Προχώρημα της πολιτικής της πειθάρχησης και της υποταγής των εκπαιδευτικών, ο νέος πειθαρχικός κώδικας…
Το πρόσφατο περιστατικό με τη βίαιη, αναίτια προσαγωγή της εκπαιδευτικού Δήμητρας Τάσσου και γραμματέα του ΣΕΠΕ Αριστοτέλης, χωρίς να υπολογίζουν καν το 7 εβδομάδων βρέφος της παρατείνοντας την κράτησή της, είναι ενδεικτικό της έντασης της τρομοκρατίας. Όπως όμως και η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά, που βγάζει τελικά για δεύτερη φορά σε αργία τη Χ. Χοτζόγλου, ανατρέποντας την προηγούμενη -αντίθετη- απόφαση σε πολύ σύντομο μάλιστα χρονικό διάστημα. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, ούτε ιδεοληψίες – προσωπική ατζέντα κυβέρνησης ή υπουργών, ούτε αφορά ρεβανσιστική πολιτική. Είναι το συνολικό πλαίσιο έντασης της φασιστικοποίησης, της ιδεολογικής τρομοκρατίας, της καταστολής, απέναντι στους εργαζόμενους που καλούνται
με όρους εκβιασμού, ανέχειας να ζήσουν αυτοί και οι οικογένειές τους. Άρα τελικά να οχυρωθούν απέναντι στις αντιστάσεις που κυοφορούνται, στο έδαφος της οργής και των αντιθέσεων των εργαζόμενων μαζών απέναντι στην επελαύνουσα βαρβαρότητα.
Ο στόχος δεκαετιών για την επιβολή ενός πλαισίου πειθάρχησης, υποταγής, επιθεωρητισμού στα σχολειά και γενικά στο δημόσιο, τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη επιτάχυνση και υλοποιείται εν μέσω και παρά τις όποιες αντιδράσεις – αντιστάσεις, που αντικειμενικά υπολείπονται. Μετά το προχώρημα της αξιολόγησης, που συνδέεται άμεσα με το χτύπημα της μόνιμης και σταθερής δουλειάς(βλέπε την επικείμενη προσπάθεια του συστήματος για άρση της μονιμότητας στο δημόσιο) έρχεται να ενισχύσει το νομικό οπλοστάσιο ο νέος πειθαρχικός κώδικας.
Οι ποινές που προβλέπει αφορούν πλέον πέρα από τη στέρηση μισθολογικών κλιμακίων, στέρηση μισθών από ένα έως δώδεκα(!) μήνες, την προσωρινή παύση 3-12 μηνών αλλά και την οριστική παύση – απόλυση! Όπως συγκεκριμένα δηλαδή αναφέρεται για αυτούς που αρνούνται την αξιολόγηση, με την αρχική ποινή της πρώτης άρνησης να συνεπάγεται τη στέρηση δυο μισθών και στη δεύτερη άρνηση να κινδυνεύουν με απόλυση. Ένα ακόμα δεδομένο που δείχνει την αποφασιστικότητα και την επιμονή της κυβέρνησης και του υπουργείου να εφαρμοστούν το ταχύτερο τα προηγούμενα, είναι η συγκρότηση πειθαρχικών συμβουλίων αποκλειστικά με μέλη του νομικού συμβουλίου του κράτους, με δυνατότητα διαδικτυακής δράσης! Φαστ τρακ και μαζικές δηλαδή διαδικασίες για πολλαπλά και ταχύτατα πειθαρχικά απέναντι στους εκπαιδευτικούς…
Με δοσμένη την εργασιακή περιπλάνηση για μεγάλο ποσοστό εκπαιδευτικών, τους μισθούς φτώχειας, την ακρίβεια σε νοίκι, ρεύμα αντιλαμβάνεται κανείς ότι γίνονται ασφυκτικοί οι όροι ζωής και δουλειάς δεκάδων χιλιάδων καθηγητών και δασκάλων, αναπληρωτών, νεοδιόριστων αλλά και μόνιμων. Το νέο πειθαρχικό δίκαιο και η αξιολόγηση, η άρση μονιμότητας ουσιαστικά θέλουν να κατοχυρωθεί και να εμπεδωθεί ότι ”αυτά είναι τα μεροκάματα κι αν σας αρέσει”, να ξεχαστεί η μόνιμη σταθερή δουλειά, να παγιωθεί το κλίμα υποταγής, φόβου. Να εμπεδώνουν τις ”αξίες” του σάπιου συστήματος και να τις ”μεταλαμπαδεύουν” στους μαθητές. Τελικά, να αποδεχτούν την πολιτική όλα στο κεφάλαιο – όλα για το κεφάλαιο, ότι τα συμφέροντα των εργαζόμενων μαζών είτε υποτάσσονται είτε στην καλύτερη στοιχίζονται πίσω από τις φιλοδοξίες της αστικής τάξης, τους τυχοδιωκτισμούς της, τις ιεραρχήσεις της.
Όσο παραμένει ζητούμενο και όχι εξελισσόμενη πραγματικότητα η επένδυση στην οργανωμένη, μαζική, ανυποχώρητη μαζική πάλη, τόσο η επίθεση θα κλιμακώνεται. Όσο δεν εκλείπουν οι αυταπάτες για τα όρια των δικαστικών μαχών, της ”συνταγματικής προστασίας”, όσο αφήνονται χιλιάδες εκπαιδευτικοί να αντιπαλεύουν επί της ουσίας ατομικά την αξιολόγηση απέναντι στο υπουργείο και τους σύμβουλους, τόσο θα ευνουχίζονται οι αγωνιστικές διαθέσεις των εκπαιδευτικών. Με κρίκο την αναγκαία πάλη για πραγματικές αυξήσεις, δεμένη με την πάλη ανατροπής της αξιολόγησης, του νέου πειθαρχικού, πρέπει να υπάρξουν και να δυναμώσουν τα μέτωπα πάλης. Να στραφεί δηλαδή η συζήτηση που μονοπωλεί στα γραφεία διδασκόντων, σε παρέες, στο σήμερα του καθένα, προς το συλλογικό αγώνα, τις εστίες αντίστασης, το ζωντάνεμα των οργάνων πάλης του κλάδου.
ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ εκπαιδευτικών
Διαβάστε επίσης:
26 Μάι 2026Να προτάξουμε αποφασιστικά την κατεύθυνση της πάλης για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς
Σ’ όλο τον κόσμο οι δυνάμεις του κεφαλαίου εντείνουν την επίθεσή τους στους εργαζόμενους στο πλαίσιο τώρα της ενεργειακής κρίσης, που είναι ήδη γεγονός, ανεξάρτητα από το πως θα εξελιχθεί η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν. Πιο συγκεκριμένα με βάση τους ευνοϊκούς γι’ αυτές τις δυνάμεις συσχετισμούς επιδιώκουν και επιβάλλουν, κάνοντας την κρίση ευκαιρία, ακόμη πιο στυγνή εκμετάλλευση και
Διαβάστε περισότερα
26 Μάι 2026
22 Μάι 20264 Μέρες δουλειάς για ποιους άραγε; Αυταπάτες ή προεκλογική πονηριά
Ανά καιρούς διαβάζουμε με διάφορες παραλλαγές διατυπωμένη αυτήν την αταξική πρόταση προς το σύστημα. 4 μέρες δουλειάς, 6 ώρες δουλειάς την ημέρα και πάει λέγοντάς, ενώ ο κοσμάκης δουλεύει δυο δουλειές για να μπορεί να τη βγάλει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε πρόταση προς το καπιταλιστικό σύστημα ώστε να γίνει πιο καλό και πιο ανθρώπινο είναι τουλάχιστον γελοία για
Διαβάστε περισότερα
06 Μάι 2026Με τέτοιους “φίλους” τι να τους κάνεις τους εχθρούς
Σε μια βαθιά εχθρική για τους εργαζομένους τοποθέτηση, προέβη o πρόεδρος του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Χανίων (όλη η τοποθέτηση εδώ).
Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς για αυτά που διαβάζουμε όλα αυτά τα χρόνια από το σωματείο αυτό. Ο κύριος αυτός δε βρίσκεται σε σύγχυση άλλα είναι ξεκάθαρα με το μέρος των ξενοδόχων και της αστικής τάξης της
Διαβάστε περισότερα
05 Μάι 2026Ανάπτυξη (των κερδών του κεφαλαίου), ύφεση (της αξίας της ζωής των εργαζομένων), πληθωρισμός (αντεργατικών πολιτικών)
Δε χρειάζεται καμία οικονομική ανάλυση, ούτε οι παραπομπές σε οικονομικούς δείκτες για να αντιληφθεί κανείς ποια είναι η ασφυκτική καθημερινότητα του κόσμου της δουλειάς. Αυτοί που παράγουν με ολοένα και δυσκολότερες συνθήκες, με ιδρώτα και αίμα, όλο τον πλούτο της κοινωνίας, είναι οι ίδιοι που στερούνται πλέον και τα βασικά. Νοίκια που φτάνουν να δεσμεύουν, για σπίτι 60τμ στο κέντρο
Διαβάστε περισότερα
30 Απρ 2026Μπροστά στην 1η Μάη και την ανάγκη αγώνα για το μεροκάματο
Καθημερινά η εργατική τάξη βιώνει στο πετσί της, χωρίς καμιά δυνατότητα έστω αυταπατών, τη βαρβαρότητα του συστήματος που ωμά στερεί τον πλούτο απ’ αυτούς που τον παράγουν. Από το πεδίο της παραγωγής μέχρι το πεδίο των πολεμικών συγκρούσεων το καπιταλιστικό- ιμπεριαλιστικό σύστημα εκδηλώνει όλο και πιο έντονα τα χαρακτηριστικά της βαρβαρότητας. Μεγάλες μάζες εργαζομένων σ’ όλο τον πλανήτη στερούνται τα
