Τρίτο κείμενο συγκρότησης της πολιτικής μας ομάδας : «αναγνωρίζοντας την πραγματικότητα ν’ αναλάβουμε τα καθήκοντα που μας αντιστοιχούν στο πλαίσιο της λαϊκής πάλης»

Είτε 20, είτε 200, είτε 2000 κ.ο.κ. πάντα για ΣΥΜΒΟΛΗ στην υπόθεση της λαϊκής πάλης, της επανάστασης και του σοσιαλισμού θα μιλούσαμε. Και αυτό, γιατί έχουμε ήδη ξεκαθαρίσει (και θα επανέλθουμε) πως στο σύνολό της η υπόθεση της πάλης των μαζών είναι μια ιστορική διαδικασία. Αυτή, το μόνο που δεν επιτρέπει, σ’ αυτούς που θέλουν να την υπηρετήσουν, είναι να καμώνονται, ανεξάρτητα  αν αυταπατώνται ή όχι, ότι μπορούν να υποκαταστήσουν ή έστω να καθορίσουν, την κίνηση-ταξική πάλη των μαζών έξω από την ιστορική διαδικασία εξέλιξής της.

Φυσικά αναγνωρίζοντας την πραγματικότητα της σκοτεινής εποχής, που όλο και πιο βαθιά εισέρχεται η ζωή των μαζών σα συνέπεια αλλά και απεικόνιση της υποχώρησης της πάλης τους, και όντας μια μικρή πολιτική ομάδα επαναστατικής – κομμουνιστικής προοπτικής, αυτόματα αναμετριόμαστε με τα κουράγια μας. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι υπάρχουν  ταχύρρυθμα πλάνα εξόδου απ’ αυτή την πραγματικότητα. Ούτε, σ’ ότι αφορά την ανάπτυξη της ομάδας μας, ελπίζουμε σε ευκολίες και άλματα.. Από την άλλη, όπως ήδη έχουμε δείξει στον ένα χρόνο λειτουργίας και παρέμβασης μέσα από το μετωπικό σχήμα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ, δε διστάζουμε….

Η ταξική πάλη (Αντίσταση στην επίθεση του συστήματος σήμερα) δεν παύει όσο υπάρχουν τάξεις. Υπήρχε πριν τους κομμουνιστές, υπάρχει και τώρα που σπανίζουν. Απ’ αυτή οι εναπομείναντες αντλούμε δύναμη και λόγο ύπαρξης. Έχοντας πλήρη επίγνωση και συγκρότηση το καπιταλιστικό σύστημα εξοπλίζεται και διεξάγει την ταξική πάλη του χωρίς να εφησυχάζει με την αδιαμφισβήτητη, στις μέρες μας, υπεροχή του. Εξοπλίζεται με ιδεολογική τρομοκρατία και προπαγάνδα, με θεσμούς και πειθαναγκασμούς στην παραγωγική διαδικασία και σ’ όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής, αλλά και με τους πιο πεζούς μηχανισμούς της ωμής βίας. Με ΜΑΤ και ποικιλία σωμάτων χαφιεδισμού, βίας και καταστολής που δρουν με κάμερες και συνακροάσεις, με ρόπαλα, δακρυγόνα και Αίαντες, ηλεκτρικές εκκενώσεις και πλαστικές σφαίρες έως και πεζοναύτες που με τανκς «ηρέμησαν» το Παρίσι από τον ξεσηκωμό για το συνταξιοδοτικό του Μακρόν.

Στην ηγεμονική δύναμη του συστήματος, τις ΗΠΑ, παράλληλα με τα αόρατα (όπως ονομάζονται) βομβαρδιστικά που έριξαν βόμβες 50 τόνων στα πυρηνικά του Ιράν για τρομοκράτηση των λαών του πλανήτη, έδρασαν και οι πεζοναύτες που αρχικά έκαναν επίδειξη δύναμης απέναντι στον εσωτερικό εχθρό, στο Λος Άντζελες. Πιο πρόσφατα εγκαινίασαν δράση στους δρόμους της Ουάσινγκον απέναντι στους «εγκληματίες» που ζουν σε σκηνές, αφού από τη δουλειά τους δε μπορούν  να πληρώσουν το νοίκι τους!

Αν λοιπόν το σύστημα, παρά τη συντριπτική κυριαρχία του, δεν εφησυχάζει απέναντι στις υπαρκτές εργατικές και λαϊκές αντιστάσεις και την προοπτική τους, τότε εμείς γιατί να χάνουμε την εμπιστοσύνη μας στην Αντίσταση και πάλη των μαζών, που άλλωστε είναι η μοναδική πηγή ελπίδας για έναν κόσμο ανθρωπιάς; Το λέμε αυτό έχοντας ξεκάθαρο και πλήρη επίγνωση πως για όσο διάστημα οι αντιστάσεις των μαζών υπολείπονται, προκειμένου ν’ αποκρούσουν αποτελεσματικά την επίθεση του συστήματος  και να οικοδομούν όρους προοπτικής, τόσο η επελαύνουσα βαρβαρότητα του συστήματος θα κερδίζει έδαφος. Οι πεζοναύτες στις πόλεις των ΗΠΑ, η καταδίωξη των ξεριζωμένων που φτάνει σε εγκλήματα σαν της Πύλου,  τα στρατόπεδα -φυλακές  του Πλεύρη για να ελεγχθεί η ροή και η στυγνή εκμετάλλευσή τους αποκλειστικά από τα επίσημα δουλεμπορικά γραφεία των μετακλητών αλλοδαπών εργαζομένων είναι κάποια σημεία των καιρών  της βαρβαρότητας. Όμως το πιο χαρακτηριστικό της επελαύνουσας βαρβαρότητας στον πλανήτη είναι η ομολογουμένη πλέον γενοκτονία  των Παλαιστνίων με καθοδήγηση των ΗΠΑ και απόλυτη ανοχή με δόσεις υποκριτικών άλλοθι από Ευρωπαίους, Ρώσους και Κινέζους ιμπεριαλιστές.  Η βασική προέλευση της βαρβαρότητας  βρίσκεται πάντα στη σχέση εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο και σαν συνέπεια της προηγούμενης  στην αντίθεση ιμπεριαλισμός – λαοί. 

Η αντίθεση ιμπεριαλισμός λαοί που παροξύνεται σε Αφρική- Ασία- Λατινική Αμερική και γεννά συνεχώς εξεγέρσεις έως και ένοπλες συγκρούσεις, θα δώσει ορατά αποτελέσματα σ’ ένα νέο γύρο συγκρότησης της πάλης των μαζών, στο βαθμό που θ’ αρχίσουν να γίνονται πιο μπροστά ή και παράλληλα βήματα στην εκ νέου συγκρότηση της εργατικής τάξης στο πεδίο της αντίθεσης της με το κεφάλαιο. Όσο λείπει ένα ελάχιστο επίπεδο συγκρότησης της εργατικής τάξης σε διεθνές επίπεδο και σε κάθε χώρα, το αντιιμπεριαλιστικό – αντιπολεμικό -εθνικοανεξαρτησιακό κίνημα στην εποχή του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων έχει πολύ συγκεκριμένα όρια. Πρώτα- πρώτα  η βασική αντίθεση παροξύνεται στις μητροπόλεις της Δύσης που στήνουν ξανά σχέσεις εκμετάλλευσης τύπου γαλέρας. Και στις Ινδίες και όλη την Ασία, τη Βραζιλία και όπου αλλού, οι βιομηχανικές και οι βιομηχανικής κλίμακας πλέον αγροτικές  γαλέρες και τα ορυχεία λειτουργούν  με ρομποτική οργάνωση της πιο στυγνής όμως εκμετάλλευσης εκατοντάδων εκατομμυρίων εργατικών χεριών. Παντού στον πλανήτη έχουν απλωθεί καπιταλιστικές σχέσεις σ’ όλους τους τομείς της παραγωγικής δραστηριότητας και παντού πλέον η βασική αντίθεση έχει τον καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της κίνησης των μαζών. Αυτό δεν είναι εντελώς καινούριο, όμως σίγουρα η σχεδόν καθολική λειτουργία των καπιταλιστικών σχέσεων στην παραγωγή παράγει τα δικά της δεδομένα στην ταξική πάλη…

Στα εργοστάσια των χιλιάδων εργατών  στη Γαλλία, η ένταση της εκμετάλλευσης γεννά αντιστάσεις που (παρά τα ελλείμματα λόγω διάλυσης της ταξικής επαναστατικής συγκρότησης της εργατικής τάξης) αντλούν στοιχεία από την πλούσια ιστορία της ταξικής πάλης σ’ αυτή τη χώρα. Το ίδιο, μέσα από διαφορετικές ιστορικές διαδρομές,εξελίσσεται σε κάθε χώρα του πλανήτη. Αλλού έχει πολλά να δώσει η ιστορία, που όχι τυχαία «ξαναγράφεται» από το σύστημα, αλλού η σύγχρονη πείρα που αποκτούν σιγά- σιγά οι στρατιές των προλετάριων της νέας εποχής, που δε περιορίζονται σε Ευρώπη – ΗΠΑ όπως την εποχή του Μαρξ, μα απλώνονται σ’ όλο τον πλανήτη.

Όπως και να ‘χει η βασική αντίθεση παρά τους συσχετισμούς παραμένει ΒΑΣΙΚΗ στη λειτουργία του συστήματος. Πάνω και σε αναφορά μ’ αυτήν, στην εποχή του καπιταλισμού, υπάρχει και εξελίσσεται η αντίθεση ιμπεριαλισμός- λαοί,  επομένως  με αρνητικούς συσχετισμούς και αυτή. Η λεηλασία της φύσης, η έλλειψη νερού, πόρων  έως και τροφίμων, νέα προβλήματα και όχι μόνο ηθικής φύσεως από τις νέες τεχνολογίες και σειρά άλλες αντιθέσεις, γεννιούνται με μήτρα τη βασική και την κύρια αντίθεση. Οι μάζες έγραφαν και θα συνεχίσουν να γράφουν την ιστορία. Οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις έχουν το ρόλο τους στις εξελίξεις, μα μόνο φαινομενικά είναι αυτές που καθορίζουν την πορεία των εξελίξεων. Δε θα αποφύγουμε όμως και εμείς την αναγκαία αναφορά σ’ αυτές και την κατάσταση που διαμορφώνουν στον κόσμο και στη χώρα μας.

Η αναφορά μας ωστόσο θα είναι συνοπτική. Και αυτό γιατί συνολικότερα στην Αριστερά και στο κίνημα το έλλειμμα δεν είναι τόσο στην ανάλυση των πολιτικών εξελίξεων, όσο στις πολιτικές επιλογές. Χάριν αυτών την πληρώνουν συχνά και οι πολιτικές εκτιμήσεις, όταν περιπλέκονται με κατασκευασμένες εκτιμήσεις,  για να έχουν δοσμένο το αποτέλεσμα και να δικαιολογούν επιλογές. Συνοπτικά μεν στο παρόν κείμενο, αλλά κυρίως με την πολιτική  λειτουργία μας και τις τοποθετήσεις στα τρέχοντα γεγονότα, επιμένουμε να επιδιώκουμε τις δικές μας πολιτικές εκτιμήσεις χωρίς την αγωνία να εμφανιστούμε σαν γεωπολιτικοί αναλυτές, ούτε όμως ν’ αναπαράγουμε τις κατά καιρούς αταξικές και μεταφυσικές φαεινές τους.

Δηλώνουμε, άλλη μια φορά, από την αρχή αυτής της τοποθέτησης, πως ΗΠΑ- ΝΑΤΟ είναι οι μεγαλύτεροι φονιάδες και δυνάστες των λαών και όποιοι αμφιβάλλουν ας δουν την ιστορία. Ταυτόχρονα Ρωσία, Κίνα και άλλοι αναδυόμενοι ιμπεριαλιστές είναι, και το αποδεικνύει η κίνησή τους, ίδιας φύσης και σε καμία περίπτωση οι λαοί δεν πρέπει να έχουν αυταπάτες. Η εκμετάλλευση των αντιθέσεων των ιμπεριαλιστών μπορεί να γίνει από κινήματα που έχουν ήδη κατακτήσει θέση στο παγκόσμιο στερέωμα, αλλιώς απλώς υποτάσσονται, σέρνονται, αξιοποιούνται και συχνά κατασφάζονται ανελέητα. Επίσης δηλώνουμε ξεκάθαρα πως, από τη σκοπιά που βλέπουμε τα πράγματα, δε ποντάρουμε σε πολιτικές δυνάμεις και προτάσεις διόρθωσης του συστήματος. Τα όποια κέρδη της εργατικής τάξης και των εργαζομένων πριν την επανάσταση και το σοσιαλισμό, μπορούν να έρθουν, αν έρθουν, μόνο μέσα από το δυνάμωμα των όρων πάλης τους και την πορεία διαμόρφωσης συσχετισμών υπέρ της επανάστασης. Το τελευταίο άλλωστε είναι το κύριο προϊόν της ταξικής πάλης σύμφωνα με τη Λενινιστική αντίληψη. Αυτό κάθε άλλο παρά υποβαθμίζει τον αγώνα και τις αντιστάσεις για οικονομικά αιτήματα και μεταρρυθμίσεις, μιας και η κίνηση των μαζών εξελίσσεται ξεκινώντας απ’ τα πιο μικρά και  συσσωρεύει όρους, για να φτάσει μέσα από μια μεγάλη όμως  πορεία και σε άλματα.

Κάποια βασικά δεδομένα της παγκόσμιας κατάστασης

Από το Β’ Π.Π. (Παγκόσμιο Πόλεμο) μέχρι σήμερα έχουν συντελεστεί μια σειρά κοσμοϊστορικής σημασίας εξελίξεις. Σε αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη δεν αναφερόμαστε  στη διαρκή άλλωστε τεχνικοοικονομική εξέλιξη με την ανάλογη επίδρασή της στις παραγωγικές δυνάμεις. Σ’ αυτό το επίπεδο άλματα υπήρχαν χρόνια πριν το Β’ Π.Π. με το σιδηρόδρομο, τον εξηλεκτρισμό, κ.ο.κ. και φυσικά συνεχίστηκαν μετά τον Β’ Π.Π. με την πράσινη επανάσταση, τους αυτοματισμούς και τη ρομποτική με τις πρόσφατες μάλλον υπερτιμημένες δυνατότητες  της τεχνητής νοημοσύνης κ.ο.κ.

Περισσότερο σ’ ότι αφορά αυτό που είπαμε κοσμοϊστορικής σημασίας εξελίξεις, αναφερόμαστε στην κορύφωση του Ε.Ε.Κ.Κ. (Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος) μετά και τη νίκη των λαών επί του Ναζιφασισμού. Η ύψωση της σημαίας με το σφυροδρέπανο στο Ραϊχσταγκ θα αντιστοιχούσε σήμερα με την ύψωση της σημαίας των λαών μεταξύ άλλων και στο Λευκό Οίκο. Η ύψωση της πάλης των λαών από τους εργατικούς αγώνες στη Γαλλία και την Αγγλία στα 1830 – 40 – 50, έφτασε στα 1870 στην Παρισινή Κομμούνα και από κει, μέσα από τον θρίαμβο της Οκτωβριανής του 1917, έφτασε στην εποχή γύρω στα 1950 που ο Μάο (βάσιμα παρότι δεν επιβεβαιώθηκε) έβλεπε τον Ανατολικό άνεμο πιο δυνατό από το Δυτικό. Για ενάμιση αιώνα αδιαμφισβήτητα οι λαοί έγραψαν ιστορία μέσα από την ανάπτυξη του Ε.Ε.Κ.Κ.

Η κορύφωση αυτής της υπόθεσης και στη συνέχεια η αντίστροφης πορείας εξέλιξή  της (παλινόρθωση) μέχρι τη διάλυση του Ε.Ε.Κ.Κ. στις μέρες μας, αποτελεί το κορυφαίο γεγονός που καθόρισε και καθορίζει την πορεία των εξελίξεων εδώ και δεκαετίες. Οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμοί υπήρχαν και πριν, όμως το αρνητικό κοσμοϊστορικό γεγονός της διάλυσης του Ε.Ε.Κ.Κ. παίζει βασικό ρόλο στην αναδιάταξη δυνάμεων που συντελείται σ’ όλα τα πεδία σε κάθε χώρα και σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια άλλη εξέλιξη κοσμοϊστορικής σημασίας στο ίδιο διάστημα μετά το Β’ Π.Π. είναι το άπλωμα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής σχεδόν στο σύνολο του πλανήτη. Αυτό το γεγονός επιδρά και θα επιδράσει τόσο στην ιστορικά αναγκαία και εφικτή εκ νέου συγκρότηση του Ε.Ε.Κ.Κ. της εποχής μας, όσο και στις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις που παροξύνονται σ’ όλα τα πεδία. Νέες δυνάμεις αναδύονται διεκδικώντας περιφερειακό έως και κεντρικό ιμπεριαλιστικό ρόλο (Κίνα) και διεκδικούν όλες τους όλο και πιο μεγάλο κομμάτι από τον παγκόσμιο πλούτο που παράγουν οι στρατιές των προλετάριων της νέας εποχής.

Σ’ αυτή τη δεύτερη εξέλιξη της ανάδυσης νέων παικτών που διεκδικούν από τους παλιούς ιδιοκτήτες του πλανήτη κομμάτι από την πίτα, εδράζεται το επίδικο της κορυφαίας σύγκρουσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Πριν όμως αναφερθούμε πιο αναλυτικά σ’ αυτή τη σύγκρουση, αξίζει ν’ αναφερθούμε στο κρίσιμο ρόλο που έχει στην εξέλιξη του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού η ύπαρξη μετά το Β’ Π.Π. των πυρηνικών όπλων. Δεν ανατρέπουν τα βασικά δεδομένα των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων, όμως επιδρούν σημαντικά σ’ αυτές. 80 χρόνια μετά τη Χιροσίμα ο πυρηνικός εφιάλτης εξακολουθεί ν’ απειλεί την ανθρωπότητα, αλλά ταυτόχρονα όσο τα τρομερά αυτά όπλα δεν εξασφαλίζουν νικητή, λειτουργούν αποτρεπτικά και βάζουν όρια. Όχι  αξεπέραστα αλλά σοβαρά στην άμεση (χωρίς αντιπροσώπους) σύγκρουση των πυρηνικών δυνάμεων. Σε κάθε περίπτωση και στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου και σήμερα με άλλους όρους η καταφυγή στα πυρηνικά επιδιώκεται να γίνει εφικτή. Δεν είναι όμως μια απλή υπόθεση. Επιδρά στις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις επιβάλλοντας τις ισορροπίες του τρόμου, αλλά και τις συστηματικές προσπάθειες αυτές να ξεπεραστούν.   Σε κάθε περίπτωση οι ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις δεν έπαψαν να εκδηλώνονται σ’ όλα τα πεδία, αλλά και στο θερμό το πολεμικό, εκδηλώνονται περιφερειακά, είτε μέσα από μια συνεχή κλιμάκωση μετά τη διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ. και κεντρικά πλέον στην Ευρώπη με το Ουκρανικό με την άμεση εμπλοκή της Ρωσίας.

Το επίδικο του πολέμου στην Ουκρανία

Η κατανόηση και παρακολούθηση των εξελίξεων στην Ουκρανία, γίνεται κατανοητή συνολικά εφόσον μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης Δύσης- Ανατολής. Πιο συγκεκριμένα της σύγκρουσης των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ με ΚΙΝΑ- ΡΩΣΙΑ και μια σειρά δυνάμεις που συνασπίζονται ή τείνουν να συνασπιστούν γύρω τους. Η σύγκρουση εξελίσσεται εδώ και χρόνια (ειδικά με τη Ρωσία πολλές δεκαετίες πριν) και όπως φαίνεται θα τραβήξει. Κάθε συμμαχία των ιμπεριαλιστών είναι λυκο-συμμαχία που σφαδάζεται από αντιθέσεις. Όμως ο ρόλος των συμμαχιών είναι κρίσιμος και αναγκαίος για τη λειτουργία του συστήματος και στον πόλεμο που επιδιώκει την ειρήνη των ισχυρών, και στην ειρήνη που προετοιμάζει τον επόμενο πόλεμο.

Η Δυτική συμμαχία (λυκο-συμμαχία) συσπειρώνεται με στρατιωτικό βραχίονα το ΝΑΤΟ και μια σειρά πολιτικούς, οικονομικούς, εμπορικούς, πολιτιστικούς κ.ο.κ. δεσμούς, που ήδη έχουν μια σημαντική ιστορία. Το ΝΑΤΟ είτε με τις παλιές, είτε με τις νέες ισορροπίες που επιδιώκει να επιβάλει η Τραμπική πολιτική των ΗΠΑ και το σύνολο της λειτουργίας της Δυτικής συμμαχίας, διασφαλίζει (όχι χωρίς προβλήματα και άγριες κόντρες) πολλά στα μέλη του και κυρίως στις ΗΠΑ. Για τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία, είναι μια αναγκαστική επιλογή και μονόδρομος, με ότι αυτό συνεπάγεται για την κυρίαρχη σχέση των ΗΠΑ μέσα σ’ αυτό. Ο εκβιασμός του 2003 (όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον) έχει αναβαθμιστεί και η λεόντειος σχέση των ΗΠΑ επιβάλλει στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές αν όχι φόρο υποτέλειας, ωστόσο άγριο στρίμωγμα και την απαίτηση να πληρώσουν την ηγεμονική δύναμη, τις ΗΠΑ, αλλά και να αποδεχτούν ρόλο βαλέδων ακριβώς όπως το επιβάλλουν οι συσχετισμοί ισχύος σ’ όλα τα πεδία. Και η πλευρά Μπάιντεν έτσι φέρθηκε στη Νατοϊκή σύμμαχο Γαλλία με την πώληση των υποβρυχίων στην Αυστραλία, τότε που ο Μακρόν μίλησε για εγκεφαλικά νεκρό ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ ξεκάθαρα ενισχύονται έναντι των Ευρωπαίων συμμάχων τους, παρότι το ευρώ παραμένει το μόνο αξιόλογο σε παγκόσμιο επίπεδο νόμισμα μετά το δολάριο.

Αύξηση δασμών, εξάρτηση από τις ΗΠΑ στον ενεργειακό εφοδιασμό, δέσμευση για αύξηση δαπανών για το ΝΑΤΟ, αγορά όπλων από τις ΗΠΑ ακόμη και για τον εξοπλισμό της Ουκρανίας. Να κάποια σημαντικά κέρδη που έχουν ήδη οι ΗΠΑ από τον πόλεμο της Ουκρανίας, έστω κι αν σαν ηγεμονική δύναμη της Δύσης θα έχουν πάντα τις υποχρεώσεις τους στην κρίσιμη αναμέτρηση  Ανατολής – Δύσης που θα συνεχίσει να εξελίσσεται σ’ όλα τα πεδία.

Αν οι ΗΠΑ μπορούσαν να ρυθμίσουν με κάποιο τρόπο το Ουκρανικό χωρίς να  διαλυθεί η Ουκρανία, (που θα ήταν φανερή ήττα όλης της Δύσης) και αν μπορούσαν να διατηρήσουν την «αρχιτεκτονική ασφάλειας» στην Ευρώπη υπέρ του ΝΑΤΟ και σε βάρος της Ρωσίας, θα ήταν οι μεγάλοι νικητές του πολέμου, έστω και αν στρατιωτικά νίκησε στα πεδία των μαχών ο ρώσικος ιμπεριαλισμός. Να πως εξηγείται η φαινομενική αντίφαση:  Αν υποθέσουμε ότι σταματάνε οι πολεμικές συγκρούσεις, η Ρωσία θα ‘χει αποσπάσει το 20% – 25% της Ουκρανίας. Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι αναβάθμισε το κύρος της, μιας και απέκρουσε τα όπλα όλου του ΝΑΤΟ  δορυφόρους, Πάτριοτ, κ.λπ. Ωστόσο θα είχε σημαντικές απώλειες κυρίως στο ζήτημα αρχιτεκτονικής ασφάλειας πράγμα που ήταν η βασική της επιδίωξη.

Η περίσφιξη της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ ενισχύθηκε ιδιαίτερα με την ένταξη της Φιλανδίας – Σουηδίας, αλλά και με τη δηλωμένη αντιρωσική στρατιωτικά διάταξη που ενισχύεται από τη Βαλτική θάλασσα και την Κεντρική Ευρώπη μέχρι τη Μαύρη θάλασσα και την Αλεξανδρούπολη. Στρατηγικής σημασίας, για την επιρροή στη Μέση Ανατολή, η απώλεια του φιλορωσικού καθεστώτος του Άσαντ στη Συρία, ενώ τελευταία η διείσδυση των ΗΠΑ στον Καύκασο γεννά πονοκεφάλους στα ρωσικά επιτελεία και διεμβολίζει τον επιχειρούμενο άξονα Ρωσίας- Ιράν με ανοικτό το ενδεχόμενο ανοίγματος ξανά του μετώπου από τις ΗΠΑ στο Ιράν.  Το εγκεφαλικά νεκρό ΝΑΤΟ ενισχύεται και οι ΗΠΑ είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας του. Ο dady, όπως είπε ο Ρούτε. Η πολιτική Τραμπ και αυτά που επιδιώκει για τον παγκόσμιο ρόλο των ΗΠΑ συνεχίζουν να κρίνονται. Όμως χωρίς καμιά υποτίμηση της στρατιωτικής ισχύος του Ρωσικού ιμπεριαλισμού οι επιδιώξεις αυτές δεν θα θίγονταν αν η Ρωσία αποσπούσε το 25% της Ουκρανίας και οι ΗΠΑ απεμπλέκονταν (όσο φυσικά είναι εφικτό για τον ηγεμόνα του ΝΑΤΟ) και ταυτόχρονα εκβίαζαν Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και Ρωσία με δυνατότητα αναζωπύρωσης ανά πάσα στιγμή της σύγκρουσης στην Ουκρανία ή όπου αλλού στη ζώνη περίσφιξης του ΝΑΤΟ.

Όχι δε μπορεί να πάψει ο ρωσικός ιμπεριαλισμός ν’ αποτελεί αντίπαλο των ΗΠΑ. Αυτό γιατί για την ώρα είναι η μόνη στρατηγική στρατιωτική απειλή των ΗΠΑ και κυρίως γιατί η αντιπαλότητα με τη Ρωσία είναι όρος ύπαρξης για το ΝΑΤΟ και την ηγεμονία των ΗΠΑ σ’ αυτό. Όσο ισχύει κάτι τέτοιο διασφαλίζει στις ΗΠΑ τον παγκόσμιο ρόλο που κατέχουν σ’ όλα τα πεδία της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης. Δε θέλουμε και δε μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις για την εξέλιξη της σύγκρουσης στην Ουκρανία και το πότε και πως θα κλείσει, αν ποτέ κλείσει. Στις εκτιμήσεις που κάνουμε θα προσθέταμε πως οι ΗΠΑ του Τραμπ και του Τζέι ντι Βανς θέλουν τη ρύθμιση της σχέσης  και χωρίς να αναιρείται τίποτα από τα προηγούμενα περί αντιπαλότητας που αναφέραμε, θέλουν και «σοβαρές δουλειές»  με τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ θα ήθελαν ν’ αποτρέψουν τον παραπέρα σφιχτό εναγκαλισμό ΚΙΝΑΣ- ΡΩΣΙΑΣ, που θα επιδιωχθεί αναγκαστικά από τη Ρωσία, εφόσον ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται. Από την άλλη ο πόλεμος στην Ουκρανία στα πλευρά της Ρωσίας την κρατά αδύνατη και αδρανή σε άλλα μέτωπα στη Μέση Ανατολή (βλέπε Συρία), Αφρική κ.ο.κ. Ταυτόχρονα συνεχίζεται ο εκβιασμός στο Ιράν και σ’ ένα άλλο επίπεδο και με άλλους όρους η προσπάθεια πειθαναγκασμού της Ινδίας να κινηθεί κόντρα σε Ρωσία – Κίνα και σε συνεργασία με τη Δύση. Η πρόσφατη συνάντηση ΚΙΝΑΣ- ΡΩΣΙΑΣ- ΙΝΔΙΑΣ σε κινέζικο έδαφος και οι διακηρύξεις περί συμμαχίας τους είναι σημαντικές, αλλά σίγουρα θα δοκιμαστούν στην πράξη. Οι ΗΠΑ δεν είναι πλανητάρχες, ούτε η Ινδία στην προκειμένη περιφερειακή δύναμη μικρού βάρους, όπως αρχικά φάνηκε να την αντιμετωπίζει ο πολύς Τραμπ. Πολλά ζητήματα σαν αυτό θα παίζονται για καιρό και θα επιδράσουν στις εξελίξεις σ’ όλα τα πεδία της σύγκρουσης και σε παγκόσμια κλίμακα… Στο συγκεκριμένο η προσπάθεια ευνόησης από τις ΗΠΑ του ινδικού δρόμου του εμπορίου (IMEC) κόντρα στον κινέζικο δρόμο του  μεταξιού, επιδρά στο σύνολο των εξελίξεων στην Ασία, τη Μέση Ανατολή μέχρι τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη χώρα μας. Στην Αφρική δε χρειάζονται προβλέψεις μιας και είναι καθαρή  η σοβαρή υποχώρηση της Γαλλίας με επίδραση στη γενικευμένη κρίση της, που είναι και κρίση διεθνούς ρόλου και προσανατολισμού, με ενίσχυση ΡΩΣΙΑΣ- ΚΙΝΑΣ ως ένα βαθμό και Τουρκίας (δες Λιβύη).

Η σύγχρονη βαρβαρότητα των σιωνιστών στο διαρκές σφαγείο της Μέσης Ανατολής

Στη Μέση Ανατολή η επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ και ο περιορισμός Ιράν- Ρωσίας έχει πληγώσει το σιωνιστικό μαντρόσκυλο το οποίο με λύσσα εφαρμόζει την πολιτική γενοκτονίας, που αν δεν την υπαγορεύουν οι ΗΠΑ, τη στηρίζουν ανοικτά. Και οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές της «πολιτισμένης» Δύσης και Ρωσία- Κίνα κλείνουν τα μάτια στη βαρβαρότητα των ΗΠΑ- Σιωνιστών, παρά την κατακραυγή της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Πολύ πιο άσχημα θα γίνουν τα πράγματα για τους Παλαιστίνιους, εφόσον ο Τραμπ καταφέρει να αποσπάσει πολιτικό κεφάλαιο έστω  και δια της τακτικής του Πόντιου Πιλάτου και μιας κάποιας «απεμπλοκής» από το Ουκρανικό. Το παλαιστινιακό και οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, που οι ΗΠΑ επιδιώκουν τις συμφωνίες του Αβραάμ και τον επανέλεγχο των εξελίξεων, είναι έτσι κι αλλιώς ανοικτό πολεμικό πεδίο και σε σχέση με το Ιράν. Εδώ πρόκειται για βαρβαρότητα που διαπράττει το σύστημα στην εποχή μας σε βάρος των Παλαιστινίων. Τίποτα δεν έχει κλείσει ούτε θα κλείσει εύκολα σε μια περιοχή διαρκούς ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης, που πλέον εκτός ΗΠΑ- Ρωσίας και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, σθεναρά παίζει και η Κίνα με βαρύτητα και στοχευμένες  επιδιώξεις.

Ο άξονας Ινδία- αντιδραστικά Αραβικά καθεστώτα- Ισραήλ- Κύπρος- Ελλάδα που προσπαθούν να στήσουν οι ΗΠΑ, θα χρειαστεί πολύ αίμα και είναι βαθιά αντιδραστικός και επικίνδυνος αν και εφόσον ποτέ στηθεί πέρα από τα χαρτιά. Πάντως το αίμα και η δυστυχία για τους λαούς ήδη είναι μια πραγματικότητα που πιθανότατα θα επιδεινωθεί  έως και δραματικά. Από την Ουκρανία που παραμένει το επίκεντρο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, μέχρι τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή, η ζώνη του πολέμου (παρά τις παύσεις στη μια ή την άλλη πλευρά) είναι συνεχώς ενεργή και θα είναι για καιρό σ’ όλο το μήκος, με κρίσιμο σημείο σύνδεσης τον ανταγωνισμό ΗΠΑ- ΡΩΣΙΑΣ- ΚΙΝΑΣ.

Οι Ευρωπαίοι ετεροκαθορίζονται από τις ΗΠΑ, ενώ κρίσιμος είναι ο ρόλος των περιφερειακών δυνάμεων (Τουρκία, Ιράν, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, Ισραήλ). Βρώμικη τυχοδιωκτική και επικίνδυνη για το λαό μας και τους γύρω λαούς η επιλογή της αστικής τάξης να δίνει τη χώρα μας σαν ορμητήριο σε μια περιοχή που οι πόλεμοι δε θα κοπάσουν, αλλά σ’ αυτό θα επανέλθουμε.

Η σύγκρουση εκδηλώνεται σε όλα τα πεδία

Συμπύκνωση της οικονομίας είναι η πολιτική και  συμπύκνωση της πολιτικής και γεωπολιτικής ο πόλεμος. Ο Τραμπ δεν είναι ανερμάτιστος και παρότι ιδιόρρυθμος με τις αναπόφευκτες αντιφάσεις, έχει ωστόσο πρόταση για τις ΗΠΑ και μαζί με το Βανς συγκροτεί επιτελείο για μια άγρια επιθετική τελικά πολιτική του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όπως  ωμά δηλώνει και πράττει. Τόσο στο εσωτερικό μέτωπο με την πρωτόγνωρη εύνοια του κεφαλαίου σε βάρος της εργασίας, όσο και προς τα έξω με διεκδίκηση αναβαθμισμένου παγκόσμιου ρόλου για τις ΗΠΑ σ’ όλα τα πεδία. Η «απεμπλοκή» σ’ αυτή τη φάση από το κόστος του πολέμου στην Ουκρανία (όχι  το οικονομικό που είναι ασήμαντο για τις ΗΠΑ), εάν και εφόσον με όρους των ΗΠΑ γίνονταν εφικτή, θα τον απάλλασσε από έναν πόλεμο, που ο Τραμπ «δεν ευθύνεται». Εφόσον  κατάφερνε κάτι τέτοιο, θα κρατούσε τα κέρδη για τις ΗΠΑ, τις ζημιές για τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές αλλά κατά βάση και τη Ρωσία, την καταστροφή για την Ουκρανία και το εκτεταμένο θανατικό για τα παιδιά της και  αντίστοιχα για τα παιδιά του Ρωσικού λαού.

Παράλληλα με την εμφάνισή του σαν ειρηνιστής, αποποιούμενος όσο μπορεί το πολιτικό κόστος, σ’ ένα πόλεμο που πυροδότησαν πρώτες οι ΗΠΑ, ο Τραμπ επιδιώκει κέρδη και ενίσχυση του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε όλα τα πεδία των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων. Ενισχύει την ίδια στιγμή ραγδαία τις στρατιωτικές δαπάνες και το πυρηνικό οπλοστάσιο των ΗΠΑ και γεωπολιτικά παρά την «ειρηνιστική» του δράση στο Ουκρανικό χώνεται στον Καύκασο σε, έως πρόσφατα καθαρά ρωσικές υποθέσεις, (Αρμενία- Αζερμπαϊτζάν) και ταυτόχρονα επαναφέρει πρωταγωνιστικά τις ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή περιορίζοντας το Ιράν και με διαρκή στόχο τον εκτοπισμό Κίνας- Ρωσίας.

Όχι, ο Dady του γ.γ. του ΝΑΤΟ,  δεν είναι ηγέτης μιας χώρας σε αποδρομή παρά το χρέος των ΗΠΑ και την απειλητική δυναμική του κινέζικου ιμπεριαλιστικού ογκόλιθου. Η Δυτική συμμαχία έχει βάθος, ιστορία  και ισχύ και όσο διατηρεί τη συνοχή της με ηγεμόνα τις ΗΠΑ, αυτό κάνει τις ΗΠΑ αδιαμφισβήτητα παγκόσμια δύναμη. Με το δολάριο παγκόσμιο νόμισμα, με την ηγεμονία στο Δ.Ν.Τ., στην παγκόσμια τράπεζα, στον Π.Ο.Ε., το G7. Μέσα απ’ όλα αυτά και με τα μεγέθη της οικονομίας τους, οι ΗΠΑ ελέγχουν καθοριστικά τους όρους του παγκόσμιου εμπορίου, τις πηγές και τις ροές της ενέργειας την ίδια ώρα που και τεχνολογικά παραμένουν στην κορυφή. Στο κρίσιμο πεδίο της τεχνολογίας η πολιτική Τραμπ δίνει τα ρέστα της με υπαρκτά τα ρίσκα για να κρατηθεί μπροστά από την Κίνα. Οι επιτυχίες στο πεδίο του ενεργειακού ανταγωνισμού που έχουν ισχυρά φόντα, αλλά και η υπεροχή τους στο νομισματικό, εμπορικό και τεχνολογικό πεδίο, δημιουργούν τους καλύτερους όρους στον ανταγωνισμό όχι μόνο με τους Κινέζους ιμπεριαλιστές, μα και με Ευρωπαίους και Γιαπωνέζους. Θα επαναλάβουμε πως οι ΗΠΑ δεν είναι πλανητάρχες (ποτέ δεν ήταν όπως φάνηκε) και πολλά κρίνονται και θα κριθούν στο πολεμικό πεδίο, ιδιαίτερα στην Ουκρανία) μα και σ’ όλα τα πεδία του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που εξελίσσονται παράλληλα.

Κρίσιμο και καθόλου απλό, ίσα- ίσα με μεγάλα ρίσκα και στα πεδία της οικονομίας είναι να διατηρούνται οι παραδοσιακές συμμαχίες και όσο το δυνατόν να κατακτιούνται καινούριες (Ινδία, Βιετνάμ, κ.λπ.). Φυσικά εδώ θα επαναλάβουμε πως οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες είναι λυκο-συμμαχίες και αυτό δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε. Όχι μόνο μια σειρά περιφερειακές δυνάμεις αρνούνται να υποταχτούν συνολικά σε μια συμμαχία, μα και οι μεγάλοι και βασικοί παίχτες της Δυτικής συμμαχίας την ίδια ώρα που συμμαχούν σε κάποια πεδία, συγκρούονται άγρια σε κάποια άλλα. Αυτό ισχύει ακόμη και στο εσωτερικό της  πιο σοβαρής οικονομικής συμμαχίας της Ε.Ε. που ποτέ φυσικά δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί. Στη σημερινή δοκιμασία του πολέμου στην Ευρώπη, παρά την ώθηση σε αντισυσπείρωση λόγω πίεσης των ΗΠΑ- Ρωσίας, οι εθνικές πολιτικές υπερισχύουν, όπως επιτυχώς  επιδιώκει με χωριστές π.χ. συναντήσεις ο Τραμπ, και έτσι το μέλλον της ένωσης είναι ερωτηματικό ειδικά εφόσον η αστική τάξη της Γερμανίας καταφέρει με τον επανεξοπλισμό της  να αποκτήσει γεωπολιτικό βάρος ανάλογο της οικονομικής της ισχύος.

Κλείνοντας αναφερόμενοι στα διάφορα πεδία του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού να σημειώσουμε τη σημασία του ενεργειακού εφοδιασμού με βάση και τις απαιτήσεις των νέων τεχνολογιών. Εδώ ΗΠΑ- Ρωσία υπερέχουν, η Κίνα ψάχνεται με αξιόλογα αποτελέσματα, ενώ στη χειρότερη θέση παραμένουν οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές. Παρόλα αυτά η Ε.Ε. παραμένει μια τεράστια αγορά, η δεύτερη μετά τις ΗΠΑ και αν ένα νόμισμα κοντράρει με κάποιες αξιώσεις το δολάριο αυτό είναι το ευρώ και όχι το κινέζικο νόμισμα, το ρούβλι, ή έστω το γιαπωνέζικο γιέν. Αυτό γιατί πολλά λέγονται για τους BRICS, που είναι μεν μια σημαντική και με δυναμική αντισυσπείρωση απέναντι στους παλιούς ιδιοκτήτες του πλανήτη, αλλά στερείται βάθους και συνοχής. Επίσης είναι γνωστό ότι  στην ιστορία βασικών μελών της είναι ισχυρός ο μεταξύ τους ανταγωνισμός  και λιγότερο η συμμαχία π.χ. Ινδία- Κίνα.

Είναι αρκετά περίπλοκο να συνυπολογίσει κάποιος τις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις και συμμαχίες στα διάφορα πεδία. Οι ίδιες δυνάμεις αλλού συγκρούονται, αλλού συμμαχούν και οι ανατροπές είναι συνεχείς. Οι πόλεμοι σαν συμπυκνωμένες εκφράσεις του ανταγωνισμού αποκαλύπτουν πραγματικότητες και διαμορφώνουν τις δικές τους. Ιδιαίτερα ο πόλεμος στην Ουκρανία αποκαλύπτει συσχετισμούς, όρια και τάσεις, ενώ δημιουργεί τα δικά του δεδομένα σε μια ανεβασμένη κλίμακα ανταγωνισμού σε όλα τα πεδία.  Είμαστε σε μια φάση που θα αποκαλύψει πολύ περισσότερα κόντρα μάλιστα σε περισπούδαστες εκτιμήσεις. Ας μη βιαζόμαστε και ας μας λείπουν οι σιγουριές.

Η επίθεση του κεφαλαίου στη βάση των ταξικών συσχετισμών βασική αιτία της επελαύνουσας βαρβαρότητας

Ήδη από το σκάσιμο της φούσκας των τραπεζών και την ανάλογη κρίση του 2008, η αντεργατική λαίλαπα που είχε ξεκινήσει από τη δεκαετία του 1980, ανεβάζει στροφές. Ιδιαίτερα σε Ευρώπη που οι εργατικές κατακτήσεις του προηγούμενου γύρου ανάπτυξης του Ε.Ε.Κ.Κ. είχαν επιβάλλει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης για το σύνολο των εργαζομένων και για πολλές δεκαετίες. Μετά το Β’ Π.Π. και την ορμητική ανάπτυξη της πάλης της εργατικής τάξης και των κινημάτων των λαών, σε συνδυασμό με τις πολυτέλειες πλούτου που ακόμη είχαν οι δυτικοί ιδιοκτήτες του πλανήτη, οι κοινωνικές κατακτήσεις στην Ευρώπη αδιαμφησβήτητα έγραψαν ιστορία.

Είναι χαρακτηριστική και αποκαλυπτική η ρήση του μεγάλου αντικομουνιστή Εγγλέζου πρωθυπουργού Τσώρτσιλ. Είπε σοφά για το σύστημα που εκπροσωπούσε «αν δεν αντιγράψουμε σε κάποια πράγματα το σιδηρούν παραπέτασμα θα τα χάσουμε όλα». Εννοούσε κάποιες κατακτήσεις των εργαζομένων των σοσιαλιστικών χωρών και στη βάση αυτής της πίεσης στήθηκε το εθνικό σύστημα υγείας της Αγγλίας σαν αντίγραφο του αντίστοιχου της Σοβιετικής Ένωσης εκείνης της εποχής, που λίγα χρόνια μετά την καταστροφή του Β’ Π.Π. οικοδομούσε έναν κόσμο ανθρωπιάς με απίθανα επιτεύγματα σ’ ότι αφορά τον εργαζόμενο άνθρωπο.

Χρειάστηκαν ολόκληρες δεκαετίες μετά τη Θάτσερ για να ‘ρθει η εικόνα που περιγράφει ο Μάικλ Μουρ που σήμερα φυσικά είναι πολύ χειρότερη από τότε που κυκλοφόρησε η σχετική ταινία του. Τίποτα δε χαρίστηκε. Όλα κατακτήθηκαν όχι γενικά με οικονομικούς αγώνες, μα ουσιαστικά με τη συσσώρευση όρων πάλης και συσχετισμών υπέρ της επανάστασης και του σοσιαλισμού σε διεθνές επίπεδο. Σ’ αυτό το σπουδαίο κεφάλαιο θα χρειαστεί να επανέλθουμε πιο αναλυτικά.

Ωστόσο εδώ για να ερμηνεύσουμε τη λειτουργία του συστήματος σε μια εποχή ανελέητης επίθεσης θα επισημάνουμε μια πραγματικότητα που πλέον είναι ιστορικά αποδεδειγμένη έστω και αν ελάχιστοι τολμούν ή θέλουν να τη δουν πέρα αυτών που τη συσκοτίζουν με επιμέλεια και με όλη την πολυτέλεια που τους δίνει η κυριαρχία του συστήματος. Όχι μόνο λοιπόν τίποτα δε χαρίστηκε, μα και καμιά από τις κατακτήσεις των εργαζόμενων δεν είναι δοσμένη και αμετάκλητη στο βαθμό που οι συσχετισμοί επιτρέπουν στο κεφάλαιο να την πάρει πίσω. Η τάση όλα στο κεφάλαιο είναι παντοτινή και στις μέρες μας λειτουργεί σε πεδίο δόξης λαμπρό.

Αυτή την πραγματικότητα οφείλουμε να την αναγνωρίσουμε ολοκάθαρα στο βαθμό που επιθυμούμε να συμβάλλουμε στις αντιστάσεις των εργαζόμενων μαζών, που μέσα απ’ αυτές και μόνο θα γεννηθούν ξανά όροι εκ νέου ανατροπής της επελαύνουσας βαρβαρότητας που σήμερα καλά κρατεί.

Αυτή η πραγματικότητα απελευθερώνει και κάνει κυρίαρχες τις πιο αντιδραστικές και επιθετικές δυνάμεις του κεφαλαίου σαν τον Μιλέι, τον Τραμπ και τον Μακρόν, που επιταχύνει την επίμονη και επί μακρόν επίθεση του γαλλικού κεφαλαίου, που συναντά ενδιαφέρουσες αντιστάσεις, αλλά  δεν ανακόπτεται αποτελεσματικά όσο τα ελλείμματα σε επίπεδο συγκρότησης της εργατικής τάξης παραμένουν. Ωστόσο και στη Γαλλία και σ’ όλο τον πλανήτη η αντίσταση των εργαζομένων στην επίθεση του κεφαλαίου αναδεικνύει, πως παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, η βασική αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας και από δίπλα η αντίθεση ιμπεριαλισμός-λαοί είναι που θα κρίνουν το μέλλον του κόσμου. Σε κάθε περίπτωση η ταξική πάλη εξελίσσεται ανεξάρτητα από τους συσχετισμούς και σαφώς στις μέρες μας με όρους κυριαρχίας του κεφαλαίου. Την ιστορία τη γράφει η πάλη των μαζών με τους αγώνες που γίνονται, αλλά εξίσου και με τους αγώνες που δε γίνονται ή υπολείπονται των απαιτήσεων. Ο χαρακτήρας της αντίστασης της λαϊκής πάλης δεν προσπερνιέται όσο και αν κάποιοι υποτίθεται εντοπίζουμε τα ελλείμματά της. Η ποσοτική αύξηση και ένταση των αντιστάσεων θα οξύνει τις συγκρούσεις με το σύστημα και εκεί θα υπάρξουν τα σύγχρονα εργαστήρια για ποιοτική μεταβολή τους και για την έναρξη της ιστορικής διαδικασίας εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης, παράλληλα των συμμαχιών της κ.ο.κ.

Σε κάθε περίπτωση η συμμετοχή του καθενός στην ταξική πάλη με τη μεριά της εργατικής τάξης και της επαναστατικής της προοπτικής, είναι μια επιλογή δύσκολη και απαιτητική πάντα και ιδιαίτερα στις μέρες μας ένεκα των συσχετισμών, μα σημαντική και ίσως και πιο σημαντική σήμερα, που οι καιροί είναι δίσεκτοι.

Πάλη για μεροκάματα- δικαιώματα. Πάλη ενάντια στον πόλεμο. Τα δύο βασικά μέτωπα πάλης του λαού και η σχέση τους

Σωστά μιλάμε για τη σχέση αλληλοτροφοδότησης των βασικών μετώπων πάλης του λαού. Η έκβαση της πάλης για μεροκάματο καθορίζει την έκβαση σ’ όλα τα μέτωπα πάλης του λαού. Είναι όπως πετυχημένα είπαμε κρίκος για την υπόθεση της λαϊκής πάλης συνολικά. Η επίδρασή μας στο να προταχθεί με κάθε τρόπο η πάλη για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ είναι η πιο σημαντική συμβολή μας σήμερα στην υπόθεση που παλεύουμε. Από τα χρόνια του Μαρξ οι κομμουνιστές ωθούν τους εργάτες – εργαζόμενους να παλέψουν για αυξήσεις στους μισθούς αρνούμενοι ότι τους «ταϊζει» το αφεντικό, ότι η επιχείρηση δε βγαίνει ή τις θυσίες για την «εθνική» οικονομία, την «εθνική» άμυνα κ.ο.κ.

Στις μέρες μας, σ’ αυτό  στο κεντρικό ζήτημα μαζί με το ζήτημα του ωραρίου, της πάλης κεφαλαίου- εργασίας οι όροι είναι ιδιαίτερα άσχημοι για την πλευρά της εργασίας. Το σύστημα πειθαναγκάζει τους εργαζόμενους σε ατελείωτες ώρες δουλειάς, σε έναν, δύο ή και τρεις εργοδότες και παρά την εξόντωση αυτή η πραγματικότητα έχει γίνει «αποδεκτή» κανονικότητα. Επίσης οι εργαζόμενοι πειθαναγκάζονται σε εξευτελιστικούς   μισθούς με δοσμένο το πανάκριβο κόστος ζωής. Και όμως ούτε καν στις μεγάλες ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών (που κυριαρχεί μάλιστα όλο το φάσμα της Αριστεράς), δεν έχει τεθεί αποφασιστικά η κατεύθυνση πάλης για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής. Κατά την άποψή μας μεγάλο κομμάτι εκπαιδευτικών θα κινητοποιούνταν έστω να ζυμώσει μια τέτοια κατεύθυνση και στην πράξη θα συνέβαλαν να σπάσει σημαντικά το κλίμα αδράνειας και υποταγής στην τρομοκρατία των πειθαρχικών και της αξιολόγησης.

Φυσικά είναι γεγονός πως το σύστημα με βάση τα φτηνά μεροκάματα και τις συνολικότερες νίκες των μνημονίων και της συνεχιζόμενης επίθεσης έχει καταφέρει σημαντικές οικονομικές επιτυχίες με κοινωνικοπολιτική έκφραση. Με απλά λόγια έχει καταφέρει μετά την καταβαράθρωση που προξένησε στα μεσοστρώματα με τα μνημόνια να  στήσει ξανά κάποια, κυρίως με βάση τον τουρισμό. Αυτά τα στρώματα, με δοσμένο τα ελλείμματα της εργατικής πάλης εύκολα σύρονται είτε από το κυβερνητικό αφήγημα της ανάπτυξης, είτε από ρεφορμιστικές αυταπάτες ή ακόμη και από αντιδραστικές πλευρές. Είναι ο ταξικός συσχετισμός που καθορίζει αυτό το σύρσιμο και όχι τόσο οι εύνοιες στα μικροαστικά στρώματα, που σαφώς υπολείπονται άλλων εποχών.

Εδώ έχει σημασία να καταλάβουμε πως και αυτός ο κόσμος πειθαναγκάζεται και πως πάλι θα του έρθει στο τέλος ο λογαριασμός από την πολιτική όλα για το κεφάλαιο. Δεν είναι επομένως το γεγονός της ενσωμάτωσης μικροαστικών στρωμάτων, έστω σε περιπτώσεις σαν τη χώρα μας, στο πλαίσιο της οποίας ενισχύεται η πλευρά του συστήματος. Άλλωστε και στη χώρα μας το προηγούμενο διάστημα και τώρα στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη η διάλυση μεσοστρωμάτων έφερε αντιστάσεις  μα λειψές και με εύκολη την αξιοποίησή τους ακόμη και από αντιδραστικές δυνάμεις. Το μεγάλο έλλειμμα βρίσκεται στο επίπεδο συγκρότησης της εργατικής τάξης. Δηλαδή στην πραγματικότητα της διάλυσής της και στην απουσία της από τον κορμό της πάλης των λαϊκών δυνάμεων. Αυτό είναι το καθοριστικό στους ταξικούς συσχετισμούς που διαρκώς εδώ και δεκαετίες είναι υπέρ των δυνάμεων του κεφαλαίου.

Μόνο με μια συγκροτημένη εργατική τάξη κορμό της λαϊκής πάλης μπορούν να υπάρξουν σοβαρές νίκες και σίγουρα απέχουμε απ’ αυτή τη φάση. Αντίστοιχα εκφράζεται το έλλειμμα αυτό και στο αντιπολεμικό κίνημα, παρότι η ανάγκη παρέμβασής του έγινε δραματική ανάγκη ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ακόμη και η εκδηλωμένη αξιόλογη αλληλεγγύη στους Παλαιστινίους απέναντι στην ωμή βαρβαρότητα των Σιωνιστών από τις ΗΠΑ ως τη χώρα μας δεν καταφέρνει να αποτρέψει την ανοικτή στήριξη των κυβερνήσεων στα εγκλήματά τους. Αυτό καθόλου δε μειώνει την ανάγκη να ενταθούν οι προσπάθειες στο μέτωπο πάλης ενάντια στον πόλεμο, τις βάσεις τα εγκλήματα των Σιωνιστών κ.λπ. Άλλωστε όπως είπαμε τα μέτωπα πάλης με κάποιες προϋποθέσεις αλληλοτροφοδοτούνται.

Όμως για να υπάρξει η σχέση αλληλοτροφοδότησης υπάρχουν ορισμένες προϋποθέσεις. Δεν αρκεί π.χ. η πασιφιστική τοποθέτηση για να ασκηθεί πίεση στις δυνάμεις του συστήματος και στους εμπρηστές του πολέμου. Ούτε αρκούν επετειακές κινητοποιήσεις. Χρειάζονται αντανακλαστικά και μαχητική ανάδειξη αιχμών πάλης που εκθέτουν και χρεώνουν την πολιτική της αστικής τάξης και ταυτόχρονα βάζουν κόσμο σε κίνηση.

Η εμμονική και κούφια τελικά αναφορά στην ιμπεριαλιστική διάσταση της πάλης με υποβάθμιση της αντικαπιταλιστικής (όπως και το αντίστροφο), δε συμβάλει στη μαζική κινητοποίηση κόσμου επί συγκεκριμένων κάθε φορά αιχμών πάλης και μαζικής μαχητικής σύγκρουσης με επιλογές του συστήματος, Δεν έχει επομένως να προσφέρει τίποτα παραπάνω από αυτοαναφορικά υπαρξιακά αφηγήματα οργανώσεων που έχουν πάψει να επιδιώκουν τη ζωτική  ανάγκη μιας αριστερής κομμουνιστικής πολιτικής οντότητας να συνδέεται με το σφυγμό των λαϊκών μαζών και να συμβάλλει στην κίνησή τους και τη συγκρότηση των αντιστάσεων που είναι εφικτό ν’ αναπτύξουν κάθε φορά. Αντίθετα η αποφασιστική συμβολή τότε που αναδείχνονται αιχμές στο μέτωπο πάλης για την Ειρήνη είναι σημαντική έστω κι αν ιδιαίτερα αυτό το μέτωπο πάλης έχει όρια στις μέρες μας όπως αποδείχνει η ίδια η ζωή. Η ρήξη με τις δυνάμεις του συστήματος παράγεται πρωτίστως στον ταξικό αγώνα της εργατικής τάξης ενάντια στην καθημερινή εκμετάλλευσή της που υπάρχει σε πόλεμο και ειρήνη. Το δυνάμωμα αυτής της πάλης και η σωστή από επαναστατική άποψη πολιτική συμμαχιών της εργατικής τάξης αποδυναμώνει το εσωτερικό μέτωπο, άρα και τη δυνατότητα της αστικής τάξης να οδηγεί το λαό στα πολεμικά σφαγεία. Η ενίσχυση της ταξικής ενότητας του κόσμου της εργασίας όχι μόνο αντιμετωπίζει τον αντιδραστικό εθνικισμό και τον αστικό μιλιταρισμό, μα ταυτόχρονα ενισχύει  την αντιιμπεριαλιστική πάλη. Η ταξική ενότητα σφυριλατείται  στον καθημερινό αγώνα του εργαζόμενου ενάντια στην εργοδοσία για το μεροκάματο.

Το παράδειγμα συγκρότησης και αποσυγκρότησης της λαϊκής πάλης στη χώρα μας και η σημερινή πραγματικότητα

Επιμένουμε και θα ήταν χρήσιμο καταρχήν οι δυνάμεις της Αριστεράς να προτάξουν έστω με όρους προπαγάνδας και ζύμωσης δίπλα και σ’ άλλα αιτήματα που έχει κάθε χώρος δουλειάς (ωράρια, συνθήκες δουλειάς, αξιολόγηση στο δημόσιο κ.ο.κ.) αλλά πάντα στην πρώτη γραμμή την ανάγκη πάλης για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής. Δεν έχουμε αυταπάτες, δε θεωρούμε ότι με μιας θα ξεσπούσαν απεργιακοί αγώνες μ’ αυτό τον τρόπο. Όμως μια τέτοια γραμμή πάλης μπορεί να πατήσει στην πραγματικότητα που ζουν οι εργαζόμενοι και να διαμορφώσει αγωνιστικές σχέσεις με  ένα σημαντικό κομμάτι τους σε ευθεία ρήξη με το σύστημα.

Αυξήσεις στους μισθούς καμώνεται πως δίνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ακριβώς γιατί το ζήτημα από άλλες πλευρές  δεν τίθεται καν με ουσιαστικό τρόπο και πολύ περισσότερο με όρους συμβολής σε αποφασιστικούς αγώνες. Είναι μια βασική έκφραση της κυριαρχίας του συστήματος οι κυβερνώντες να εντείνουν την πιο στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων και με ψίχουλα να κοροϊδεύουν την υπαρκτή οργή που όμως παραμένει χωρίς αγωνιστική έκφραση. Αυτή η οργή γέννησε  και τις κοσμοπλημμύρες με αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη, όμως ούτε τότε η Αριστερά τόλμησε να θέσει αποφασιστικά αιτήματα που να εκφράζουν αγωνιστικά τις αιτίες της οργής και έμεινε στο αίτημα της δικαιοσύνης για να κυριαρχήσει σ’ αυτό το πεδίο η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Και στους αγώνες  για το έγκλημα στα Τέμπη τη χρονιά που πέρασε και σ’ αυτούς καταγγελίας της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, το έλλειμμα συγκρότησης της εργατικής πάλης και το έλλειμμα της  συνολικής ρήξης με την πολιτική του συστήματος που εξοντώνει τους εργαζόμενους και τυχοδιωκτικά μπλέκει τη χώρα στα βρώμικα σχέδια ΗΠΑ- ΝΑΤΟ, παραμένει ολοφάνερο. Και αυτό παρά την υπαρκτή λαϊκή οργή, που δε συγκροτείται σε αποφασιστική κίνηση, όμως  υπάρχει. Ολοφάνερα υπάρχει έδαφος που γεννά η πραγματική αντίθεση για κίνηση των εργαζομένων ενάντια στην πολιτική του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Εμείς όταν ονομάζουμε κρίκο την πάλη για το μεροκάματο δε θέλουμε σε καμιά περίπτωση να εφεύρουμε σχήματα, μα θεωρούμε πως αυτή η πάλη είναι εφικτή, αναγκαία και προϋπόθεση για τη συνολική ανάπτυξη της λαϊκής πάλης. Υπηρετώντας σε κάθε χώρο που βρισκόμαστε μια τέτοια κατεύθυνση παράλληλα με τη συμβολή μας συνολικά  στην πάλη του λαού, συνδεόμαστε μ’ ένα ταξικό πλαίσιο αναφοράς με εργαζόμενους που μέσα από τη συνολικότερη κίνηση τους μπορούμε να βοηθήσουμε την αγωνιστική τους συγκρότηση.

Όπως έδειξαν οι εργατικοί αγώνες τη δεκαετία του 1930 στη χώρα μας, τα βήματα στην ταξική συγκρότηση της εργατικής τάξης της έδωσαν τη δυνατότητα να οικοδομήσει στην επόμενη συγκυρία με την αγροτιά τη σπουδαία συμμαχία του ΕΑΜ. Ταυτόχρονα αυτοί οι αγώνες της εργατικής τάξης στη χώρα και η έντονη αντανάκλαση της μεγαλειώδους διεθνούς συγκρότησής της μετά το 1917, έδωσαν όχι μόνο την ηρωική κορύφωση των αγώνων στη δεκαετία του 1940, μα παρά την ήττα με τις ολέθριες συνέπειες και δεινά, έδωσαν την όποια υπόσταση σ’ ένα λαό, παρόλο που δεν έπαψε να καταδυναστεύεται  από χούντες και παλάτια και Αγγλόφιλες, Γαλλόφιλες και Αμερικανόφιλες αστικές κλίκες. Φυσικά στις μέρες μας οι δηλώσεις «ότι θα δώσουμε και το αίμα μας για τις ΗΠΑ» (του λαού και των παιδιών του εννοούν) κάτι θυμίζουν από τα παλιά, μα νάτη πάλι η σχέση ταξικής και αντιιμπεριαλιστικής συγκρότησης και τα ελλείματα συνολικά της λαϊκής πάλης που δίνουν άνεση στην πιο αντιδραστική πορεία του συστήματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης.

Όσο κρατώντας το νήμα των αγώνων ΕΑΜ- ΕΛΑΣ -ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, τόσο ο εργαζόμενος λαός με την πάλη του είχε υπόσταση σ’ όλα τα επίπεδα και η παρέμβασή του ήταν υπολογίσιμη. Η υποχώρηση παγκόσμια και η διάλυση του Ε.Ε.Κ.Κ. και η πλέρια αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης έχει πλέον οδυνηρές συνέπειες σ’ όλα τα μέτωπα πάλης του λαού. Πιο συγκεκριμένα στη χώρα μας την ώρα που υπολειτουργούν τα νοσοκομεία και ο εργαζόμενος στερείται βασικές ανάγκες στη ζωή του δίνονται δις για όπλα και η χώρα γίνεται ορμητήριο πολέμου των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Παράλληλα μ’ αυτή την τυχοδιωκτική πολιτική που επιβάλλει η αστική τάξη διεκδικώντας ρόλο στην περιοχή, γίνεται και ανοικτό στήριγμα των Σιωναζιστών στηρίζοντας τη γενοκτονία των Παλαιστινίων με τον πιο βρώμικο τρόπο.

Η αστική τάξη  εξοντώνει τον εργαζόμενο στην εκμετάλλευση με καθημερινές ανθρωποθυσίες στο βωμό των κερδών της και ταυτόχρονα έχει πιο αντιδραστική στάση σε διεθνές επίπεδο υποστηρίζοντας τους μεγαλύτερους φονιάδες των λαών ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- Ισραήλ. Είναι τέτοια η κοινωνική και πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης που καταφέρνει το μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς και  πρώτα- πρώτα το ΚΚΕ ν’ αναπαράγει το αφήγημά της πως στον αντιδραστικό ανταγωνισμό της με την τουρκική αστική τάξη η μεριά της Τουρκίας είναι επιτιθέμενη. Θέλει η αστική τάξη μ’ αυτό το ψεύτικο αφήγημα να κρύψει το γεγονός πως μπλέκει τυχοδιωκτικά τη χώρα στους πολέμους των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- Ισραήλ και δίνει δις από τον ιδρώτα του λαού σε όπλα για να μπορέσει να διεκδικήσει καλύτερο ρόλο σ’ ότι διακυβεύεται στην περιοχή πίσω από τον άγριο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Ότι καλώδια- γεωτρήσεις και αν γίνουν, ότι κόμβος κι αν γίνει ο Πειραιάς, ο λαός δε θα έχει κανένα κέρδος. Η ελληνική αστική τάξη δεν παίζει άμυνα, ανταγωνίζεται για όμορους ρόλους την αστική τάξη της Τουρκίας και επειδή οι συσχετισμοί δε την ευνοούν τα δίνει όλα σ’ αυτό που λέει, σωστή μεριά της ιστορίας. Απλά συντάσσεται με τα φιλοπόλεμα και γενοκτονικά σχέδια των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- Ισραήλ υπονομεύοντας τις σχέσεις φιλίας με τους γύρω λαούς και το δικαίωμα του λαού μας να ζει ειρηνικά στον τόπο του.

Δυστυχώς μια τέτοια τοποθέτηση δε υπάρχουν οι όροι να υιοθετηθεί πλατιά από το λαό και να εμπνεύσει την κίνησή του ενάντια στις βάσεις, τον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και τους αστικούς τυχοδιωκτισμούς. Όσο και αν είναι η μόνη τοποθέτηση που εκφράζει τα ταξικά συμφέροντα του λαού, την ανάγκη του για ειρήνη και την  ανεξαρτησία της χώρας, η αστική κυριαρχία με όρους γκεμπελίστικης προπαγάνδας, ιδεολογικής τρομοκρατίας και φασιστικοποίηση, πειθαναγκάζει στο αφήγημά της, αξιοποιώντας τον μπαμπούλα της Τουρκίας με ανάλογο τρόπο που η αστική τάξη της Γερμανίας λυσσομανά κατά του μπαμπούλα της Ρωσίας για να περάσει στο λαό της το μιλιταρισμό και τα σχέδια επανεξοπλισμού της.

Τα αφηγήματα επιβάλλονται με όρους ισχύος και εντός και εκτός των χωρών. Το κρίσιμο για κάθε αστική τάξη εσωτερικό μέτωπο μπροστά σε πολεμικές αποκοτιές καθορίζεται από το βαθμό ελέγχου και κυριαρχίας της στα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα, μα και αντιστρόφως ο εθνικισμός και η πολεμοκαπηλεία αξιοποιούνται για την παράλυση εργατικών – λαϊκών αγώνων για μεροκάματο και δικαιώματα. Σ’ αυτή τη σχέση αλληλοτροφοδότησης των βασικών μετώπων πάλης του λαού κρίσιμο είναι το μέτωπο πάλης για το μεροκάματο και τα δικαιώματα στη ζωή. Όχι γιατί είναι λιγότερο σημαντικό το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης. Κάθε άλλο. Όμως η κυριαρχία της αστικής τάξης πάνω στα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα μπορεί να υπονομεύεται καθημερινά μόνο μέσα από πραγματικούς αγώνες που κάνει ο ίδιος ο εργαζόμενος στη δουλειά του και όχι αντί γι’ αυτόν το «αποκούμπι» του, το ΠΑΜΕ π.χ.

Ο ρόλος των κομμουνιστών στην πυροδότηση τέτοιων αγώνων υπάρχει και είναι κρίσιμος και σ’ αυτό το κεφάλαιο οφείλουμε να σταθούμε αναλυτικά και κυρίως αποφασιστικά. Η αντίληψή μας για στάση αντίστασης και πυροδότηση εστιών αντίστασης από κάθε αγωνιστή, είναι η γραμμή πάλης μας και πιστεύουμε ότι το δυνάμωμά της μπορεί να συμβάλλει στην υπόθεση της πάλης του λαού. Κρίκος για το δυνάμωμα της λαϊκής πάλης ανάμεσα σε μια σειρά αιχμές πάλης,  η πάλη σήμερα για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής. Η προπαγάνδα και ζύμωση για την ανάγκη μιας τέτοιας πάλης σ’ όλους τους χώρους των εργαζομένων είναι αναγκαία και έχει μεγάλες απαιτήσεις σε πολλά επίπεδα για να στηριχτεί αποφασιστικά και με διάρκεια. Φυσικά η ζωή αποδείχνει συνεχώς αιχμές πάλης στο Παλαιστινιακό, στις βάσεις που απλώνονται με τεράστιους κινδύνους και φυσικά σε μια σειρά άλλα μέτωπα πάλης του λαού (περίθαλψη, σπουδές, περιβάλλον κ.ο.κ.).

Παντού η λαϊκή πάλη έχει αξία και οφείλουμε να τη στηρίζουμε παρεμβαίνοντας με τις απόψεις μας. Όταν λέμε ότι η πάλη για το μεροκάματο είναι ο κρίσιμος κρίκος δε σημαίνει ότι αδιαφορούμε για άλλα ζητήματα πάλης. Κάθε άλλο. Απλά αντιμετωπίζοντας από ταξική σκοπιά την κάθε τοποθέτησή μας για κάθε ζήτημα και υπηρετώντας με την ταξική μας τοποθέτηση τη σχέση αλληλοτροφοδότησης των μετώπων πάλης, συμβάλλουμε να συσσωρεύονται όροι πάλης σ’ ένα συνεκτικό πλαίσιο στην κατεύθυνση ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής και υπονόμευσης της αστικής κυριαρχίας και του συστήματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της εκμετάλλευσης του λαού.

Η επίθεση του κεφαλαίου στη χώρα μας

15 χρόνια μετά την έναρξη επιβολής των μνημονίων από τις δυνάμεις κεφαλαίου – ιμπεριαλισμού κατά των εργαζομένων και της όποιας υπόστασης ανεξαρτησίας της χώρα, οι αλλαγές είναι ραγδαίες σε βάρος της εργατικής τάξης και όλου του κόσμου της δουλειάς.  Σε ανάλογο βαθμό είναι σοβαρά τα κέρδη του κεφαλαίου και όχι μόνο  στενά οικονομικά. Οι εργατικές και ευρύτερα λαϊκές δυνάμεις υπέστησαν παρά τις σθεναρές τους αντιστάσεις μεγάλη ήττα και πρωτόγνωρη απώλεια κατακτήσεων σ’ όλη αυτή τη 15ετία, μιας και η επίθεση δεν έχει σταματημό.

Άλλωστε η επίθεση είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν.  Γύρω στα 1985, ο «φιλολαϊκός» Ανδρέας Παπανδρέου διακήρυττε: «καταναλώνουμε περισσότερα απ’ όσα παράγουμε». Χωρίς να διευκρινίζει ποιοι είναι αυτοί που καταναλώνουν χωρίς καν να παράγουν, εκκινούσε με λίγα χρόνια καθυστέρηση την αντεργατική επίθεση, στρατηγικού χαρακτήρα  του κεφαλαίου, που γύρω στα 1980 είχαν κηρύξει διεθνώς δίνοντας το σήμα στις χώρες τους Θάτσερ και Ρίγκαν.

Με τα μνημόνια η επίθεση επιταχύνεται άγρια και η χώρα εκεί που καθυστερούσε να «εκσυγχρονιστεί» για να θυμηθούμε και το Σημίτη, έγινε ωμά (όπως στις μέρες μας ομολογούν στις ευρωπαϊκές καγκελαρίες), πρότυπο εφαρμογής της πολιτικής όλα στο κεφάλαιο – όλα για το κεφάλαιο. Το δικαίωμα στην περίθαλψη, τη σύνταξη, τις δωρεάν σπουδές και όλες οι κατακτήσεις ολάκερου αιώνα (όπως λέει το σύνθημα) λεηλατήθηκαν μαζί  με τους μισθούς- μεροκάματα που δέχτηκαν το πιο άγριο χτύπημα ακόμη και σε ονομαστική αξία. Και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, και επειδή η νίκη του κεφαλαίου σε βάρος της εργασίας δεν ήταν στενά οικονομική, η επίθεση καλά κρατεί και συναντιέται στις μέρες μας με τα αλυσοπρίονα περικοπής δικαιωμάτων που μαρσάρουν διεθνώς με τον αντισυστημικό και «ειρηνιστή» Τραμπ στην πρώτη γραμμή.

Στις ΗΠΑ η δωρεάν περίθαλψη είναι από άγνωστη λέξη ως ανέκδοτο. Οι μισθοί δε φτάνουν για ενοικίαση σπιτιού και χιλιάδες εργαζόμενοι μένουν σε τροχόσπιτα και σκηνές. Την ίδια στιγμή που κόβονται δραστικά κοινωνικές δαπάνες, την ίδια στιγμή το κεφάλαιο επίσης δραστικά απαλλάσσεται από τη φορολογία. Σε αντιστοιχία μ’ αυτό το κλίμα, ας φανταστούμε τι θα ήθελε το κεφάλαιο για τους εργαζόμενους στην “ψωροκώσταινα” Ελλάδα, προκειμένου η χώρα να μη χάσει και αυτό το τρένο της νέας εποχής, όπως κράζουν σε συγχορδία οι απολογητές του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Οι  πίνακες  δείχνουν τη χώρα πρώτη στους δείκτες εκμετάλλευσης, φτώχειας και ανέχειας των εργαζομένων σε επίπεδο Ευρώπης.  Για τη χώρα μας η σύγκριση, όπως είχε καθαρά πει πριν 10 χρόνια η εκπρόσωπος του ΔΝΤ, δεν είναι με τις πάλαι ποτέ κατακτήσεις των λαών της Ευρώπης, αλλά με τη Νιγηρία, και την Αφρική. Ένα σημείο λοιπόν που πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο είναι πως τρώγοντας έρχεται η όρεξη και πως δε θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσει η μαζική Αντίσταση και Πάλη των εργαζομένων. Αυτό ας είναι ένα σημείο που πρέπει να ενιαιοποιηθούμε αποφασιστικά και ως προς την ιεράρχηση από την πλευρά μας των μετώπων  πάλης του λαού, που πρέπει να συμβάλλουμε, επενδύοντας τις όποιες δυνάμεις διαθέτουμε.

Ο λαός μας έχει ιστορία αντιιμπεριαλιστικών αγώνων, αγώνων ενάντια στον πόλεμο και τις βάσεις, αγώνων και μεγάλων θυσιών για τη δημοκρατία, ενώ έφτασε να επιχειρήσει το δικό του άλμα (έστω και αν ηττήθηκε) για έναν ολόκληρο κόσμο ανθρωπιάς. Όλα αυτά δε διαγράφονται σαν ιστορικές παρακαταθήκες. Όμως θα μείνουν για καιρό εν υπνώσει όσο η επίθεση του κεφαλαίου δεν αποκρούεται με την κατάκτηση από το λαό ενός επιπέδου αποτελεσματικής αντίστασης. Δυστυχώς αυτή η φάση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ που είναι ανάγκη να διανυθεί και είναι προϋπόθεση για πιο προχωρημένα βήματα ή και άλματα απαξιώνεται από το σύνολο της Αριστεράς που ούτε θέλει ούτε μπορεί να γειωθεί και ν’ αναγνωρίσει την πραγματικότητα. Το κάνει κυρίως από οπορτουνισμό γιατί δε θέλει ν’ αναλάβει πεζά αλλά πολύ συγκεκριμένα και ομολογουμένως απαιτητικά καθήκοντα που θα της αντιστοιχούσαν αν ήθελε να τ’ αναλάβει. Όμως η βασική αντίθεση σε κάθε κοινωνία δε ξεπερνιέται. Η επίθεση του κεφαλαίου συνεχίζεται και οι όποιες αντιστάσεις, λειψές και ουσιαστικά αστήριχτες ξεσπούν, ανεξάρτητα από τα σχέδια και τα προγράμματα της Αριστεράς.

Μέσα σ’ αυτές βρίσκεται το οξυγόνο της δικής μας πολιτικής ομάδας και χιλιάδων νέων αγωνιστών που θα γεννήσει η ταξική πάλη. Έχουμε ήδη κατακτήσει το στίγμα ότι, η συμβολή μας στο πολιτικό δυνάμωμα  των αντιστάσεων είναι ο λόγος της ύπαρξης μας, μια και η κομμουνιστική προοπτική όπως την αντιλαμβανόμαστε αντλεί από το παρελθόν μα κυρίως παράγεται μέσα από την ταξική πάλη κάθε εποχής όπως και αν αυτή διεξάγεται.

Ενότητα και πάλη- Κοινή δράση

Θα ήταν αστείο να θεωρούσαμε σα πολιτική ομάδα αλλά και μια σειρά οργανώσεις ότι με τις πολιτικές μας δυνάμεις ακόμη και μ’ αυτές του ΚΚΕ αν το επέλεγε να συγκρουστεί με το σύστημα, θα έφταναν για να βάλουν σε κίνηση τις λαϊκές μάζες για την αποτελεσματική απόκρουση της επίθεσης. Το ότι το ΚΚΕ και η πλειοψηφία της Αριστεράς (και το εξωκοινοβούλιο) δεν επιλέγει αποφασιστικά την αναγνώριση της πραγματικότητας και μια τέτοια κατεύθυνση ουσιαστικής σύγκρουσης, αφήνει την κατάσταση να εξελίσσεται ολοένα σε βάρος των λαϊκών δυνάμεων.

Η ταξική πάλη δε σταματά ποτέ και η αστική τάξη όντας συγκροτημένη δεν αφήνει στιγμή για χάσιμο. Ψηφίζει το 13ωρο όταν κάθε τρεις μέρες θανατώνει έναν εργαζόμενο και σακατεύει πολύ περισσότερους από την ήδη εξοντωτική εκμετάλλευση που επιβάλλει με την κυριαρχία της. Την ίδια ώρα διατηρεί σταθερά φιλοδοξίες για διευρυμένο ρόλο, συμμαχεί με το πιο εγκληματικό κράτος του πλανήτη μαντρόσκυλο των μεγάλων φονιάδων των λαών. Η αστική τάξη για τα στενά ταξικά της συμφέροντα μπλέκει τη χώρα στον πόλεμο των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ, προσβάλοντας την ιστορία αγώνων του λαού μας και εκθέτοντας τη χώρα σε κινδύνους για λόγους ξένους με τα λαϊκά συμφέροντα.

Πως είναι δυνατό  όσο διατηρείται αυτή η ζοφερή κατάσταση για τις λαϊκές δυνάμεις να θεωρεί το ΚΚΕ ή οι δυνάμεις του εξωκοινοβουλίου πως θα στήσουν ισχυρές οργανώσεις;  Πως είναι δυνατό τα προγράμματα του αέρος που σκαρώνουν κάθε τόσο ξεχνώντας τα αμέσως προηγούμενα να αλληθωρίζουν απέναντι στη φρικτή σημερινή πραγματικότητα της εργατικής τάξης (ξένων και ντόπιων παραγωγών του πλούτου) και κάποιων εκατομμυρίων μισθωτών, συνταξιούχων και φτωχών αγροτών που ζουν με εισοδήματα φτώχειας και πείνας;

Βασίζονται και θέλουν να υπηρετήσουν μήπως τα προγράμματά τους σε κάποιo αποφασιστικό σχεδιασμό οργάνωσης άμεσα, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα των λαϊκών αντιστάσεων; Καλλιεργούν αντίληψη στάσης αντίστασης και την τάση για πυροδότηση εστιών αντίστασης σε κάθε χώρο στα μέλη και τις επιρροές τους; Στηρίζουν ουσιαστικά τέτοιες αντιστάσεις έστω όταν ξεσπάνε; Ή νοιάζονται για τη φωτογραφία και εξαντλούνται σε διαγωνισμούς, εικονικά κινήματα και ακτιβισμούς που υποκαθιστούν αντί να δρουν επικουρικά στη μαζική λαϊκή πάλη; Αλήθεια μπορούν να διακρίνουν οι «επαναστατικές» ηγεσίες τον ελιτισμό, τον ξερολισμό και την ξένη γλώσσα απέναντι στο λαό που μιλάνε τα μέλη τους; Ποιος και τι ευθύνεται για όλα αυτά;

Υπαρκτή η ενίσχυση κάποιων νέων μικροαστικών στρωμάτων προϊόν επιτυχιών του συστήματος. Όμως απολύτως ψευδές και ανόητο αυτό που δουλεύεται ήδη σε αριστερά ακροατήρια ότι οι λαϊκές μάζες ενσωματώνονται. Ας δράσουν λοιπόν οι «ήρωες», οι «συνεπείς», οι «επαναστάτες», κ.ο.κ. Όχι κύριοι… καλοί οι ακτιβισμοί, μα οι μάζες γράφουν την ιστορία και θα τη ξαναγράψουν…

Η αστική κυριαρχία «ενσωματώνει» μεσοαστικά και μικροαστικά στρώματα όχι τόσο μέσα από την οικονομική ευμάρεια που τους παρέχει. Ακόμη και στο κομμάτι που συμμετέχει με κάποιο τρόπο, στο πάρτι κερδών από το μόχθο της εργατικής τάξης η επισφάλεια είναι δοσμένη και η μέγγενη της πολιτικής όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο, σφιχτή και αμείλικτη. Πολύ περισσότερο τα πιο αδύναμα μικροαστικά στρώματα κάθε άλλο παρά ενσωματώνονται στη βάση απολαβών από την πίτα του συστήματος. Εδώ μιλάμε για τον πειθαναγκασμό που επιτυγχάνει η αστική τάξη ακριβώς λόγο του ότι δε θίγεται από πουθενά η κυριαρχία της. Αυτός ο πειθαναγκασμός παρότι αντικειμενικά εύθραυστος υπάρχει ακόμη και στην εργατική τάξη. Συχνά μάλιστα ακόμη πιο έντονος προκειμένου αυτή ν’ αποδεχτεί την πιο στυγνή εκμετάλλευση με κίνδυνο της ζωής και καθημερινή φθορά της υγείας μεγάλων κομματιών της. Κρίσιμο λοιπόν και αναγκαίο να ενισχυθεί η αντίληψη που θέλει εστίες αντίστασης παντού όπως και κοινή δράση παντού, από τις πιο μικρές εστίες αντίστασης ως τους πιο μεγάλους λαϊκούς αγώνες που και αυτοί ξεσπάνε και θα ξεσπάνε έστω και αν η αναχώρηση της Αριστεράς δε μπορεί ούτε αυτούς να τους αξιοποιήσει.  Αν η αστική τάξη στη βάση της κυριαρχίας της στήνει με κάποιο τρόπο ξανά την κοινωνική πυραμίδα στα κάτω πατώματα εκατομμύρια εργαζομένων συμπιέζονται  αφόρητα και αντικειμενικά μπορούν και έχουν ανάγκη να μπουν σε αγώνες αντίστασης στη βαρβαρότητα.

Είναι γεγονός η σκοτεινή εποχή που βρισκόμαστε, και που δε θα τελειώσει (κάθε άλλο) αν και εφόσον κάποια στιγμή κυριαρχήσει η διαπραγμάτευση και ο ψυχρός πόλεμος έναντι του θερμού πολέμου στην Ουκρανία. Γεγονός επίσης η αντιδραστική ρότα των εξελίξεων διεθνώς που έχει βάση της την πιο άγρια επίθεση του κεφαλαίου. Όμως ακριβώς σ’ αυτές τις συνθήκες η κοινή δράση είναι όρος για την όποια πραγματική και όχι εικονική δράση. Η αξιοπιστία όχι τόσο των αριστερών απόψεων αλλά περισσότερο των πολιτικών φορέων τους έχει τρωθεί με καίρια την ευθύνη τους. Είτε με δεξιούς οπορτουνισμούς, είτε με «αριστερούς» σεχταρισμούς η αναχώρηση από τη λαϊκή πάλη- αντίσταση δεν περιφρουρεί δυνάμεις, αντίθετα έχει κόστος ακόμη και αν συγκυριακά μια αριστερή οργάνωση φουσκώσει για οποιουσδήποτε λόγους.

Η λαϊκή πάλη – αντίσταση είναι υπόθεση των μαζών και μόνο μέσα σ’ αυτήν και από αυτήν αλληλοτροφοδοτούνται οι πραγματικές αριστερές πολιτικές οντότητες. Κανείς δε μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό ανεξάρτητα από τις προθέσεις του. Είμαστε λοιπόν πολύ μακριά από τις κυρίαρχες αντιλήψεις της Αριστεράς. Δεν πρόκειται να τις ακολουθήσουμε στο δρόμο της αναχώρησης. Με τις ελάχιστες δυνάμεις μας θα επιμένουμε χωρίς βήμα αναχώρησης μέσα στη λαϊκή πάλη – Αντίσταση. Όμως μ’ όλη μας τη δύναμη θέλουμε και θα επιδιώκουμε συνεχώς την κοινή δράση κυρίως με τον αριστερό κόσμο στη βάση αλλά και με κάθε τρόπο προκειμένου με όρους ενότητας και πάλης να ευνοηθεί η κίνηση ευρύτερου κόσμου. Σε σημαντικό βαθμό η χαμένη αξιοπιστία όλων μας, άλλων βάση μεγεθών, άλλων βάση αντιλήψεων και συμπεριφορών, επανακατακτιέται  μέσα από την κοινή δράση η οποία δεν είναι ούτε άκοπη ούτε αβασάνιστη αν θέλουμε να είναι ουσιαστική, να κινητοποιεί κόσμο και όχι εικονική και προσχηματική.

Τα μέτωπα αντιπαράθεσης που οφείλουμε να ενισχύσουμε

Εξ ορισμού υπαρξιακός εχθρός για μας και την κοινωνική τάξη στην προοπτική της οποίας αναφερόμαστε είναι η κεφαλαιοκρατική αστική τάξη, επομένως και τα κόμματά της. Τα πιο κανονικά και εξίσου τα λεγόμενα «αντισυστημικά». Τα δεύτερα με ακόμη πιο βρώμικο αντικομμουνισμό και νεφελώδεις αντιδραστικές ιδέες κανονικοποιούνται σ’ αυτή τη σκοτεινή αντιδραστική θα λέγαμε εποχή της πιο στυγνής αστικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας σε βάρος των λαών.

Μ’ όλους αυτούς θέλουμε δε θέλουμε είμαστε και πρέπει συνειδητά να είμαστε σε καθημερινή σύγκρουση σ’ όλα τα πεδία. φυσικά σε κάποια πεδία (βία) απέχουμε από να μπορούμε να συγκρουστούμε. Το τελευταίο δεν πρέπει να μας οδηγεί στο λεγκαλισμό, αλλά ούτε σε ανόητες επιλογές που θα βλάψουν την υπόθεση που παλεύουμε. Η όποια αντιπαράθεση (πάντα πολεμική) με το σύστημα γίνεται από την πλευρά μας με αναφορά την υπόθεση των μαζών και την προοπτική της κίνησής τους. Με πολιτικούς επομένως και όχι με ιδεολογικούς όρους που δε μπορούν να γίνουν κτήμα των εργαζομένων και της νεολαίας. Η επαναστατική θεωρία και ιδεολογία μας είναι σπουδαίο κεφάλαιο σ’ ότι αφορά τη βάση συγκρότησης και λειτουργίας μας. Δεν είναι κλειστή δική μας υπόθεση. Κάθε άλλο. Τις ιστορικές κατακτήσεις και παρακαταθήκες του κινήματός μας έχουμε χρέος να τις κρατάμε ζωντανές μελετώντας τες, όχι σαν όμιλος μελέτης, αλλά βάζοντας στη δοκιμασία της κίνησης ότι έχουμε κατακτήσει απ’ αυτές με στόχο να συμβάλλουμε στην κίνηση, αλλά κυρίως να πάρουμε από την κίνηση της εργατικής τάξης και των μαζών.

Κάθε άλλο παρά είναι φραστική η δέσμευση να υπερασπιζόμαστε ουσιαστικά το Σοσιαλισμό που ΥΠΗΡΞΕ!!! Με σταθερή αναφορά τη θέση ότι μόνο μια τάξη μπορεί ν’ ανατρέψει μια άλλη τάξη, έχουμε σταθερά μέτωπο με κάθε λογής μικροαστικές απόψεις ρεφορμισμού, αναρχίας, σεχταριστικές στάσεις κ.ο.κ. Η ολέθρια ζημιά, σε μια δύσκολη εποχή από τις Συριζέικες αυταπάτες, είναι απόδειξη πως δεν υπάρχουν δρόμοι ευκολίας, υπάρχουν δρόμοι αναχώρησης από την υπόθεση του λαού.  Κόντρα στις κάθε λογής μικροαστικές παρεκκλίσεις οφείλουμε να περιφρουρήσουμε πρώτα- πρώτα τη δική μας πολιτική ομάδα και την παρέμβασή μας κάθε φορά.

Δε θέλουμε να βλέπουμε τις παρεκκλίσεις (από την πίεση του συστήματος) των άλλων και να αγνοούμαι τις δικές μας, που είναι υπόθεση διαρκούς πάλης να τις αντιμετωπίζουμε. Επίσης η λογική αντίληψη της καθαρότητας έξω από την αγωνία και την ευθύνη συμβολής στην κίνηση του κόσμου πρέπει να κρατηθεί μακριά μας. Μέσα από το διάβασμα της πολιτικής πραγματικότητας καταθέτουμε διαρκώς άποψη για τα αντικειμενικά αναγκαία και εφικτά μέτωπα πάλης που έχει ανάγκη η εργατική τάξη και ο λαός και ιεραρχούμε πολιτικά πως θα επενδύσουμε τις λίγες δυνάμεις μας για την καλύτερη συμβολή σ’ αυτή την υπόθεση.

Αυτό το διάβασμα της πραγματικότητας αποτελεί το κέντρο της συζήτησης του τρίτου κύκλου της διαδικασίας συγκρότησής μας. Στη βάση της αντίληψής μας για το κίνημα δεν αγωνιούμε για μεγάλες προβλέψεις που είναι μεταφυσικό άλλωστε να επιχειρούνται, ούτε μας βοηθά να αγνοούμε πραγματικότητες που είναι ολοφάνερες, όσο κι αν ενδεχομένως δε μας αρέσουν. Τα μέτωπα πάλης μας με οργανώσεις της Αριστεράς χρειάζονται και θα τα συγκροτήσουμε, όχι όμως σε βάση αντιΚΚΕ ή αντιΚΚΕ(μ-λ) κ.ο.κ. Κυρίως θα τα συγκροτήσουμε και καθόλου δε θα χαριστούμε όσο αναπτυσσόμαστε με όρους ενότητας και πάλης απέναντι στο  βασικό και κύριο εχθρό μας, τον καπιταλισμό- ιμπεριαλισμό, το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Μακάρι να χωράγαμε μ’ αυτές τις απόψεις σε κάποια μεγαλύτερη οργάνωση, μακάρι στο μέλλον η κοινή δράση να επιβληθεί μέσα από καλύτερους για  το κίνημα συσχετισμούς και να ευνοηθούν και ανώτερες συναντήσεις. Όμως σήμερα είμαστε εδώ και πρέπει να παλέψουμε αποφασιστικά στην υπάρχουσα πραγματικότητα με μόνο όπλο την αισιοδοξία που γεννούν οι απόψεις μας.

Συνοψίζοντας για τα μέτωπά μας: καθαροί οι εχθροί μας, ψηλά η τολμηρή μέσα από την πολιτική μας λειτουργία και πάντα σε συντροφικό κλίμα, αναμέτρηση με τις δικές μας αδυναμίες στη ΣΥΜΒΟΛΗ μας στην υπόθεση. Τέλος ενότητα και πάλη στο πλαίσιο της κοινής δράσης που εμείς τουλάχιστον επιδιώκουμε διαρκώς παρά τις δοσμένες συνήθειες και συμπεριφορές των άλλων.

Το ν’ αποκτήσουμε συνεκτικό λόγο ανάμεσα στις εκτιμήσεις μας που πρέπει να πατάνε και στα καθήκοντα  που αναλαμβάνουμε χωρίς μικρομεγαλισμούς, θα μας δώσει στην πορεία κύρος γιατί είναι πολλοί αυτοί που με ειλικρίνεια νοιάζονται για την ίδια υπόθεση με μας, άσχετα αν σήμερα συναντιόμαστε. Κόντρα στις συνήθειες άλλων ας επιμείνουμε στο πραγματικό και όχι στο εικονικό. Ας έχουμε εμπιστοσύνη στο σύστημα που όσο κυριαρχεί και επεκτείνεται, άλλο τόσο αυξάνει τους νεκροθάφτες του και θρέφει συνεχώς ακόμη μεγαλύτερα άλματα για την εργατική τάξη και τους κολασμένους της γης.

Ας έχουμε εμπιστοσύνη τέλος στην εργατική τάξη και τις εργαζόμενες λαϊκές μάζες που ας είμαστε σίγουροι γι’ αυτό, θα επιμένουν να θέλουν να ζήσουν. Ας μη κάνουμε ποτέ το λάθος να θέλουμε να γίνουμε σωτήρες. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανοησία. Η συμβολή μας μπορεί να έχει θετικό πρόσημο εφόσον εμπιστεύεται την ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης, αγωνιά γι’ αυτή αλλά έχει και την ανάλογη και αναγκαία υπομονή και επιμονή που μόνο η εργατική τάξη διαθέτει και την προσφέρει σ’ όσους θέλουν και αντέχουν να κινηθούν συμβάλλοντας στην υπόθεσή της.

Η φασιστικοποίηση και η ανάγκη της ενίσχυσης των σχέσεων με το λαό

Για όσους μπορούν να γειώνονται με την υπόθεση που παλεύουμε ο υπότιτλος αυτού του κεφαλαίου δε χρειάζεται πολύ επιχειρηματολόγηση. Συνοπτικά και για χάρη του κειμένου:  Θα επαναλάβουμε ότι, ούτε ο Τραμπ είναι ανερμάτιστος, ούτε η πολιτική του είναι προσωρινή και άλλωστε είναι συνέχεια της πολιτικής των λεγόμενων Δημοκρατικών, γι’ αυτό και οι τελευταίοι αδειάστηκαν και έχουν οδηγηθεί σε βαθιά κρίση. Ο Τραμπ είναι επιθετικός, όπως ωμά δηλώνει, γιατί το σύστημα στις μέρες μας είναι επιθετικό απέναντι στην εργατική τάξη και τους λαούς. Μπορεί και δε διστάζει να είναι επιθετικό παγκόσμια και σε κάθε χώρα.

Στις ΗΠΑ ούτε η ειρήνη, ούτε οι μετανάστες και οι μαύροι, ούτε οι Παλαιστίνιοι ευνοήθηκαν με την κυβέρνηση των δημοκρατικών και η αντιδραστική ρότα των εξελίξεων καλά κρατεί εδώ και χρόνια. Τώρα απλώς πάνε στην άκρη οι υποκρισίες και η επίθεση παίρνει ωμά χαρακτηριστικά και επιταχύνεται, όσο μάλιστα οι αντιστάσεις καθυστερούν να γίνουν αποτελεσματικές. Συνειδητά αναφερθήκαμε κυρίως στην επίθεση του συστήματος και στα καθήκοντά μας που είναι άλλωστε το βασικό που αφορά το λαό. Θεωρούμε δοσμένη την αντιδραστική ρότα των εξελίξεων και σ’ ότι αφορά τη χώρα μας, και όπως παντού, βάση και αφετηρία της έχει τη χωρίς σταματημό επίθεση του κεφαλαίου.

Επομένως όσο αγριεύει η επίθεση τόσο η φασιστικοποίηση επίσης αγριεύει. Εννοείται ότι η όλη κατάσταση ευνοεί και ευνοείται από τον πόλεμο που ότι κι αν γίνει στην Ουκρανία δε θα πάψει, είτε εκεί, είτε παραδίπλα, π.χ. Καύκασο ή Μολδαβία ή τη Βαλτική, είτε στη Μέση Ανατολή κ.ο.κ.

Η εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ και η συμμαχία της αστικής τάξης με τους Σιωναζιστές είναι βαθιά αντιδραστική και επικίνδυνη εξέλιξη. Από κάθε άποψη λοιπόν δοσμένη η ένταση της φασιστικοποίησης. Ας γίνει ακόμη πιο δοσμένο λοιπόν για μας πως είναι απολύτως αναγκαίο για την ύπαρξη και την ανάπτυξή μας η ενίσχυση των σχέσεων με την εργατική τάξη και το λαό, τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες. Να πασχίζουμε  να μιλάμε τη γλώσσα των ανθρώπων της δουλειάς, να μιλάμε απλά και καθαρά και ας μη κερδίζουμε το ενδιαφέρον των διανοούμενων της εποχής μας. Η πάλη της εργατικής τάξης παράγει τους δικούς της διανοούμενους και αυτούς έχουμε ανάγκη.

Πρώτα- πρώτα έχουμε υπαρξιακή ανάγκη τη σφυριλάτηση σχέσεων αγωνιστικής αλληλεγγύης με τους εργαζόμενους και τη νεολαία που θα βγαίνουν συνεχώς στο δρόμο. Με τους λαϊκούς αγωνιστές που πάντα γεννά η λαϊκή πάλη. Με το πνεύμα της αντίστασης που γεννά στην εργατική τάξη και το λαό το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.  Στους υπαρκτούς αρνητικούς συσχετισμούς το στοίχημα είναι να μάθουμε να κολυμπάμε στο λαό με εμπιστοσύνη στην προοπτική της αντίστασης και της πάλης του.. Αποφασιστικά λοιπόν για τη νέα προσπάθεια που ξεκινάμε, για την ενίσχυση και το δυνάμωμά  της. Όπως είπαμε αν καταφέρουμε να συμβάλλουμε έστω λίγο στη μεγάλη υπόθεση της πάλης της εργατικής τάξης και του λαού, είναι σπουδαίο!!