Το σιωνιστικό μαντρόσκυλο λαβώθηκε

Το δίλημμα των ΗΠΑ μπροστά στη μεγάλη φωτιά.

Οι λαοί της Μέσης Ανατολής και όλου του πλανήτη με αγωνία παρακολουθούν τη σφοδρή πυραυλική σύγκρουση Ισραήλ – Ιράν, που ξέσπασε μετά την απρόκλητη επίθεση του σιωνιστικού κράτους με στόχο τη δολοφονία κορυφαίων στελεχών του ισλαμικού καθεστώτος αλλά και την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.

Οι ΗΠΑ με τρία αεροπλανοφόρα σε δράση εδώ και δύο χρόνια, στηρίζουν συστηματικά τη δολοφονική δράση του Ισραήλ απέναντι σε Λίβανο, Συρία και (τώρα το μεγάλο τυχοδιωκτισμό) απέναντι στο Ιράν. Όλα αυτά εξελίσσονται παράλληλα με την επιχείρηση γενοκτονίας των Παλαιστινίων που επίσης έχει την προκλητική στήριξη των ΗΠΑ (βλέπε δηλώσεις Τραμπ για Ριβιέρα στη Γάζα). Η επιχείρηση γενοκτονίας συνεχίζεται μέσω διαχείρισης της πείνας και της λιμοκτονίας από εταιρεία των ΗΠΑ- Ισραήλ που ανέλαβε να διανέμει τα τρόφιμα αντί του ΟΗΕ και το IDF πυροβολεί στο ψαχνό. Καθημερινά δεκάδες είναι οι νεκροί στις ουρές των εξαθλιωμένων από την πείνα.

Το Ισραήλ αυτή τη στιγμή έχει σωρεύσει την οργή της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Επιπλέον, κατέρρευσε (σαν χάρτινος πύργος) ο μύθος περί του άτρωτου και ασφαλούς κράτους που μπορεί να δολοφονεί αδιαλείπτως και κανείς δεν μπορεί να το πλήξει. Το περίφημο Iron Dome γίνεται κάθε μέρα και πιο διάτρητο, ενώ το Ιράν αποδεικνύεται σκληρό καρύδι ακόμη και για τα δόντια του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Εδώ προκύπτει το δίλημμα των ΗΠΑ για το πως προχωράνε. Να πάρουν τα πολύ μεγαλύτερα ρίσκα μιας δηλωμένα άμεσης επέμβασης ή ν’ αφήσουν το μαντρόσκυλό τους να γλείψει τις πληγές του και να επιστρέψουν αργότερα;

Πρακτικά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν είναι και ούτε μπορεί να είναι στόχος. Η αναλογία με τα επιχειρήματα της επίθεσης στο Ιράκ, παρότι αυτά αποδείχτηκαν ολοσχερώς ψευδή, είναι φανερή. Μα και ο στόχος ανατροπής του καθεστώτος κάθε άλλο παρά είναι εφικτός. Όλα αυτά προκύπτουν από την ίδια τη δυτική προπαγάνδα και τις αντιφάσεις της, που ταυτόχρονα κρύβει τις απώλειες και προσπαθεί προκλητικά να θυματοποιήσει το Ισραήλ. Οι αριστεροί και οι κομμουνιστές είναι οι πρώτοι που έχουν αλλεργία με κάθε λογής καθεστώτα ισλαμικά, χριστιανικά ή ότι άλλο, εφόσον (τάχα) τις επιλογές τους τις καθορίζει η θεϊκή θέληση. Αυτό δε συμβαίνει για καμία πλευρά, ούτε έχει συμβεί ποτέ. Γνωστές είναι άλλωστε οι διώξεις και οι σφαγές των κομμουνιστών και από το Ιρανικό καθεστώς.

Μπροστά στον κίνδυνο ξεσπάσματος ενός μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή πρέπει όλος ο αριστερός και προοδευτικός κόσμος να είναι ξεκάθαρος. ΗΠΑ – ΝΑΤΟ με μπροστινό το Ισραήλ είναι αυτοί που πυρπολούν την περιοχή. Με τον ίδιο τρόπο η επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς προκάλεσε το μακελειό στην Ουκρανία, χωρίς καθόλου να θέλουμε να δικαιολογήσουμε την επέμβαση του Ρωσικού ιμπεριαλισμού.

Η γεωπολιτική σύγκρουση της αναδυόμενης ισχύος της Ανατολής (Κίνα – Ρωσία με τις συμμαχίες τους), είναι αυτό που θέλει να ανασχέσει ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός για να παραμείνει ο αδιαφιλονίκητος ηγεμόνας των Δυτικών ιμπεριαλιστών που στο σύνολό τους (παρά τις παραφωνίες της λυκοσυμμαχίας τους), θέλουν να συνεχίσουν να λειτουργούν σαν ιδιοκτήτες του πλανήτη. Αυτοί αποφάσισαν, πως το σιωνιστικό κράτος μπορεί να έχει πυρηνικά αρνούμενο κάθε έλεγχο και αυτοί θα αποφασίσουν επίσης σε ποιον θα επιβληθούν κυρώσεις, ποιον θα βομβαρδίσουν κ.ο.κ.

Μια ματιά στην ιστορία του ΝΑΤΟ, μπροστά και στη σύνοδο στη Χάγη που θέτει αλματώδη άνοδο στις δαπάνες για εξοπλισμούς, είναι χρήσιμη. Η συνέχιση της κυριαρχίας της Δύσης είναι ολοφάνερα το επίδικο της σύγκρουσης τόσο στο πολεμικό πεδίο της Ουκρανίας, όσο και σ’ αυτό στο Ιράν, αλλά και σ’ όλα τα πεδία της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης. Η έκβασή της θα κριθεί με βάση τις εξελίξεις σ’ όλα τα πεδία και κανείς δεν ξέρει πότε και πως θα τελειώσει αυτή η φάση της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης. Δεν ξεχνάμε πως για να τελειώσουν οι ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις πρέπει να τελειώσει το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα και αυτό είναι υπόθεση της πάλης της εργατικής τάξης και των μαζών. Υπόθεση που θέλει δρόμο, είναι όμως καθημερινή γι’ αυτούς που θέλουν να την υπηρετήσουν.

Η λαϊκή πάλη βάζει κάθε φορά ανεξάρτητα από συσχετισμούς τα επίδικά της με βάση την πραγματικότητα. Στην οργή του λαού μας για τη λεηλασία των μισθών από την ακρίβεια και τη συνολικότερη λεηλασία των δικαιωμάτων του, προστίθεται τώρα και ο φόβος από τις εξελίξεις, αλλά και η οργή για τη λακέδικη και βρώμικη στάση της αστικής τάξης που δίνει τη χώρα ως πολεμικό ορμητήριο των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ. Τα τρία αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ που σταθερά στηρίζουν το δολοφονικό θράσος του Ισραήλ, έχουν βάση εφοδιασμού τη Σούδα. Όσο ήταν πιο χαλαρή η δράση τους το προηγούμενο διάστημα ελλιμενίζονταν συχνά – πυκνά. Δεν μπορούν να λειτουργήσουν ούτε αυτά ούτε σημαντικό κομμάτι της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στην περιοχή, χωρίς το «ΔΙΑΜΑΝΤΙ» της βάσης της Σούδας. Η εμπλοκή της χώρας είναι δοσμένη, όπως άλλωστε ουσιαστικά καμαρώνει ωμά και ανερυθρίαστα η Ντόρα Μπακογιάννη και ας μας καθησυχάζει ο Μητσοτάκης για τον έλεγχο της ανησυχίας και της λαϊκής οργής.

Μόνη ασπίδα είναι η πάλη του λαού με αιχμή να πάψει η χρήση των βάσεων και κάθε συνεργασία με το Ισραήλ, να παλέψουμε για την Ειρήνη επενδύοντας στη φιλία των λαών και στην αλληλεγγύη, στους δίκαιους αγώνες των λαών κόντρα στους φονιάδες ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΙΣΡΑΗΛ.