αντιστάσεις της εργατικής τάξης και ευρύτερων στρωμάτων εργαζομένων στη Γαλλία, που η αστική τάξη πριν δύο χρόνια με τα τανκς επέβαλε το ασφαλιστικό, μα τώρα αναδιπλώνεται. Αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα της σύγχυσης που διευκολύνει τον αποπροσανατολισμό και εν τέλει δίνει βάση στήριξης στα αντιδραστικά αφηγήματα του Τραμπ, της Λεπέν, κ.ο.κ.

Έχουμε όμως εμπιστοσύνη στο καπιταλιστικό σύστημα και τις αντιθέσεις του. Η λαϊκή πάλη έχει υποχωρήσει, το σύστημα επιτίθεται σ’ όλα τα πεδία, γίνεται ωμό και αδίσταχτο, μα οι λαοί αντιστέκονται. Δε θ’ αργήσει να αποδειχτεί ξανά πως “οι ιμπεριαλιστές και όλοι οι αντιδραστικοί είναι χάρτινοι τίγρεις”. Οι λαοί δε θα πάψουν να παλεύουν για το δίκιο. Οι λαοί θα νικήσουν. Οι παραγωγοί του πλούτου θα γίνουν τότε οι ισχυροί και θα επιβάλουν το αδιαμφισβήτητο δίκιο τους και το δικαίωμά τους στη ζωή!