Το μετέωρο άλμα του Ερντογάν και η ατζέντα 2030 του Δένδια στο πλαίσιο του παροξυσμένου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού

Το κρίσιμο βήμα της κλιμάκωσης της φασιστικοποίησης της διακυβέρνησης Ερντογάν, ακολούθησε το ανάλογο της ακύρωσης των εκλογών στη Ρουμανία πριν λίγους μήνες με ανοικτή στήριξη των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών με αστεία προσχήματα για να μην εκλεγεί ο φιλορώσος  υποψήφιος. Πρόσφατη και η κάλυψη της σφαγής των αλαουϊτών και χριστιανών που διέπραξε το καθεστώς Τζολάνι στη Συρία από την ευαίσθητη κατά τα άλλα Ε.Ε. και τους θεσμούς της. Τα παραδείγματα εκδήλωσης της αντιδραστικής ρότας των εξελίξεων από την αμερικάνικη ήπειρο των Τραμπ – Μάσκ – Μιλέι, μέχρι των Ευρώπη κ.ο.κ. καλά κρατούν και σίγουρα θα πυκνώσουν και αφορούν όλο το πολιτικό φάσμα διαχείρισης του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού κόσμου σ’ Ανατολή και Δύση.

Συγκεκριμένα στην Τουρκία ο Ερντογάν δε φαίνεται να ζήτησε πράσινο φως, όμως πιθανότατα θα το πάρει με το σπαθί του ευμεγέθους στρατού της, της πολεμικής βιομηχανίας της και του ρόλου μιας Τουρκίας περιφερειακής πια δύναμης στην περιοχή. Ήδη με μικρές και δυσδιάκριτες γκρίνιες σύμπασα η «δημοοκρατική» Δύση, παρά τις κόντρες της, αλλά και η Ρωσία ουσιαστικά δεν ανακατεύονται (άκου τι λένε) στα εσωτερικά άλλων χωρών! Ήδη ο Φιντάν έγινε δεκτός από τον Ρούμπιο, ενώ αναμένεται συνάντηση Τραμπ – Ερντογάν…Όμως και στην Τουρκία και αλλού οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες αυτό τον καιρό βρίσκονται σε αναβρασμό ένεκα της στυγνής εκμετάλλευσης, της φτώχειας και της απαξίωσης της ζωής τους από το σύστημα. Μ’ αυτή την έννοια το τόλμημα του Ερντογάν παραμένει μετέωρο μιας και, με δοσμένη την παρόξυνση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, οι επιλογές των ισχυρών ή κάποιων από αυτούς μπορεί να διαφοροποιηθούν στην πορεία. Ίδομεν. Και στην Τουρκία και παντού ο λαϊκός ξεσηκωμός έχει υπόβαθρο ανεξάρτητα αν οι συσχετισμοί δίνουν την πολυτέλεια σε αστικές ή και αντιδραστικές δυνάμεις να τον αξιοποιούν. Αποκαλύπτεται έτσι πως χρειάζεται δρόμος  για να βρει το δρόμο της ξανά η υπόθεση της εργατικής τάξης και των λαών.

Στη σκοτεινή εποχή που παραμένουμε, ανεξάρτητα από την έκβαση του καθοριστικού για τις εξελίξεις  ουκρανικού μετώπου δεσπόζουν η πολεμοκαπηλία, ο μιλιταρισμός και η άγρια επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία, με τις εργαζόμενες λαϊκές μάζες στο περιθώριο και τους μεγιστάνες του πλούτου από την Ελλάδα και την Τουρκία μέχρι τις ΗΠΑ- ΚΙΝΑ- ΡΩΣΙΑ να λύνουν και να δένουν. Αν αυτή η σχέση πραγμάτων δε διαφοροποιηθεί και σε μια πορεία δεν ανατραπεί μέσα από την ανάπτυξη του κινήματος, οι πολεμικοί κίνδυνοι θα συμπληρώνουν τη φτώχεια και την ανέχεια του κόσμου της δουλειάς, δίπλα στην απαξίωση της ζωής του και την κλιμακούμενη φασιστικοποίηση. Οι Κούρδοι, οι Παλαιστίνιοι, οι Σύριοι και μια σειρά χιλιοβασανισμένοι λαοί ζουν τη βαριά σκιά των αρνητικών συσχετισμών που έχει αφήσει η υποχώρηση – διάλυση της εργατικής τάξης και του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος.

Στα δικά μας  η πολιτική της αστικής τάξης κρατά σταθερά τη χώρα στις παρυφές της διακεκαυμένης ζώνης του πολέμου όχι μόνο λόγω της υπαρκτής γειτνίασης με πολεμικά μέτωπα. Η αστική τάξη συμμαχεί απροκάλυπτα με το σιωνιστικό στρατοκράτος του Ισραήλ την ίδια ώρα που αυτό προχωρά τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Έχει κηρύξει πρώτη μετά τις ΗΠΑ από το 2022 τον πόλεμο κατά της Ρωσίας και φυσικά δηλώνει ότι παραμένει στη «σωστή μεριά της ιστορίας». Είναι από καιρό στη γραμμή του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Ρούτε και έτσι έχοντας λεηλατήσει μισθούς και δικαιώματα των εργαζομένων επενδύει δις για πολεμικό εξοπλισμό. Το ενισχυμένο στρατιωτικό αποτύπωμα είναι για τις ανταγωνιζόμενες αστικές τάξεις στις δύο όχθες του Αιγαίου το διαβατήριο για να καταχτούν ρόλο στον άγριο και επικίνδυνο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό των ΗΠΑ – ΔΥΣΗΣ – ΡΩΣΙΑΣ που για την ώρα (ευτυχώς) μόνο τα απόνερα του φτάνουν στο Αιγαίο. Το στρίμωγμα – άδειασμα των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών από τις ΗΠΑ ανοίγει την όρεξη για επανεξοπλισμό της Γερμανίας και αύξηση των πολεμικών δαπανών σ’ όλη την Ευρώπη. Ταυτόχρονα η πολιτική Τραμπ επιδιώκεται ν’ αντιμετωπιστεί με υποκατάστατο τάχα του ΝΑΤΟ των προθύμων από Αγγλία – Γαλλία. Φυσικά, δε θα καταργηθεί το ΝΑΤΟ. Όμως ανεξάρτητα πως θα εξελιχθούν οι μεγαλεπίβολες βλέψεις του RARMEEUROPE και της νέας Λευκής Βίβλου, ο αξιόμαχος τουρκικός στρατός είναι υπολογίσιμος και το καθεστώς Ερντογάν δε χάνει χρόνο ούτε στο κουρδικό, ούτε στη Συρία, ούτε φυσικά στο κρίσιμο ζήτημα της εξουσίας. Μα και οι ΗΠΑ υπολογίζουν σοβαρά το ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή, ενώ η Ρωσία γνωρίζει πολύ καλά και παρεμβαίνει κατά το δοκούν έχοντας και αυτή τις άκρες της. Να ξανά η γνωστή ισορροπία της Τουρκίας στο τεντωμένο σκοινί του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σε μια έκφρασή της στη συγκυρία. Όμως αύριο πως θα γείρουν τα πράγματα; Να γιατί στον ανταγωνισμό για σφαίρες επιρροής οι ιμπεριαλιστές  επιδιώκουν περισσότερα από ένα στηρίγματα.

Να λοιπόν εδώ χώρος και για τους Έλληνες «πατριώτες» που ξεροσταλιάζουν για να βρουν κονέ με τον Τραμπ ή για κάποια εύνοια και γι’ αυτούς από τη νέα γερμανική κυβέρνηση (βάση ευρωπαϊκού δικαίου, διάολε!!). ΗΠΑ – Ε.Ε. όσο κρατούσαν ενωμένο το ΝΑΤΟ ενάντια στον Πούτιν «φονιά», απαίτησαν και επέβαλαν τη διατεταγμένη ελληνοτουρκική φιλία. Τώρα όμως που οι ΗΠΑ αναπροσαρμόζουν τη στάση τους και εφόσον διαφοροποιηθούν τα δεδομένα, ποια ακριβώς είναι η σωστή μεριά της ιστορίας; και πως αυτή θα μεταφραστεί στον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων Ελλάδας – Τουρκίας; Τι θα απαιτηθεί από την ελληνική αστική τάξη;  Θα ποντιστεί τελικά το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο με τη στήριξη στη συμμαχία με το Ισραήλ; Αυτό θα γίνει συναινετικά ή με τρικυμίες από την Κάσο μέχρι την Κύπρο; Θα πάρει η Τουρκία F35 και αν πάρει τι άλλο θα πάρει η ελληνική πλευρά στην ατέρμονη κούρσα των εξοπλισμών;

Αυτά και άλλα τόσο ερωτήματα που ανακύπτουν συνεχώς αποκαλύπτουν πως η ατζέντα 2030 του Δένδια με τις αβάσταχτες δαπάνες των δις για όπλα, αλλά και το βάθεμα του πλαισίου της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης όχι μόνο δε διασφαλίζουν την ειρήνη και τη σταθερότητα στη χώρα αλλά τη μπλέκουν στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και στον πόλεμο όλο και πιο επικίνδυνα. Αν η τουρκική αστική τάξη είναι συχνά απείθαρχη, η ελληνική αστική τάξη αναλαμβάνει πρόθυμα ρόλο ανάσχεσής της είτε για λογαριασμό και δίπλα στο Ισραήλ, είτε στα όποια άλλα σχέδια των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ μια και ότι κι αν συμβεί για την αστική τάξη αυτή θα είναι  πάντα η σωστή μεριά της ιστορίας.

Να πως εξηγείται η ύπαρξη του (εύθραυστου βέβαια) ελληνοτουρκικού διαλόγου στο πλαίσιο της ψευδεπίγραφης φιλίας ιμπεριαλιστικής υπαγόρευσης και ο «ρεαλιστής» Γεραπετρίτης στην ίδια κυβέρνηση με τον «πατριώτη» του γλυκού νερού (κυρίως φασισταρά) Πλεύρη ο οποίος υπερασπίστηκε ανοικτά τα μισαλλόδοξα υβριστικά συνθήματα από μονάδες του ναυτικού μπροστά στο Σύνταγμα στην παρέλαση της 25 Μάρτη. Αυτή η φαινομενική αντίφαση διαπερνά όλο το αστικό πολιτικό  προσωπικό και ερμηνεύεται από το γεγονός πως η αστική τάξη μπροστά στη διεκδίκηση ρόλου στην περιοχή γίνεται πατριδοκάπηλη (μ’ αυτό τον τρόπο αποπροσανατολίζει και το λαό), αλλά ταυτόχρονα και διαθέσιμη στα σχέδια των ιμπεριαλιστών για πάσα χρήση.

Ιδιαίτερα σήμερα με το ανάλογο κλίμα στην Ευρώπη τα πράγματα ξεπερνούν τα συνήθη όρια όπως εκδηλώθηκε και στην παρέλαση. Οι πατριδοκάπηλοι σε σύμπνοια με τους «ρεαλιστές» υπακούουν στα ιμπεριαλιστικά κελεύσματα για υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες και καλούν τους εργαζόμενους να γευτούν το εθνικιστικό δηλητήριο για να υποστούν τη λεηλασία των μισθών από την ακρίβεια, την παραπέρα κατάργηση  στο δικαίωμα στη δωρεάν περίθαλψη και κάθε δικαίωμα που αφορά την ίδια τη ζωή τους.

Στο όνομα της υπεράσπισης της πατρίδας και της ανάπτυξης της εθνικής «μας» οικονομίας  τα κέρδη της πλουτοκρατίας καλά κρατούν μ’ αυτή την πολιτική που άλλωστε είναι σταθερά με τη σωστή μεριά της ιστορίας. Μέσα από την πάλη τους για το μεροκάματο και τη ζωή τους οι εργαζόμενοι μπορούν να πετάξουν στα σκουπίδια το δηλητήριο του αντιδραστικού εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας των πολεμοκάπηλων. Και μέσα απ’ αυτό το δρόμο θα διαμορφωθούν όροι σε κάθε χώρα για το αναγκαίο μέτωπο πάλης των λαών ενάντια στον πόλεμο που είναι ταυτόχρονα μέτωπο πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στα ντόπια στηρίγματά του.