Υπάρχουν δείκτες και δείκτες, νούμερα και νούμερα.

Είδηση αποτέλεσε τις τελευταίες μέρες η επισήμανση της ΚΟΜΙΣΙΟΝ για τη φτώχεια και τη στεγαστική κρίση στην Ελλάδα.

«Κάντε κάτι για τη φτώχεια και τη στεγαστική κρίση» καλεί την ελληνική κυβέρνηση η ΚΟΜΙΣΙΟΝ. Και μετά την επισήμανση (που για κάποιους μεταφράζεται ως τράβηγμα του αυτιού), ακολουθεί και  η συνταγή από τους ειδικούς, όπως πάντα άλλωστε. Προτείνεται λοιπόν σαν απάντηση η  επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων, η ενθάρρυνση πιο ευέλικτων μορφών εργασίας και βέβαια η συνέχιση της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής που οδηγεί σε  υψηλά πλεονάσματα.

Συνήθως στις διάφορες εκθέσεις της Κομισιόν, της Eurostat, του ΟΟΣΑ, του ΔΝΤ αλλά και των οίκων αξιολόγησης, έμφαση δίνεται στους βασικούς δείκτες που παρουσιάζουν τη γενική εικόνα της οικονομίας. Αυτοί αναφέρονται στην ανάπτυξη, στην ανεργία, στα πλεονάσματα του Προϋπολογισμού, στους μέσους μισθούς και στις επενδύσεις. Το σύστημα στέκεται σ’ αυτούς  ακριβώς τους δείκτες και τους αριθμούς, γιατί είναι αυτοί  αφορούν την οικονομία του. Την οικονομία του κεφαλαίου, που για ακόμη μια φορά καταγράφει  θετικό πρόσημο.

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι δείκτες. Αυτοί που τροφοδοτούν τους πρώτους για να είναι θετικοί και είναι εκείνοι  που φανερώνουν και καταγράφουν τις πικρές αλήθειες για  τη ζωή και την καθημερινότητα της πλειοψηφίας του εργαζόμενου κόσμου. Που δείχνουν τον πραγματικό οικογενειακό προϋπολογισμό των νοικοκυριών, των  φτωχών εργαζόμενων που όπως περιγράφει ο ποιητής τώρα πεινάνε και αυτοί που δουλεύουν, ακόμη και εργαζόμενων άστεγων (βλέπε ΗΠΑ όπου εργαζόμενοι κοιμούνται στα αυτοκίνητά τους, γιατί ο μισθός τους δεν καλύπτει το κόστος του σπιτιού, προς τα κει πάνε τα πράγματα και για τους εργαζόμενους στη χώρα μας, αν δεν είναι ήδη), και συνολικά το χαμηλό βιοτικό επίπεδο . Η αποσιώπησή τους δεν είναι εφικτή, αφού αναφέρονται στην πλειοψηφία του κόσμου της δουλειάς  που τα φέρνει δύσκολα, ενώ την ίδια στιγμή άλλοι δείκτες μας ενημερώνουν για την ανάπτυξη των κερδών του κεφαλαίου (τράπεζες, ενεργειακοί όμιλοι, super market, ναυτιλιακοί όμιλοι κ.λπ.) καθώς και για τα πλεονάσματα  του Προϋπολογισμού, που φέτος έφτασε τα 11δις.

Η έκθεση της ΚΟΜΙΣΙΟΝ  μας ενημερώνει ότι το ποσοστό της φτώχειας για το σύνολο του πληθυσμού στη χώρα μας έχει αυξηθεί σε σχέση με πέρυσι κατά 0,8 μονάδες, φτάνοντας στο 26,9%. Έτσι η Ελλάδα κατακτά μία ακόμη πρωτιά από την ανάποδη όμως, τρίτη από το τέλος στην Ε.Ε. , μετά μόνο από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, στον κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτό «προκάλεσε» την «ευαισθησία» της ΚΟΜΙΣΙΟΝ. Όπως επίσης και το κόστος στέγης που απορροφά το 40% ως 60% του μισθού και δεν αποτελεί είδηση πλέον η συνεχής αυξήσεις στα ενοίκια αλλά και στα βασικά αγαθά. Η ακρίβεια καλπάζει, εκτοξεύοντας το κόστος ζωής. Ο κόσμος της δουλειάς έρχεται αντιμέτωπος και με την κατάργηση του λεγόμενου κοινωνικού μισθού, που αφορά την πρόσβασή του σε παροχές περίθαλψης για την υγεία του, που είχε κατακτήσει ένα προηγούμενο διάστημα. Όπως επίσης η ασφάλισή του,  η ασφάλεια στο χώρο δουλειάς, οι σπουδές των παιδιών του, αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης κ.λπ. από δικαιώματα που είχε κατακτήσει μέσα από την πάλη του γίνονται ατομική υπόθεση, άγχος και βραχνάς για τον κόσμο της δουλειάς    Όλα τα παραπάνω συνθέτουν τις πικρές αλήθειες που χρειάζεται έτσι να διαβαστούν  από αυτούς που τους αφορούν και όχι αναμασώντας τα αφηγήματα του συστήματος για την «οικονομία μας», τις «αντοχές της», τις «αναγκαίες επενδύσεις σε όπλα για την αντιμετώπιση κινδύνων της πατρίδας» και τόσα άλλα που συνθέτουν τη συστημική ανάγνωση.

Υποκρίνονται ότι ανησυχούν, οι ταγοί του συστήματος! Είναι όμως οι συνταγές που προτείνουν και οι πολιτικές που εφαρμόζουν  που, για να ευημερούν οι ίδιοι και να αυξάνουν τον πλούτο τους,  καρπώνονται όλο και μεγαλύτερο κομμάτι υπεραξίας που παράγεται από  την εργατική τάξη και όλο τον κόσμο της δουλειάς. Αυτό το πετυχαίνουν σήμερα στη βάση των αρνητικών, για τους παραγωγούς του πλούτου, συσχετισμών  και της κυριαρχίας  της πολιτικής όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο. Μπορούν και εκδηλώνουν ανάλογη  υποκρισία και  για τη συνεχιζόμενη  γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, την ίδια ώρα που  υπερασπίζονται το «δικαίωμα», του δολοφονικού σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, στην αυτοάμυνα. Και θα προχωρήσουν σε ακόμη μεγαλύτερα εγκλήματα και δυστυχία για τους λαούς, αν δεν βρουν απέναντί τους ξανά συγκροτημένο, τον ταξικό τους αντίπαλο, την εργατική τάξη και ευρύτερα τον κόσμο της δουλειάς που αποφασισμένα θα δώσει τις μάχες που απαιτεί η εποχή φράζοντας  το δρόμο στη βαρβαρότητα και ανοίγοντας την προοπτική για έναν κόσμο ανθρωπιάς.

Αυτή η πραγματικότητα και η ανάγνωσή της  βγάζει και το αίτημα πάλης στο σήμερα που μπορεί να αποτελέσει τον κρίσιμο κρίκο για την ανασυγκρότηση των μετώπων πάλης του λαού και χρειάζεται να προταχθεί από  την κάθε συλλογικότητα που αναφέρεται στην υπόθεση του δίκιου της εργατικής τάξης.  Πάλη για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς,  για να μπορούμε να ζούμε αξιοπρεπώς  από τη δουλειά που κάνουμε. Έτσι η εργατική τάξη μαθαίνει να παλεύει επί συγκεκριμένου στόχου, αποκτά πείρα και μέσα από αυτή τη διαδικασία κάνει βήματα για τη συγκρότησή της.  Τότε μόνο θα είναι πραγματική η ανησυχία  των εκφραστών του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου.